The Hangover, Part III (2013)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία:Todd Phillips
Σενάριο: Todd Phillips, Craig Mazin
Πρωταγωνιστούν: Bradley Cooper, Jamie Chung, Zach Galifianakis, John Goodman, Heather Graham, Ed Helms
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Village Films

 

Το κλασσικό παρεάκι των Εντ(Μπράντλεϊ Κούπερ), Στου(Εντ Χελμς) και Αλαν(Ζακ Γαλιφιανάκης), που μας χάρισε άφθονο γέλιο(αυστηρά και μόνο στην πρώτη ταινία), συναντάται για μία ακόμη φορά, έχοντας ως συμπλήρωμα τον γαμπρό του Άλαν, Νταγκ(Τζάστιν Μπάρθα). Πηγαίνοντας τον Άλαν σε μία κλινική αποτοξίνωσης, παρεμβάλλεται το μεγαλοαφεντικό της μαφίας, Μάρσαλ(Τζον Γκούντμαν) για να τους ενημερώσει για ένα δυσάρεστο γεγονός. Ο παλιός γνωστός μας, Τσάου(Κεν Τζέονγκ), δραπέτευσε από τη φυλακή της Μπανγκόκ και η αγαπητή μας «αγέλη» δε θα μπορέσει να δει ξανά τον Νταγκ μέχρι να τον πιάσουν και να πάρουν πίσω το φορτίο χρυσού που έκλεψε. Το κυνήγι του Ασιάτη, τους μεταφέρει αρχικά στο Μεξικό και αργότερα στη Νεβάδα για το (ελπίζουμε και προσευχόμαστε) τελείωμα.

Αχ, οι δυνατότητες αυτής της σειράς ταινιών. Ένα πολύ καλό πρωταγωνιστικό τρίδυμο, η breakthrough υστερία της πρώτης εμφάνισης του Ζακ Γαλιφιανάκη και μία έξυπνη ιδέα για να αναπτυχθεί το σενάριο. Πέρα από την πρώτη ταινία, που είχε και το πλεονέκτημα του καινούργιου, τα ατού πετάχτηκαν στα σκουπίδια στις 2 επόμενες, με αποτέλεσμα να παρακαλούμε να τελειώσει επιτέλους το franchise. Οι σεναριογράφοι(αυτοί της πρώτης ταινίας έχουν αποχωρήσει, προφανώς), φαίνεται πως έχουν πάρει διαζύγιο με την πρωτοτυπία και γενικά στις 2 τελευταίες ταινίες αφήνουν την αίσθηση πως βρίσκονται σε συνεχή βαρεμάρα. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για τα προβλήματα του Χανγκόβερ 2, αλλά δε θα είχε ιδιαίτερο νόημα αφού ήταν τόσο κακό και προβληματικό που πραγματικά δεν αξίζει να του αφιερώσουμε πολλά λόγια.

Ας ασχοληθούμε με τη δεύτερη συνέχεια αυτή καθεαυτή. Ο Τοντ Φίλιπς, είχε υποσχεθεί πως θα είναι μία διαφορετική ταινία από την προηγούμενη, αλλά οι (όποιες) ελπίδες αποδείχτηκαν φρούδες. Όλοκληρο το έργο είναι μια «σούπα» με καθόλου αστεία σκηνικά, που περιμένεις μία ατάκα του Γαλιφιανάκη για να κουνηθεί επιτέλους κάποιος μυς του σώματος σου. Πόσο όμως να μπορέσει να αλλάξει ο εξαιρετικά συμπαθής συμπατριώτης μας τη μοίρα σε μία ταινία που δεν έχει οτιδήποτε άλλο άξιο αναφοράς; Όχι ιδιαίτερα φυσικά, αφού και το κλασσικό full of weirdness στυλάκι του, έχει καταλήξει εξαιρετικά επαναλαμβανόμενο, ειδικά όταν και το σενάριο δε δίνει την πραγματική βοήθεια. Μπράντλει Κούπερ, Εντ Χελμς και Τζάστιν Μπάρθα είναι απλά συμπαθητικοί, μοιάζοντας λίγο συμπληρωματικοί, ενώ ο Τζον Γκούντμαν δίνει τη στάνταρ καλή ερμηνεία που δίνει πάντα σε αυτούς τους ρόλους και ο Κεν Τζέονγκ προσφέρει κάποιες διάσπαρτες σκηνές γέλιου. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε τον μικρό ρόλο της πολύ καλής και αστείας Μελίσσα ΜακΚάρθι, που ενσαρκώνει την Κάσι. Αμέτρητα κλισέ, ομοφοβικά αστεία, μηδέν έμπνευση, για μία ταινία, που μοιάζει με αγγαρεία για όλους τους συντελεστές, από την αρχή ως το τέλος.

Συνοψίζοντας, σίγουρα είναι μία μικρή βελτίωση από την καταστροφική δεύτερη ταινία, αλλά σε καμία περίπτωση δε μπορεί να θεωρηθεί ως αξιόλογη προσπάθεια. Ας ελπίσουμε πως εάν ο Φίλιπς αποφασίσει ποτέ να συνεχίσει το εν λόγω franchise, την επόμενη μέρα θα έχει χανγκόβερ και δε θα θυμάται τίποτα.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ