«How dirty is your cop?» Οι πιο διεφθαρμένοι κινηματογραφικοί μπάτσοι και άλλα «καλόπαιδα»

...

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Τη Πέμπτη βγήκε στις ελληνικές αίθουσες η νέα ταινία με πρωταγωνιστή τον Γούντι Χάρελσον, «Rampart», στην οποία υποδύεται έναν μισάνθρωπο, βίαιο μπάτσο, διεφθαρμένο μέχρι τα μύχια της ψυχής του, ο οποίος ρίχνει ξύλο, καταναλώνει άφθονες ποσότητες αλκοόλ και χαίρεται να γυρίζει από κανάρα σε κανάρα, μη δίνοντας τη παραμικρή σημασία στις συμμορφωτικές ενδείξεις των υψηλά υφισταμένων του rampart division, στο οποίο εργάζεται εδώ και χρόνια.

Με αφορμή λοιπόν έναν ακόμη ρόλο-δυναμίτη από τον Χάρελσον, ελάτε να θυμηθούμε μαζί τους πιο διεφθαρμένους αστυνομικούς που πέρασαν ποτέ από τη μεγάλη οθόνη, καθώς και μερικούς ακόμη που μπορεί να μην είναι αυτό που λέμε corrupt sons of b*tches, είναι όμως τόσο κακά καλόπαιδα, που τους αγαπάμε έτσι κι αλλιώς…

Gary Oldman «Ο ψυχωτικός»- «Leon, the professional»

Αν υπάρχει ένας ηθοποιός έκει έξω ο οποίος έχει αποτελέσει ένα από τα πιο underrated ονόματα του Hollywood, σίγουρα είναι ο Γκάρι Όλντμαν.  Με πληθωρική προσωπικότητα, πηγαίο ηθοποιϊκό ταλέντο (το οποίο αναγνωρίστηκε από την ακαδημία μόλις φέτος, όταν τσίμπησε την υποψηφιότητα για Oscar Ά Ανδρικού Ρόλου για το εξαίρετο «Tinker, Tailor, Soldier,Spy») και υπέροχα τρελό βλέμμα, είναι ο άνθρωπος που με ευκολία μαγνητίζει τη προσοχή σε όποια ταινία και αν παίξει.  Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι και ο ρόλος του ψυχωτικού, και εθισμένου στα ναρκωτικά DEA, (Drug Enforcement Administrator) Norman Stansfield, τον οποίο υποδύεται στο bad ass ταινιάκι του Luc Besson.  Όταν μια δουλειά με ναρκωτικά στραβώνει, ο Norman αποφασίζει να ξεκληρίσει ολόκληρη την οικογένεια του τύπου που θεώρησε έξυπνο να του ‘τη σκάσει’-και τον ίδιο φυσικά-, με την ίδια ευκολία με την οποία θα σνίφαρε την αγαπημένη του γραμμή κόκας.  Δε τα κάνουμε αυτά αγαπητέ μπαμπά της Mathilda (βλ. 12χρονη Νάταλι Πόρτμαν).

Josh Brolin » Ο μουστακαλής»- «American Gangster»

Όμορφο παλικάρι από μικρός ο Μπρόλιν (ακόμα τον θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία στα «Goonies»), φαινόταν οτι θα κατέληγε σε έναν γοητευτικό άνδρα και-γιατί οχι;- έναν αρκετά καλό ηθοποιό ο οποίος είναι έτοιμος να υποδυθεί κάθε φορά οποιονδήποτε ρόλο του ανατεθεί.  Στο «American Gangster», αποφάσισε να παίξει έναν βρώμικο μπάτσο με μια υποψία Y.M.C.A μουστακιού, που του προσδίδει σίγουρα μια πιο ντεκαντάνς αισθητική.  Τι να το κάνεις όμως όταν στη ταινία σκοτώνει…σκυλιά, τρομοκρατεί τα κατάλληλα άτομα προκειμένου να λάβει μερίδιο από τα χρήματα της γκανγκστερικής αυτοκρατορίας του Frank Lucas και διαχειρίζεται την ‘περιοχή’ του ως το καλύτερο μαφιόζικο αφεντικό, απειλώντας ακόμα και έτερους συναδέλφους;  Εν προκειμένω ο Μπρόλιν υποδύεται έναν τύπο ο οποίος βασίστηκε στο υπαρκτό πρόσωπο του ντετέκτιβ Trupo, όπως εκείνος έζησε και έδρασε το ’70, την εποχή όλων των καλών, γκανγκστερικών παιδιών.  Και σε είχα αγαπήσει τόσο Josh…

Orson Welles, «Ο κλασικός»-«Touch of Evil»

Κλασική περίπτωση του ‘τα κάνω όλα μόνος μου’ από τον Όρσον Γουέλς, ο οποίος έγραψε, σκηνοθέτησε, πρωταγωνίστησε και γενικά κέντησε σε αυτό το film noir του 1958.  Στη ταινία υποδύεται τον αρχηγό της αστυνομίας Hank Quinlan, ο οποίος αποτελεί ένα από τα πιο χειροπιαστά δείγματα κακού αστυνομικού που έχουμε δει ποτέ σε ταινία.  Ο χαρακτήρας του οχι μόνο ‘φυτεύει’ από χρόνια ψεύτικα στοιχεία σε υποθέσεις, προκειμένου να τις κερδίζει, οχι μόνο απαγάγει τη γυναίκα ενός drug enforcement officer ο οποίος τον έχει πάρει χαμπάρι, αλλά ταυτόχρονα την παγιδεύει για έναν φόνο τον οποίο ποτέ δε διέπραξε, ενώ ταυτόχρονς προσπαθεί να συλλάβει και τον Vargas (τον αστυνομικό που τον κυνηγά) για έναν φόνο που ο ίδιος ο Quinlan διέπραξε.  Τι, θέλετε κι άλλα;

Matt Damon, «Ο νεοσύλλεκτος»- «The Departed»

Τι κι αν η original ταινία έχει σκηνοθετηθεί από τους Wai-keung Lau και Αlan Mak, ονομάζεται «Infernal Affairs» και αποτελεί παραγωγή του Hong Kong;  Ο Martin Scorsese κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα remake το οποίο κατά πολλούς ξεπέρασετο αρχικό film.  Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από έναν χαφιέ της αστυνομίας, ο οποίος αφού εκπαιδεύεται από τον αρχηγό του υποκόσμου (μα φυσικά τον Jack Nicholson) στη συνέχεια κατατάσεται στο αστυνομικό σώμα, μόνο για να ενημερώνει τον μέντορά του, για τις κινήσεις εντός του τμήματος.  Στη πορεία ο αγαπητός Colin Sullivan χάνει λίγο τα αυγά και τα πασχάλια, οδηγώντας στο θάνατο πολλούς συναδέλφους του, αλλά και σκοτώνοντας αρκετούς ο ίδιος.  Κάπου εκεί βλέπουμε και έναν di Caprio να εκτελεί τον ακριβώς αντίθετο ρόλο (έναν αστυνομικό που έχει κάνει infiltration στο χώρο της μαφίας) και η ζωή γίνεται πιο συναρπαστική χάρη σε αυτό το παιχνίδι γάτας-ποντικιού.  Νιαρ!

James Cromwell «Ο υπεράνω πάσης υποψίας»- «L.A Confidential»

Το πόσο δύσκολο ήταν να χωνέψουμε οτι ο συγκεκριμένος ηθοποιός υποδύθηκε στο «L.A Confidential» έναν από τους πιο σάπιους μπάτσους, δε λέγεται.  Ο άνθρωπος που κάποτε χάρισε τη ζωή σε ένα γουρουνάκι ονόματι Babe, και επέτρεψε σε έναν θηριώδη, αλλά καλόκαρδο έγχρωμο να ρουφήξει κυριολεκτικά τον καρκίνο μέσα από τη γυναίκα του στο δακρύβρεχτο «The Green Mile», μεταλλάσεται εδώ σε έναν τύπο διψασμένο για ναρκωτικά και δύναμη.  Αποτελώντας την αρχηγική φυσιογνωμία του οργανωμένου εγκλήματος του L.A, στην ουσία κινεί όλα τα νήματα, εκβιάζει εξέχουσες φυσιογνωμίες της πόλης για να πετύχει αυτό που θέλει και σκοτώνει κόσμο και κοσμάκη για πλάκα, μόνο και μόνο γιατί…μπορεί!.  Κακός με ‘υπεράνω πάσης υποψίας’ physic είναι η προσωποποίηση του διεφθαρμένου αστυνομικού/βετεράνου αρχηγού.

Denzel Washington «Ο εκπαιδευτής»- «Training Day»

Όταν η πρώτη μέρα στη δουλειά περιλαμβάνει χρήση ναρκωτικών, τον πυροβολισμό ενός πρώην αστυνομικού και την προσπάθεια κάποιων να σε σκοτώσουν, τότε καταλαβαίνεις οτι η δουλειά στο αστυνομικό τμήμα του Los Angeles μάλλον δεν είναι παιχνιδάκι.  Αλλά μην αγχώνεσαι, δε φταίς εσύ αγαπητέ Ethan Hawk, αλλά ο ο βλοσυρός και αθυρόστομος εκπαιδευτής σου, Alonzo Harris, ο οποίος μοιάζει να έχει πάψει εδώ και καιρό να υπηρετεί τον πολίτη αφοσιωμένος πια στο να εξ-υπηρετεί τα δικά του συμφέροντα.  Όταν βέβαια έχεις καταλήξει να χρωστάς στη Ρώσικη μαφία, τότε μάλλον κάπου δικαολογείσαι και χρήματα από ναρκωτικά να κλέβεις, και να μην ασχολείσαι με κανέναν άλλον πέρα από τη πάρτη σου.  Γιατί βασικά σύντομα δεν θα έχεις καν πάρτη να ασχοληθείς.  Alonzo, σε συμπονώ.

Richard Gere «Το τεκνό»- «Internal Affairs»

Εντάξει η αλήθεια είναι πως ο Γκιρ μοιάζει λίγο με το κρασί: όσο τα χρόνια περνούν, γίνεται καλύτερος.  Από τις μαμάδες μας μέχρι και εμάς, ο κύριος Officer και Gentleman έχει κάψει ουκ ολίγες καρδιές, τόσες περίπου όσες και των γυναικών των συναδέλφων του, με τις οποίες αρέσκεται να κοιμάται (μαντεύω οχι μόνο) στη ταινία «Internal Affairs».  Εδώ ο Γκιρ υποδύεται έναν περίεργο αστυνομικό με συχνά αμφισβητούμενη ηθική, ο οποίος από τη μια πλευρά φτάνει στα άκρα για να προστατεύσει τους έτερους μπατσικούς φίλους, ενώ από την άλλη δε διστάζει να δώσει εντολή για μοιραίο χτύπημα στον partner του.  Γοητευτικός, αλλά και μέγας χειραγωγός, καταφέρνει με μαεστρία να παραπλανεί το τμήμα του Internal Affairs, το οποίο προσπαθεί διακαώς να αποδείξει την ενοχή του για μια σωρεία αδικημάτων.  Από ότι φαίνεται όμως δεν ιδρώνει το αυτί του Mr. Dennis Peck.  Νομίζω πως το ίδιο θα έκανε ο καθένας ο οποίος θα έμοιαζε στο γκριζομάλλικο αυτό τεκνό.

Harvey Keitel «O cult»- «Bad Lieutenant»

Σε αυτό το exploitative δημιούργημα του cult των cult σκηνοθετών, Abel Ferrara ο Charlie των Κακόφημων Δρόμων του Scorsese έχει πια μεγαλώσει και έχει αποφασίσει οτι τελικά είναι και πολύ bad lieutenant, τόσο bad μάλιστα ώστε ακόμα και εμείς απλά μένουμε να τον παρακολουθούμε με σοκ και δέος, προσκυνώντας το fearless μεγαλείο του.  Άπειρα σνιφαρίσματα κοκαϊνης, ένα νταβρατισμένο full frontal, κλοπή ναρκωτικών από αντίστοιχα crime scenes τα οποία σημειωτέον φροντίζει να προωθεί στο σχολείο των παιδιών του(!), ΄χαρούμενο παίξιμο’ στη θέα ανίληκων κοριτσιών, μπόλικα κέρδη από αθλητικά στοιχήματα, και μια εντελώς αυτοκαταστροφική προσωπικότητα, συνθέτουν έναν ταραγμένο και απόλυτα σάπιο αστυνομικό που μας κάνει περήφανους.  Οχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά επειδή αποτελεί την αφρόκρεμα της σαπίλας, ανάμεσα σε άλλους που απλά παλεύουν να γίνουν σαν αυτόν.  Εύγε Harvey!

Nicolas Cage «O από κούνια cult»- «Bad Lieutenant: Port of Call- New Orleans»

17 χρόνια μετά τον κακό μπάτσο του Abel Ferrara, ο μεγάλος σκηνοθέτης Werner Herzog (ο ναι ναι!) αποφάσισε να μας τον ξανασυστήσει σε αυτό το άτυπο remake της πρώτης ταινίας, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο να πηγαίνει αυτή τη φορά στον έτσι κι αλλιώς cult από φυσικού του, Νίκολας Κέϊτζ.  Είτε τον μισείς, είτε τον αγαπάς, ο Κέϊτζ δίνει εδώ μια από τις κλασικά, τρελές του ερμηνείες, ακολουθώντας τα χνάρια των truly διεφθαρμένων αστυνομικών: ναρκωτικά, αλκοοόλ και γυναίκες.  Προσθέστε σε αυτά το πάθος για τον τζόγο και μια εκπληκτικά γραφική σκηνή κατά την οποία πηδάει τη γκόμενα ενός τυχαίου τύπου σε ένα πάρκινγκ υπο το αποσβολωμένο βλέμμα του ίδιου του κερατά και έχετε μια από τις πιο απολαυστικές και απενοχοποιημένες ερμηνείες του Κέϊτζ.  Οχι δηλαδή οτι περιμέναμε και κάποια ενοχή από τον άνθρωπο που έχει παίξει στα Ghost Rider, «Season of the Witch» και «Τhe Sorcerer’s Apprentice». Και ας μη ξεχνάμε οτι έχει δώσει και νέο νόημα στη λέξη «περουκίνι».  Λίγα είναι αυτά;

Honorable Mentions

Οι δυο αστυνομικοί που ακολουθούν δεν είναι διεφθαρμένοι, ούτε κακοί.  Είναι απλά φοβερά bad ass και αισθανόμαστε οτι η λίστα μας δε θα ήταν πλήρης χωρίς μια μικρή αναφορά για αυτό που πραγματικά είναι: σκληροί εκδικητές του νόμου. Yeah!

Clint Eastwood, «Ο σμιχτοφρύδης»- «Dirty Harry»

Το San Francisco βιώνει έναν ατέλειωτο τρόμο μέρα με τη μέρα, χάρη στη δράση ενός δολοφόνου, του επονομαζόμενου Scorpio, ο οποίος σπέρνει τον φόβο και τον θάνατο στα τυχαία θύματά του.  Καημένε Scorpio…Τι τύχη μπορείς να έχεις απέναντι στον άντρα που ‘Για μια Χούφτα Δολάρια’ έβαλε δυο οικογένειες στο far west να αλληλοεξοντοθούν, καρπώμενος όσο το δυνατόν περισσότερα πλούτη;  Μπορεί εδώ ο all American guy, Κλίντ Ίστγουντ να έχει αποχωριστεί το πόντσο του, αλλά ακόμα και μέσα στο καλοκολαρισμένο του κοστούμι o Κάλαχαν μπορεί να σε κάνει να ιδρώσεις και να ευχηθείς να μην είχες προκαλέσει το μένος του.  Γιατί στη τελική δεν είμαι και τόσο σίγουρη οτι «you feel lucky punk».  Καθόλου σίγουρη…

Takeshi Kitano- «Ο ασιάτης Dirty Harry»- «Violent Cop»

Και επειδή και η Ασία έχει τον δικό της Dirty Harry, ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Τακέσι Κιτάνο, υποδύεται εδώ (σε ταινία δικής του σκηνοθεσίας) ακριβώς τον ίδιο ρόλο με αυτόν του Ίστγουντ, αλλά με πολύ περισσότερη οξύτητα και βία.  Όταν αποφασίζει να ερευνήσει μια υπόθεση με ανθρωποκτονίες οι οποίες έχουν να κάνουν με μερικές δουλειές με ναρκωτικά που στράβωσαν, ο Azuma, θα χρησιμοποιήσει την κλασική του βία και όλες τις ανήθικες μεθόδους του, προκειμένου να πάρει τις απαντήσεις που θέλει.  Όταν λίγο αργότερα ένας συνάδελφός του (ο οποίος προμήθευε ναρκωτικά μέσα από το αστυνομικό τμήμα) καταλήξει νεκρός και η αδελφή του Azuma απαχθεί, ο ίδιος θα ξεκινήσει ένα τεστοστερονάτο κυνηγητό προκειμένου να βρει τους ενόχους και να τους κάνει να πληρώσουν.  Στην καλύτερη περίπωση…

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ