Ο Δικτάτορας – The Dictator (2012)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: Larry Charles
Σενάριο:Sacha Baron Cohen, Alec Berg, David Mandel, Jeff Schaffer
Πρωταγωνιστούν: Sacha Baron Cohen, Anna Faris, Ben Kingsley
Διάρκεια: 83’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Δεν είμαι φαν του Σάσα Μπάρον Κοέν. Για την ακρίβεια, μέχρι να δω το Δικτάτορα, ήμουνα μάλλον αντι-φαν. Το Μπόρατ το είχα κρίνει ως ενίοτε ευρηματικό αλλά κάτα βάσιν ηλίθιο, ενώ το Μπρούνο με είχε αφήσει παγερά αδιάφορο. Έλα όμως ντε που ο Δικτάτορας είναι ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός για τον Σάσα Μπάρον Κοέν! Χωρίς να παύει να μου είναι αντιπαθής σα φυσιογνωμία, ακόμη κι εγώ δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως πρόκειται για μία ολοκληρωμένη ταινία με υπόθεση, κάποια αρκετά έντονα πολιτικά μηνύματα και πολύ γέλιο.

Το στόρι ξεκινάει με τον απαισιότατο δικτάτορα Χαζέφ Αλαντίν να ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη ώστε να καταθέσει ψευδώς στον Ο.Η.Ε πως η χώρα του δε διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής. Στη Νέα Υόρκη όμως ένας Αμερικανός «πατριώτης» με τη μορφή του Τζον Σ. Ράιλι απαγάγει το δικτάτορα Αλαντίν με στόχο να τον δολοφνήσει. Ο Αλαντίν καταφέρνει να ξεφύγει από τον Αμερικανό αλλά όχι πριν αυτός του κόψει τη γενειάδα-σήμα κατατεθέν! Χωρίς το μούσι, ο Αλαντίν ειναι αγνώριστος και πρέπει να βρει ένα τρόπο να μπει στην αίθουσα των Ηνωμένων Εθνών, ενώ ταυτόχρονα ο δήθεν πιστός του σύμβουλος (Μπεν Κίνγσκλει) ετοιμάζεται να τον προδώσει!

Αν ακούγεται λίγο περίπλοκο, μην ανησυχεις: οι διάφορες υποπλοκές κυλάνε ευχάριστα και συναντιούνται πειστικά στο φινάλε της ταινίας. Ο Σάσα Μπάρον Κοέν εγκαταλείπει εδώ το ντοκιμαντερίστικο ύφος των προηγούμενων ταινιών του και στο σκηνοθετικό πεδίο (Λάρι Τσάρλς) η ταινία δεν έχει απαραίτητα κάτι ιδιαίτερο να επιδείξει πέρα από τον καλό ρυθμό της. Η δύναμη όμως του έργου βρίσκεται στο χιούμορ της. Είναι σκέτη απόλαυση να παρακολουθείς τον δικτάτορα Αλαντίν, που έχει μάθει όλη του τη ζωή να τον προσκυνούν, να προσπαθεί να επιβιώσει στη Νέα Υόρκη προσπαθώντας ταυτόχρονα να μάθει να σέβεται – άκουσον, άκουσον – και τους άλλους ανθρώπους.

Και παρ’ όλα αυτά, εκεί που η ταινία πάει να γίνει λίγο offensive για το μουσουλμανικό κόσμο, ο σατανικός Κοέν σου πετάει τον πιο ευθύ και καυστικό λίβελλο εναντίον της Αμερικής που έχεις δει τα τελευταία χρόνια σε ταινία και καταφέρνει να ισορροπήσει τα πράγματα. Και είναι προς τιμήν του έργου το οτί δεν προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει πολιτικό. Απλά, λόγω και μόνο της θεματολογίας του, καταλήγει να είναι. Και το σενάριο χειρίζεται αυτή την πολιτικοποίηση με τρόπο άκρως χιουμοριστικό και παραδόξως σκεπτόμενο! Τα λετικά αστεία είναι οξύτατα, τα γκαγκ συνήθως λειτουργούν (αν και υπάρχουν οι περιστασιακές ηλιθιότητες του Κοέν), ενώ η παράδοξη ερωτική σχέση της (πάντα απολαυστικής) Άννα Φάρις με τον Κοέν γεννάει μερικές εξωφρενικές σκηνές ανθολογίας (η σκηνή του πρώτου τους φιλιού ακόμα στοιχειώνει τον ύπνο μου!).

Διαφωνώ με όσους λένε ότι ο Σάσα Μπάρον Κοέν πήρε μια πιο εμπορική στροφή και έβγαλε ό,τι ακραίο και καυστικό από το χιουμορ του. Αντιθέτως, ο Δικτάτορας είναι μια σαφέστατα πιο αστεία και πιο δηκτική ταινία σε σύγκριση με τις προηγούμενες του. Καταφέρνει άλλωστε να κριτικάρει όχι μόνο τον ισλαμικό φονταμεταλισμό αλλά και τον αμερικανικό καπιταλιστικο ιμπεριαλισμό με τρόπο που θα ζήλευε ακόμη και… η Ναόμι Κλάιν! Τι κι αν οι χαρακτήρες του έργου είναι σχηματικοί και φτιαγμένοι από χαρτί; Τι κι αν η σκηνοθεσία δεν έχει κάποια ιδιαίτερη ταυτότητα; Η πλοκή κυλάει και το χιούμορ είναι πρώτης τάξεως. Εξακολουθώ να αντιπαθώ τον Κοέν, αλλά πλέον δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ το κωμικό του ταλέντο.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ