The Truman Show (1998)

Η ταινία που έκανε ηθοποιό τον Jim Carrey και έμαθε στο ευρύ κοινό το σινεμά του Peter Weir είναι ομολογουμένως αριστούργημα.
The Truman Show (1998)






Σκηνοθεσία: Peter Weir
Σενάριο: Andrew Niccol
Πρωταγωνιστούν: Jim Carrey, Ed Harris, Laura Linney, Natascha McElhone


Διάρκεια: 103’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

The_Truman_Show_poster

Ο Τρούμαν Μπέρμπανκ είναι ο πιο δημοφιλής ήρωας της τηλεόρασης σε ολόκληρο τον κόσμο, μόνο που δεν το ξέρει. Είναι πρωταγωνιστής του Truman Show, της σαπουνόπερας – ντοκιμαντέρ που ξεκίνησε πριν 30 χρόνια βγάζοντας στον αέρα την γέννηση του Τρούμαν και από τότε τον παρακολουθεί ακατάπαυστα με κρυφές κάμερες που ξεπερνούν τις πέντε χιλιάδες. Ο Τρούμαν είναι κλεισμένος στο πιο μεγάλο ντεκόρ του κόσμου και πιστεύει ότι αυτός είναι ο κόσμος. Κάποτε όμως θα αρχίσει να υποπτεύεται , και δεν θα αργήσει να καταλάβει την αλήθεια. Και ενώ όλος ο κόσμος παρακολουθεί αυτός θα προσπαθήσει να αποδράσει από τον παραδεισένιο αυτό κόσμο φυλακή.

Η ταινία που έκανε ηθοποιό τον Jim Carrey και έμαθε στο ευρύ κοινό το σινεμά του Peter Weir είναι ομολογουμένως αριστούργημα. Όχι μόνο για τη χιονοστιβάδα reality που ακολούθησαν στην τηλεόραση, ούτε μόνο για την τεράστια αποδοχή που γνώρισε αλλά κυρίως γι’ αυτό το πανέξυπνο σενάριο που είναι τόσο άρτια δομημένο και δεν εξαντλείται στην άκρως πρωτότυπη ιδέα αλλά εξελίσσεται σε μια ουσιαστικά δραματική ταινία.

O Truman, ως άλλος ήρωας του  George Orwell γεννιέται σε ένα τηλεοπτικό πλατό και παρακολουθείται από τη πρώτη στιγμή προκαλώντας συνειρμούς για την υπέρ του δεόντως ανάγκη της τηλεόρασης να τρυπώσει μέσα στην κλειδαρότρυπα και να παρακολουθήσει πραγματικά «αληθινές» ιστορικές. Ο φιλόδοξος και ανήθικος παραγωγός γίνεται θεός ενός καθ’ όλα δημιουργημένου κόσμου που διαφημίζει τους χορηγούς του και περιορίζει το θύμα/πρωταγωνιστή. Τα συναισθήματα όμως και  η έμφυτη περιέργεια του ανθρώπου δύναται να ξεπεράσουν όλα αυτά τα φτιαχτά όρια. Να κάνουν τον ήρωα μας να υποψιαστεί και εν τέλει αντιληφθεί το τεχνητό του περιβάλλον και να κάνει την υπέρβαση.

Ύμνος στη ανθρώπινη δύναμη και ουσιαστικό σχολιασμός στα αδηφάγα media, το φιλμ του Peter Weir παραμένει κλασσικό και επίκαιρο ακόμα και τώρα που τα reality συνιστούν πλέον τηλεοπτική επιστήμη.

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ