56ο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης: The Treasure (Comoara) – Corneliu Porumboiu

Μια αναπάντεχα αστεία ιστορία

Είναι απορίας άξιο πώς και πόσο ένας άνθρωπος είναι ικανός να ρισκάρει τα πάντα στη ζωή του, ειδικά από τη στιγμή που έχει ελάχιστα, χωρίς κανένα προφανή λόγο. Ή, διαφορετικά, η αδυναμία κατανόησης ενός που εμμονικά θα ξοδεύει τα λιγοστά του χρήματα για να κερδίσει σε ένα λαχείο ή στοίχημα.

Με αυτήν την οριακά παράλογη αφόρμηση ξεκινά το φιλμ του Porumboiu, διατηρώντας ένα ηθελημένα απλό σενάριο, στο οποίο θα χτίσει την ηθογραφία του πάνω σε εξίσου «απλούς» ανθρώπους. Οι οποίοι με την προοπτική να εξασφαλίσουν την απελευθέρωσή τους από τον οικονομικό εγκλεισμό, δε διστάζουν να αγγίξουν την καταστροφή τους.

Καθολικά ακομπλεξάριστο, το φιλμ ακολουθά τους πρωταγωνιστές του στην περιπέτειά τους ξεμπροστιάζοντας παράλληλα την, έστω και σε χαμηλά επίπεδα, απληστία που είναι εμποτισμένη στον άνθρωπο. Τη διαφθορά για την οποία παραπονιούνται όλοι σε πολιτικό επίπεδο, αλλά είναι καθιερωμένη πρακτική στις συναλλαγές των πολιτών.

Οι διάλογοι της ταινίας πέρα από ευφυείς είναι ξεκαρδιστικοί, ενώ η πραγματική ματιά του σκηνοθέτη φαίνεται ξεκάθαρα στην ικανότητά του να μετατρέπει μια πολύ απλή διαδικασία σε μία από τις καλύτερες στιγμές του φιλμ. Ως τη στιγμή που θα διαλευκανθεί το αποτέλεσμα, οι δύο ήρωες θα πρέπει να παλέψουν και με τον ίδιο τους τον εαυτό, δοκιμάζοντας φυσικά τα όριά τους επανειλημμένα.

Κατάφωρα διαφορετική ως δουλειά σε σύγκριση με τις παλαιότερες του Porumboiu, φαίνεται πως με το νέο του έργο θέλησε να επικεντρωθεί στο σενάριο δίχως σκηνοθετικούς εντυπωσιασμούς. Ακριβώς αυτό λειτουργεί υπέρ του, καθώς ο ρυθμός παραμένει σταθερά ενθουσιώδης σε όλη τη διάρκεια. Επιπλέον, στο κλείσιμο της ιστορίας κερδίζει το ηθικό έναντι της βουλιμίας, κρατώντας έτσι κατά κάποιο τρόπο εξαγνισμένο έναν ήρωα που είχε μάλλον τα περισσότερα να χάσει.

Το «The Treasure» είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα της πολυσυλλεκτικότητας που χαρακτηρίζει το ρουμάνικο σινεμά των τελευταίων ετών, γεγονός που το αναζωογονεί και το φέρνει διαρκώς στην επιφάνεια. Ως απόδειξη των παραπάνω αρκεί μια ματιά στο «Aferim!» του Radu Jude, που αν και εκ διαμέτρου αντίθετο στην ουσία του διατηρεί άρρηκτη σύνδεση με το κινηματογραφικό παρόν της χώρας.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*