Το παιδί με το ποδήλατο (2011)

...






 

[typography font=»Calibri» size=»12″]Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης-Γραμματικόπουλος[/typography]

 

[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]Σκηνοθεσία Σενάριο: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne[/typography]

[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]
Πρωταγωνιστούν:   Thomas Doret, Cécile De France, Jérémie Renier[/typography]

 

 

[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]Διάρκεια :87′[/typography]

[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]Χώρα: Βέλγιο, Γαλλία Ιταλία[/typography]

[/sixcol_one] [sixcol_five_last][tabs style=»boxed»] [tab title=»Κριτικη«]

O 12χρονος Σιρίλ (Τομάς Ντορέ) αρνείται πεισματικά να δεχτεί πως ο πατέρας του τον έχει εγκαταλείψει. Πάνω στην προσπάθειά του να τον εντοπίσει, γνωρίζει την Σαμάνθα (Σεσίλ ντε Φρανς) , μια κομμώτρια που τον παίρνει μαζί της τα Σαββατοκύριακα από το ορφανοτροφείο στο οποίο ο πατέρας του τον έχει αφήσει.Μεγάλος φαν των αδερφών Νταρντέν, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης φιλοξένησε την τελευταία, βραβευμένη στις Κάννες(όπως σχεδόν όλες) ταινία του διδύμου στην τελευταία του διοργάνωση. Ασυμβίβαστοι όπως πάντα και πιστοί στον στρωτό τρόπο κινηματογράφησης τους οι Νταρντέν επιστρέφουν δύο χρόνια μετά τη «Σιωπή της Λόρνα» και έξι μετά το αριστουργηματικό τους «Παιδί» με μια ταινία που θα μπορούσε άνετα να σταθεί ως σίκουελ του τελευταίου, ειδικά από τη στιγμή που στον ρόλο του πατέρα βρίσκεται ξανά ο Ζερεμί Ρενιέ. Το «Παιδί με το Ποδήλατο», που πρόσφατα απέσπασε και 4 υποψηφιότητες στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Α’ Γυναικείας Ερμηνείας), αποτελεί κλασσικό δείγμα της δουλειάς των δύο Βέλγων, οι οποίοι χωρίς φανφάρες και τρικ αποσπούν ρεαλιστικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς τους και αφηγούνται την ιστορία τους με την χαρακτηριστική απλότητα που αντιπροσωπεύει το έργο τους.

Μεγάλο ατού της ταινίας είναι ο μικρός της πρωταγωνιστής. Είναι γεγονός ότι οι ανήλικοι πρωταγωνιστές πάντα κερδίζουν τις εντυπώσεις του κοινού και ο Ντορέ δεν αποτελεί εξαίρεση αφού με τη θαρραλέα του ερμηνεία κερδίζει τον θεατή, τον συγκινεί και του μεταδίδει την ανάγκη του χαρακτήρα του να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Εδώ όμως έγκειται και το μεγάλο πρόβλημα της ταινίας, η οποία επιλέγει να καταπιαστεί σχεδόν αποκλειστικά με τον χαρακτήρα του Σιρίλ αφήνοντας τους υπόλοιπους χαρακτήρες σχεδόν ανέγγιχτους, σφάλμα ειδικά για την περίπτωση της Σαμάνθα που παρόλο που έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία δεν μαθαίνουμε ποτέ τίποτα για το backround της, πόσο μάλλον για τους λόγους που την ώθησαν να πάρει υπό την προστασία της ένα αγόρι που το μόνο που της δημιουργεί είναι προβλήματα. Επιπλέον, η απουσία ουσιαστικής κάθαρσης αποδυναμώνει ακόμα περισσότερο το σενάριο, από το οποίο λείπει η συναισθηματική ένταση που έκανε τόσο ξεχωριστές τις προηγούμενες δουλειές των Νταρντέν.

Παρότι η ταινία παραμένει στο κλασσικό, πιο γήινο μοτίβο του σκηνοθετικού διδύμου, δυστυχώς είναι προβληματική σε σημεία. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένα ακόμα δείγμα του ακούραστου ταλέντου των αδερφών Νταρντέν και της ικανότητας τους να σκιαγραφούν με ειλικρίνεια την σκληρή πραγματικότητα των καθημερινών ανθρώπινων σχέσεων.[/tab] [tab title=»Trailer«][/tab] [tab title=»Εικονες«]

 

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*