Tο Μερίδιο Των Αγγέλων – The Angel’s Share (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Ken Loach
Σενάριο: Paul Laverty
Πρωταγωνιστούν: Paul Brannigan, John Henshaw, Gary Maitland
Διάρκεια: 101’
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Ο Robbie (Paul Brannigan), είναι ένας νεαρός με κακόφημο παρελθόν, το οποίο απέκτησε στις μουντές πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου, με τη βοήθεια των ναρκωτικών, του ποτού, και των άγριων καυγάδων στους οποίους έμπλεκε παρέα με τη συμμορία του, κερνώντας ξύλο ανύποπτους και άτυχους περαστικούς. Παρά το γεγονός ότι τέτοιου είδους άτομα, δύσκολα βρίσκουν την σωστή πορεία στη ζωή τους, ο Robbie, φαίνεται να έχει επιλέξει πια διαφορετικό μονοπάτι, εν αναμονή του γιου και το-για πρώτη φορά-βίωμα της έννοιας του πατέρα. Και ενώ ο ίδιος θα προσπαθήσει να αλλάξει ρώτα, τόσο τα παλιά “καλόπαιδα”, όσο και οι δαίμονες των λανθασμένων επιλογών του, μοιάζουν να τον έχουν πάρει στο κατόπι, κάνοντας την επιθυμία για αλλαγή και οικογενειακή γαλήνη, μάλλον ακατόρθωτη. Κάπου εκεί ο πρωταγωνιστής, θα βρει την συμμετοχή του στην εκ του δικαστηρίου επιβληθείσα κοινωνική εργασία, ως ένα μέσο σωτηρίας και προσωπικής ενδοσκόπησης. Όταν μάλιστα ο υπεύθυνος του προγράμματος, Harry (John Henshaw), τον πάρει υπό την πατρική του προστασία, ο Robbie θα βρει την ευκαιρία προκειμένου να γλυτώσει από την παραβατικότητα του δρόμου, μια και καλή. Και το όνομα αυτής; Whiskey.

Ο γνωστός και αξιοσέβαστος για τον πολιτικό του (ως επί το πλείστον) κινηματογράφο, Ken Loach, επιστρέφει και πάλι στα ταινιακά δρώμενα, δυο χρόνια μετά το κοινωνικοπολιτικό θρίλερ, «Irish Route». Αυτή τη φορά, ο σύγχρονος auteur, μοιάζει να αφήνει στην άκρη, σε έναν μεγάλο βαθμό, τον βαθύ κοινωνικό, πολιτικό και ιστορικό προβληματισμό, με τον οποίο υφαίνει σκηνοθετικά τις ταινίες του, επικεντρώνοντας την προσοχή του σε μια πιο εναλλακτική και φρέσκια ματιά, απογαλακτισμένη μάλιστα στο δεύτερο μισό της ταινίας, από το βάρος θεμάτων όπως η ζοφερή εγκληματικότητα, η ανθρώπινη καταβαράθρωση, οι συνέπειες των προσωπικών επιλογών και η απουσία της ελπίδας.

Αν έπρεπε να μαντέψουμε, θα λέγαμε πως το «The Angel’s Share», ίσως και να αποτελεί την πιο ανάλαφρη και feel good ταινία, που έχει κάνει ο σκηνοθέτης, στην μέχρι τώρα καριέρα του. Σίγουρα αν κάποιος αρέσκεται στον κινηματογράφο του Loach, μπορεί να εντοπίσει όλη εκείνη την υποθεσιακή κατάσταση την οποία βρίσκουμε να επαναλαμβάνεται στα έργα του (κάθε φορά όμως και μέσα από μια τελείως διαφορετική οπτική γωνία), πρόκειται όμως εν προκειμένω για μια κατάσταση, η οποία είναι αφενός μέσα στην κοινή του θεματική, αφετέρου όμως απέχει από αυτήν αρκετά, όσον αφορά τον δημιουργικό του σχολιασμό, αναφορικά με την διάσταση του “σύγχρονου” πολίτη.

Το γεγονός ότι μέσα στην ταινία, έχουμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε τόσο τον γνωστό μας Loach, όσο και έναν διαφορετικό σκηνοθέτη, αυτόν του χιούμορ, των γλυκόπικρων ευτράπελων και της ύπαρξης μοίρας στον ήλιο, καθιστά το «The Angel’s Share», μια από τις πιο απρόσμενα αισιόδοξες ταινίες που θα παρακολουθήσεις τη φετινή χρονιά.

Ένα ακόμη στοιχείο το οποίο όπως αποκαλύπτεται, είναι και αυτό που απογειώνει ένα κατά τα άλλα, κλασικό, αφηγηματικό story, είναι η ταύτιση των μικροεγκληματικών ηρώων, με το…Whiskey!

Το ειρωνικό της υπόθεσης έγκειται στο ότι, ενώ το αλκοόλ λειτουργεί για αρκετούς από αυτούς, ως ο βασικός λόγος που τους ωθεί στην παρανομία και κατ’επέκταση στη βία, μπορεί παράλληλα να λειτουργήσει και ως σωτηρία, μιας που η επίσκεψή τους σε ένα διυλιστήριο, κάνει την πρωταγωνιστική παρέα-και κυρίως τον Robbie-να στρέψει την προσοχή του στον κόσμο του κεχριμπαρένιου ποτού, με την δυνατή γεύση. Ας μη ξεχνάμε μάλιστα ότι στην όλη υπόθεση, εμπεριέχεται και μια καθαρά μεταφορική διάσταση, μιας που ο Loach επιλέγει να αναπαραστήσει την σταδιακή και ουσιαστική ωρίμανση του κεντρικού του ήρωα, με αυτήν του Whiskey.

Η κινηματογραφική αλήθεια του σκηνοθέτη, η οποία εμπεριέχεται συνήθως σε “free cinema” πλάνα, με την κάμερα στο χέρι, την απουσία ισορροπημένων κάδρων και τον σωματικό τεμαχισμό του ηθοποιού μέσα στη σκηνή, εδώ μπαίνει στο περιθώριο και χρησιμοποιείται μόνο σε ελάχιστες στιγμές, γεγονός που καθιστά την σκηνοθεσία του Loach, εξίσου διαφορετική, όπως ακριβώς και ο σεναριακός τρόπος με τον οποίο επιλέγει να μας καταστήσει κατανοητή την ιστορία του νεαρού Robbie.

Μπορεί ο σκληρός κοινωνικοπολιτικός χαρακτήρας να απουσιάζει, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο δημιουργός τον αποποιείται πλήρως, μιας που ψήγματα του προσωπικού του cinema, βρίσκονται και στο «Τhe Angel’s Share», αναμεμιγμένα όμως με δόσεις βρετανικού κυνισμού και ευπρόσδεκτου, φλεγματικού χιούμορ. Οι ερμηνείες, είναι εξίσου καλές, χωρίς να αποτελούν όμως κάτι το ιδιαίτερα διαφορετικό, μιας που το μοτίβο των νεαρών παραβατών, έχουν συνηθίσει ιδιαιτέρως να το βλέπουμε στις ταινίες του Βρετανού σκηνοθέτη.

Το «The Angel’s Share» είναι μια ταινία, που αξίζει να τιμήσεις αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες, αν μη τι άλλο για να ρουφήξεις μια γερή τζούρα από αρώματα και γεύσεις καλού, ακριβού και παλαιωμένου Whiskey, λύνοντας έτσι και το γρίφο του τίτλου της.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ