Η Θεωρία των Πάντων – The Theory of Everything (2014)

Ο Redmayne δίνει μία πραγματικά σπουδαία παράσταση, περνώντας μέσα απ’όλες τις εκφάνσεις της ζωής του Hawking

 ★★★★☆ 

Σκηνοθεσία: James Marsh
Σενάριο: Anthony McCarten, Jane Hawking(βασισμένο στο βιβλίο της)
Πρωταγωνιστούν: Eddie Redmayne, Felicity Jones, David Thewlis
Διάρκεια: 123
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο
Διανομή: UIP

Theory-of-Everything-PosterΈχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε τις κεντρικές ερμηνείες σε βιογραφικά δράματα, κυρίως γιατί περιλαμβάνουν εντυπωσιακές «μεταμορφώσεις» του εκάστοτε ηθοποιού. Στο “The Theory of Everything” του James Marsh(Shadowdancer, Man on Wire), έχουμε την τέλεια ευκαιρία να το πράξουμε εκ νέου, με τον νεαρό Eddie Redmayne να υποδύεται τον θρύλο της Φυσικής, Stephen Hawking. Παρ’όλα αυτά, εδώ δε μιλάμε για κάποια ερμηνευτική «ανύψωση» λόγω ομοιότητας ή μίας τέλειας μίμησης. Ο Redmayne δίνει μία πραγματικά σπουδαία παράσταση, περνώντας μέσα απ’όλες τις εκφάνσεις της ζωής του Hawking, είτε όταν ήταν νεαρός φοιτητής στο Cambridge, είτε όταν βρισκόταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι χωρίς καν να μπορεί να μιλήσει.

Η ιστορία αρχίζει με τον Hawking φοιτητή, να επισκέπτεται ένα πάρτι με τον καλύτερο του φίλο. Φυσικά, ως κλασσικός, ιδιοφυής “nerd”, θα περιμέναμε πως δε θα μπορεί καν να σταθεί δίπλα σε γυναίκες που τον ενδιαφέρουν, βλέπουμε όμως πως ο ήρωας μας, παρά την ψύχωση του με την «κοσμολογια» ξέρει να διεκδικεί ότι τον γοητεύει. Θα γνωρίσει την Jane, φοιτήτρια Ιστορίας της Τέχνης και, άμεσα, θα αρχίσουν να βγαίνουν μαζί, να μιλάνε για άστρα και θεωρίες του ίδιου του Hawking. Όλα ωραία και ειδυλλιακά, μέχρι τη στιγμή που ο Stephen διαγιγνώσκεται με μία σπάνια νεύρο-μυική ασθένεια, ονόματι “Motor Neurone Disease”, η οποία εκφυλίζει σταδιακά τους μύες ως το σημείο που δε μπορείς να κουνηθείς και να μιλήσεις. Οι γιατροί του δίνουν δύο χρόνια ζωής κι η πρώτη ερώτηση που κάνει, είναι φυσικά «Θα επηρεαστούν κι οι σκέψεις μου;», για να λάβει την απάντηση «Όχι, αλλά σε λίγο καιρό, κανείς δε θα μπορεί να τις καταλάβει».

Όντας ερωτευμένος με τη Jane, ο συντετριμμένος Stephen θα προσπαθήσει να απομακρυνθεί από κοντά της για να μη την πληγώσει με το διαφαινόμενο μέλλον της κατάστασης του. Εκείνη όμως, τον αγαπά επίσης και δέχεται να μείνει μαζί του και να τον παντρευτεί, αποδεχόμενη έναν εξαιρετικά δύσκολο και σκληρό ρόλο συντρόφου-νοσοκόμας. Η ταινία θα επικεντρωθεί στη λεπτή ισορροπία αυτού του γάμου, μέσα από τα προβλήματα υγείας του Hawking, την υπεράνθρωπη προσπάθεια της Jane, αλλά και την ολοένα αυξανόμενη διασημότητα του σπουδαιότερου θεωρητικού φυσικού του καιρού μας –και του πιο αναγνωρίσιμου μετά τον Albert Einstein.

O James Marsh, ένας ικανότατος σκηνοθέτης όπως έχουμε παρατηρήσει καθ’όλη τη διάρκεια της καριέρας του, επωφελείται από το ιδιαίτερα καλογραμμένο σενάριο του Anthony McCarten που βασίζεται στο βιβλίο της ίδιας της Jane Hawking. Μέσα από λιτή και απέριττη γλώσσα που δεν ξενίζει κανέναν στα περί φυσικής, και με ενδεδειγμένη χρήση των ευφυολογημάτων του Hawking –που πάντα ήταν γνωστός για το χιούμορ του- ο σκηνοθέτης θα κρατήθει μακριά από οποιοδήποτε στυλιζάρισμα και θα αφήσει την ιστορία και τους πρωταγωνιστές σχεδόν γυμνούς. Φυσικά, χωρίς την στοιχειωτική ερμηνεία του Redmayne το φιλμ δε θα είχε δουλέψει ποτέ σε τέτοιο βαθμό. Ο Βρετανός περνά από πολλά και δύσκολα στάδια αλλαγής της ερμηνείας του: από τον απόλυτα υγιή Hawking της αρχής, στις πρώτες μέρες της ασθένειας με το δύσκολο περπάτημα, στο αναπηρικό καροτσάκι ακινητοποιημένος. Το σημείο όμως που μας μένει πιο πολυ απ’όλα, είναι αυτό που κλαίει με λυγμούς, ενόσω βρίσκεται ακίνητος στο καροτσάκι.

Έχουμε συνηθίσει στις περισσότερες βιογραφικές ταινίες μεγάλων ανδρών, να βλέπουμε τις γυναίκες σε τελείως διακοσμητικό ρόλο. Εδώ, έχουμε το ακριβώς αντίθετο. Μάλιστα, αν δεν ήταν η αναγνωρίσιμη φιγούρα και η ιδιαίτερη κατάσταση του Hawking, θα μας έκανε απίστευτη εντύπωση η Felicity Jones, μια ηθοποιός που έχει μια σειρά πολύ καλών ρόλων και πρέπει να επιβραβευθει. Είναι απίστευτο το κουράγιο της Jane, που αψηφά το δυσοίωνο μέλλον για να αφοσιωθεί στον άνδρα που αγαπά, μας πονά να την βλέπουμε να φτάνει στα όρια της δουλεύοντας, προσέχοντας τα παιδιά, προσέχοντας τον ίδιο της τον άνδρα.

Όσον αφορά το soundtrack, αυτό είναι άλλο ένα από τα ατού του φιλμ. Οι συνθέσεις του Ισλανδού Johann Johannsson είναι ονειρικές, πολύ συναισθηματικές και ο τέλειος «σύντροφος» των εικόνων που παρελαύνουν στην οθόνη.
Μία υπέροχη ιστορία, συναισθηματική, ειλικρινής και συγκινητική.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ