Μια Θάλασσα από Δέντρα – The Sea of Trees (2015)

Μια μεγάλη αστοχία για τον Gus Van Sant

 ★½☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Gus Van Sant
Σενάριο: Chris Sparling
Πρωταγωνιστούν: Matthew McConaughey, Naomi Watts, Ken Watanabe
Διάρκεια: 111′
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Odeon

sea-of-trees-posterΤο πένθος σε συνδυασμό με τις τύψεις γίνεται αβάσταχτο. Η αίσθηση ανολοκλήρωτων υποθέσεων με τον άνθρωπο που έχει χαθεί, σε συνδυασμό με τη φρικτή συνειδητοποίηση πως τίποτα πια δεν αλλάζει, καθηλώνουν τον οποιοδήποτε σε έναν αδιέξοδο κύκλο αυτολύπησης κι αυτοκαταστροφής.

Για να οδηγηθεί κάποιος εκεί, έχει προηγηθεί η επικράτηση της ρουτίνας στην καθημερινότητα και στις σχέσεις, ανάγοντας σε κανόνα μια εγωιστική αντιμετώπιση της ζωής με χειρότερη συνέπεια τη λανθασμένα δεδομένη πίστη πως όλοι θα παραμείνουν ως έχουν. Δε θα πειράζει αν μένει λίγος χρόνος για πραγματική επαφή, δε θα έχει σημασία γιατί στο «μέλλον» τα πράματα θα είναι καλύτερα.

Η αφηρημένη έννοια του μέλλοντος, που απλόχερα προσφέρει την ευκαιρία για επανάπαυση, βρίσκει ένα φυσικό τέλος στο θάνατο. Η ζωή μετά δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως πριν. Χρειάζεται ένα πέρασμα σ’ αυτή τη νέα μορφή ύπαρξης.

Ο Van Sant φαίνεται να βασίζει την ιστορία της νέας του ταινίας σ’ αυτό το δίπολο πενθιμικής ενοχής και της μετάβασης προς μια νέα κατάσταση. Ενώ θεωρητικά στήνει μια ιστορία που ενθαρρύνει την ανάπτυξη αυτής της προβληματικής, συμβαίνει να προκύπτουν βεβιασμένα -ως προς την επιθυμητή κατεύθυνση- οι δράσεις των ηρώων της. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι περνά μια κρίση, δεν απεικονίζεται όμως μια ουσιαστική μεταξύ τους επαφή έτσι ώστε οι συγκρούσεις τους να μην είναι προφανώς εκβιασμένες. Κατά συνέπεια, χάνεται ήδη ένα σημαντικό κομμάτι του συναισθηματικού βάρους του σεναρίου.

Πέρα από τους επιτηδευμένους καυγάδες των ηρώων, η διχοτομημένη αφήγηση νιώθει την ανάγκη να ειπωθούν όλα και να μη μείνει στοιχείο ανεξήγητο. Εδώ πιθανότατα να βρίσκεται και το μεγαλύτερο μειονέκτημα αυτής της ταινίας.

Στην προσπάθεια ν’ αποδοθεί με σαφήνεια το ψυχολογικό τέλμα που βρίσκεται ο κεντρικός χαρακτήρας, η δράση απλώνεται σε έκταση με αποτέλεσμα να χάνεται η στόχευσή της με βάση την ιστορία. Αποκορύφωμα το τελευταίο κεφάλαιο του φιλμ, όπου παραδίδονται μαθήματα ακατάσχετης φλυαρίας, τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά, μέσω των μετριότατων διαλόγων που εκφέρουν οι ηθοποιοί.

Ο Gus Van Sant δεν είναι γνωστός για την τάση του προς τις εύκολες επιλογές. Το «The Sea Of Trees» όμως τις διαθέτει κατά πλειοψηφία. Ένας αποδεδειγμένα ευφυής σκηνοθέτης είναι στενάχωρο να συμβιβάζεται με προφανείς λύσεις στο σενάριό του, πολύ κοντά στον τρόπο που και ο ήρωάς του βολεύτηκε στη ρουτίνα και τις αποκλειστικά δικές του επιθυμίες.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ