Διαζύγιο Με Προθεσμία – The Awful Truth (1937)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά


Σκηνοθεσία: Leo McCarey
Σενάριο:Viña Delmar βασισμένο στο θεατρικό του Muriel Coulin
Πρωταγωνιστούν: Cary Grant, Irene Dunne, Ralph Bellamy, Alexander D’Arcy, Cecil Cunningham, Molly Lamont
Διάρκεια: 91’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Στην εποχή των σουαρέ του σέρι και του τζίντζερ έιλ, των κυρίων με τα ψηλά καπέλα και των γυναικών με τα εντυπωσιακά φορέματα, ένα ακόμα ζευγάρι της υψηλής κοινωνίας της Νέας Υόρκης βρίσκεται σε εκείνο ακριβώς το σημείο, όπου η εμπιστοσύνη στο γάμο του θυμίζει είδος προς εξαφάνιση. Και τι γίνεται από κει και πέρα; Οι τυπικές διαδικασίες του διαζυγίου, κάποια περιουσιακά στοιχεία και ο καθένας συνεχίζει τη ζωή του ή την ξεκινάει από κει που την άφησε. Όταν βέβαια είναι εξ’ αρχής προδιαγεγραμμένο ότι οι δύο αυτοί άνθρωποι θα ξανακαταλήξουν μαζί, είναι κάτι που φαινομενικά τουλάχιστον δε δίνει και πολλά εύσημα στο σενάριο. Όχι όμως εδώ. Εδώ έχουμε να κάνουμε μία ακόμα περίπτωση που ανατρέπει τις προσδοκίες, ακολουθώντας την πεπατημένη και χαρίζοντας στους άπειρους ανά δεκαετία και ανά εποχή θεατές, στιγμές πηγαίου χιούμορ και εμπνευσμένου αυτοσχεδιασμού.

Το δίδυμο Κάρι Γκραντ και Αϊρίν Ντιουν συναντιέται για πρώτη φορά ως αντρόγυνο στη μεγάλη οθόνη. Εμείς τους γνωρίζουμε στο σημείο που εκείνος προσπαθεί να μπαλώσει ένα επαγγελματικό ταξίδι που άλλαξε τελικά προορισμό, την ώρα που εκείνη παλεύει να δικαιολογήσει μια βραδιά με το δάσκαλο φωνητικής. Τη λύση θα δώσει το διαζύγιο, με τη Λούσι να βρίσκει πολύ γρήγορα τον αντικαταστάτη του Τζέρι στο πρόσωπο του γοητευτικού Νταν (Ραλφ Μπέλαμι) με τη βαριά νότια προφορά και τη μαμά πακέτο. Δουλειά του Τζέρι είναι πλέον να κάνει ό,τι μπορεί ώστε να αποτρέψει τον επικείμενο γάμο, με την πρώην γυναίκα του να υιοθετεί και αυτή με τη σειρά της τις μεθόδους του, προσπαθώντας να διαλύσει το δικό του αρραβώνα με την εκατομμυριούχο Μπάρμπαρα (Μόλι Λαμόντ).

Θερινός λοιπόν αυτή την εβδομάδα με σκρούμπολ, το είδος που μεσουρανούσε τη συγκεκριμένη δεκαετία και άφησε σημαντική κληρονομιά στην κατηγορία της κωμωδίας. Στην αρχή ακόμα του ομιλούντος κινηματογράφου, βαρύτητα είχαν -αν μη τι άλλο- οι διάλογοι, οι σπιρτόζικες ατάκες, η όσο το δυνατόν καλύτερη αξιοποίηση του λόγου και των εκπροσώπων του. Η “comedy of remarriage” που έχουμε την τύχη να παρακολουθούμε ξανά μετά από 75 περίπου χρόνια, έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι η φρεσκάδα και η έμπνευση μιας καλής ταινίας δεν παλιώνουν ποτέ. Η διαρκής δράση, οι ευτράπελες καταστάσεις, οι συνήθεις παρεξηγήσεις και η αιώνια συζυγική σύγκρουση είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν πλήρως την ταινία και χαρίζουν πολλές στιγμές αυθεντικού και αβίαστου γέλιου.

Το «Διαζύγιο με Προθεσμία» βασίστηκε σε θεατρικό έργο και η μεγάλη του απήχηση είχε να κάνει φυσικά στο μεγάλο του πρωταγωνιστή (σε μια εποχή που υπήρχε ο Κάρι Γκραντ και όλοι οι άλλοι) και στην έμπνευση του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Λίο ΜακΚάρεϊ να χτίσει όλη την πλοκή του στον αυτοσχεδιασμό. Υπάρχουν πολλές εκκεντρικές πλην ξεκαρδιστικές καταστάσεις από την αρχή μέχρι το τέλος, με τους ηθοποιούς να ισομοιράζονται μεταξύ τους στιγμές κατά τις οποίες αρπάζουν κυριολεκτικά την ευκαιρία που τους δίνεται και δίνουν καθένας το δικό του σόου. Γκραντ και Ντιουν βγάζουν μια μοναδική χημεία μεταξύ τους, ενώ οι γκριμάτσες του πρώτου γίνονται σήμα κατατεθέν που συγκινούν ακόμα και τον κατ’ εξοχήν σκηνοθέτη κωμωδιών. Τι κι αν απ’ το πρώτο κιόλας λεπτό μαντεύουμε το τέλος της ιστορίας. Όλη η μαγεία βρίσκεται στο ενδιάμεσο.

Για να λέμε του στραβού το δίκιο η ταινία ασχολείται με ό,τι πιο κοινότυπο και καθημερινό υπάρχει. Μέσα απ’ αυτή ανακαλύπτουμε βέβαια ότι το διαζύγιο του ’37 δεν έχει καμία διαφορά από το διαζύγιο του ’12 και ότι οι καταστάσεις που το προκαλούν είναι πάνω κάτω οι ίδιες. Κωμικοτραγικό σα γεγονός, αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, μέσω της οποίας άλλωστε παρελαύνει και ό,τι άλλο χαρακτηρίζει εκείνη την ασπρόμαυρη σε μας εποχή, με την εξέχουσα λάμψη και την επιτηδευμένη ευγένεια. Υπάρχουν πάρα πολλές λεπτομέρειες που συνιστούν μια από τις αρτιότερες ταινίες του είδους και υπογραμμίζουν αυτή τη διαφοροποίηση. Και μέσα σ’ αυτή βρίσκεις όλες, ανεξαιρέτως τις εκφάνσεις της σύγχρονης κοινωνίας, με λίγο διαφορετικά κουστούμια και μια κάπως αυστηρότερη κόμμωση.

Η κλασική ασπρόμαυρη πρόταση αυτής της εβδομάδας είναι όσο πιο ευχάριστη, δροσερή και ανάλαφρη μπορεί να γίνει μια καλοκαιρινή ταινία που θα ικανοποιήσει και τους πιο δύσπιστους και απαιτητικούς φίλους του παλιού κλασικού κινηματογράφου. Το χαμόγελο σκάει από τα πρώτα κιόλας λεπτά και μένει εκεί μέχρι και το τέλος του 90λεπτου που διαρκεί η ταινία. Σας το προτείνουμε με όλη μας την καρδιά.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ