Ο Κινηματογραφιστής – The Cameraman (1928)

Πάμπολλες ευφυέστατες σκηνές που προκαλούν άφθονο γέλιο και προέρχονται από απλά καθημερινά γεγονότα







Σκηνοθεσία: Edward Sedgwick, Buster Keaton
Σενάριο: Clyde Bruckman, Lew Lipton, Richard Schayer, Joseph Farnham, Al Boasberg, Byron Morgan
Πρωταγωνιστούν: Buster Keaton, Marceline Day, Harold Goodwin
Διάρκεια: 69’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

 Και να που δίνεται η ευκαιρία φέτος για δεύτερη φορά μετά το εκμοντερνισμένο “Artist” να μεταφερθούμε για λίγο στην original silent era, με ξεναγό το μοναδικό Μπάστερ Κίτον και μία από τις μεγαλύτερες εμπνεύσεις του, τον “Κινηματογραφιστή”. Όταν βέβαια, ο Κίτον σκορπούσε αβίαστα και με περισσή χάρη το χάος στο πέρασμά του, κανείς δε θα μπορούσε να προβλέψει ότι αυτή θα ήταν και η αρχή του τέλους του. Πάθατε και πάλι deja vu; Ομιλών κινηματογράφος ενόψει και άλλο ένα μεγάλο όνομα του παγκόσμιου στερεώματος οδηγείται στην αφάνεια. Το γιατί είναι μεγάλο θέμα. Ο Κίτον είχε τους δικούς του κώδικες, το δικό του ανέκφραστο τρόπο έκφρασης, τη δικιά του φιλοσοφία. Μαζί με τον Τσάπλιν και την παρέα του δε χρειαζόταν να μιλήσει για να εκφραστεί. Είχε τον τρόπο του. Και στην προκειμένη περίπτωση τον απολαμβάνουμε μπρος και πίσω από την κάμερα, να παίζει και να σκηνοθετεί, παρέα με το φίλο του Έντουαρντ Σέντγουϊκ. Το αποτέλεσμα; Μοναδικό.

Ο Μπάστερ (Μπάστερ Κίτον) είναι ένας φωτογράφος που γνωρίζει τυχαία και ερωτεύεται κεραυνοβόλα τη Σάλι (Μαρσελίν Ντέι), την κοπέλα που εργάζεται στα γραφεία της κινηματογραφικής εταιρίας MGM. Χωρίς χρονοτριβή ο νεαρός παρατάει τη φωτογραφική μηχανή και αγοράζει μια μεταχειρισμένη βιντεοκάμερα, με μοναδικό του σκοπό να πιάσει μια δουλειά στην εταιρία ως κινηματογραφιστής, έτσι ώστε να βρίσκεται όσο πιο κοντά στην αγαπημένη του Σάλι. Η δουλειά είναι δύσκολη, ο Μπάστερ από τη μεριά του είναι λίγο αδέξιος και το αποτέλεσμα απλά ξεκαρδιστικό.

Στην τελευταία μεγάλη κωμωδία του ο Κίτον έχει βάλει κάτι από τον εαυτό του. Η ιστορία λέει ότι ο ίδιος δεν ήταν και στα καλύτερά του μετά από ένα μάλλον ατυχές συμβόλαιο με την MGM. Το γέλιο πηγάζει βέβαια αβίαστα, από κάτω όμως υπάρχουν εμφανή ίχνη μελαγχολίας. Και ο πρωταγωνιστής παραμένει ανέκφραστος, πιστός στο παρατσούκλι του ως “το μεγάλο πέτρινο πρόσωπο”, με μοναδικό ζωντανό και άκρως αποκαλυπτικό μέλος του προσώπου του, τα τεράστια μάτια του.

Υπάρχουν πάμπολλες ευφυέστατες σκηνές που προκαλούν άφθονο γέλιο και προέρχονται από απλά καθημερινά γεγονότα. Ίσως η πιο χαρακτηριστική απ’ όλες να είναι αυτή στο γήπεδο των Γιάνκις που παίζει μπέιζμπολ. Ίσως να είναι στη δημόσια πισίνα. Το σίγουρο είναι ότι ο Μπάστερ την ίδια στιγμή που ζωγραφίζει ένα μόνιμο χαμόγελο στα πρόσωπα των θεατών, ξεγυμνώνει την ψυχή του, χωρίς εκμαιεύσει κανένα συναίσθημα, χωρίς ούτε καν να συσπάσει το πρόσωπό του.

Τα γκαγκς που υπάρχουν στην ταινία είναι αναρίθμητα, με την κάμερα να ακολουθεί απλά τη σκηνή και τον καλλιτέχνη να δημιουργεί. Ακόμα και οι απαραίτητοι υπέρτιτλοι που υπάρχουν σε τέτοιου είδους μεγάλου μήκους ταινίες είναι περιορισμένοι, σχεδόν αχρείαστοι, σε αρκετές περιπτώσεις που ο Κίτον χειρίζεται από μόνος του πολύ καλά το “λόγο”. Με λίγα λόγια, είναι όλη η ταινία μόνος του.

Σε αντίθεση με άλλους κωμικούς, ο Κίτον παραμένει πάντα σοβαρός και κομψός, στοιχεία εντελώς αταίριαστα με την ειδικότητά του και αυτά είναι που του αποδίδουν και το μοναδικό του στυλ. Το σίγουρο είναι ότι η κάθε του κίνηση είναι απόλυτα μελετημένη, απόλυτα εναρμονισμένη με την προηγούμενη και την επόμενη, διαλέγοντας με μεγάλη ακρίβεια τα σημεία που το κωμικό θα πρέπει να υποχωρήσει ώστε να μην κουράσει, μέχρι την επόμενη στιγμή που αυτός θα επιλέξει να ξαναχτυπήσει. Και επειδή σε μια τέτοια ταινία τα πολλά λόγια είναι φτώχια: είναι ο Μπάστερ Κίτον, είναι αξιολάτρευτος και γι’ αυτό μην τον χάσετε.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ