Υπηρέτριες (2011)

...






 

[typography font=»Calibri» size=»12″]Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης-Γραμματικόπουλος[/typography]
 
[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]Σκηνοθεσία: Tate Taylor[/typography]
[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]
Σενάριο: Tate Taylor, από το βιβλίο της Kathryn Stockett[/typography]
[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]
Πρωταγωνιστούν: Emma Stone, Viola Davis, Bryce Dallas Howard, Octavia Spencer[/typography]

[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]Διάρκεια :137′[/typography]
[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]Χώρα: Η.Π.Α., Ινδία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα[/typography]

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 60 στο Μισισίπι της Αμερικής, η Σκίτερ (Έμμα Στόουν) είναι μια φιλόδοξη δημοσιογράφος που σαστισμένη και ενοχλημένη από τον απροκάλυπτα ρατσιστικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η κοινωνία της πόλης της τους αφροαμερικανούς, αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο βασισμένο στις μαρτυρίες των έγχρωμων γυναικών που εδώ και χρόνια βρίσκουν δουλειά μεγαλώνοντας τα παιδιά των λευκών και κρατώντας καθαρά τα σπίτια τους χωρίς να τους επιτρέπεται καλά καλά να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα που με τα ίδια τους τα χέρια καθαρίζουν.

Με ένα σχεδόν αποκλειστικά γυναικείο καστ (αλήθεια, γιατί;) και το ομώνυμο best seller της Kathryn Stockett να στηρίζει της πλάτες του, οι «Υπηρέτριες» θίγουν το ευαίσθητο θέμα της εξευτελιστικά χαμηλής κοινωνικής θέσης των αφροαμερικανών πριν περίπου 50 χρόνια. Ζόρικη θεματολογία και αρκετά «επικίνδυνη» καθώς είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα του επιτηδευμένα δακρύβρεχτου κοινωνικού μελοδράματος. Και η αλήθεια είναι πως οι «Υπηρέτριες» πέφτουν αρκετές φορές σε αυτή την παγίδα καταφέρνοντας όμως να διασωθούν. O Τέιτ Τέιλορ, σκηνοθέτης του αποτυχημένου «Pretty Ugly People», αποφασίζει να προσεγγίσει το θέμα του κοινωνικού αποκλεισμού των μαύρων στις αρχές των 60s πιο ανάλαφρα και «φιλικά προς την οικογένεια» απ’ ότι θα πρεπε, ακολουθώντας την εύκολη οδό και σκιαγραφώντας την ιστορία με σοβαρότητα μεν αλλά αναπαράγοντας αρκετά στερεότυπα δε. Όμως, παρά την άτολμη κινηματογράφηση και το φλατ σενάριο, καταφέρνει να κρατήσει τις ισορροπίες και δεν γίνεται εντελώς σούπα, διατηρώντας τον πήχη σε αξιοπρεπή επίπεδα και χαρίζοντας στο κατά βάση γυναικείο κοινό του μπόλικες συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές.

Και αν αναρωτιέστε πως με έναν τόσο αδύναμο σκηνοθέτη-σεναριογράφο καταφέρνει να διασωθεί, ρίξε μια ματιά στο καστ της ταινίας. Ή ακόμα καλύτερα σε ένα όνομα αυτουνού: Viola Davis. Η Davis μετά το ολιγόλεπτο breakthrough της στην “Αμφιβολία” του Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ επιστρέφει με μια συγκλονιστική ερμηνεία που επισκιάζει με άνεση την διαφημιζόμενη ως πρωταγωνίστρια Stone η οποία με τη σειρά της προσπαθεί υπερβολικά για να κάνει το κοινό να την πάρει στα σοβαρά. Και για να μην αναρωτιέστε, η σίγουρη υποψηφιότητα της Davis στα ερχόμενα Όσκαρ δεν θα οφείλεται μόνο στον φτιαγμένο και ραμμένο για Όσκαρ χαρακτήρα που ερμηνεύει, αλλά και στην απίστευτη ικανότητα της να σε συγκινεί με ένα και μόνο της βλέμμα. Απίστευτα εκφραστική και μαγνητική, είναι η πραγματική πρωταγωνίστρια της ταινία και ο βασικός λόγος για να κάνει κανείς τα στραβά μάτια στα πταίσματα της. Και το καλό δεν σταματάει εδώ. Πόσο πιο πειστική θα μπορούσε να είναι η Μπράις Ντάλας Χάουαρντ στο ρόλο της στυγνής μέγαιρας που κάνει κόλαση τη ζωή του υπηρετικού της προσωπικού; Ποιος περίμενε πως η Οκτάβια Σπένσερ θα δημιουργούσε τόσο μεγάλο Oscar buzz γύρω από το όνομά της με μια πραγματικά συγκινητική ερμηνεία και πόσο πια να εκτιμήσει κανείς το ταλέντο της Τζέσικα Τσάσταϊν που σε ένα μικρό και σχετικά ξεκάρφωτο ρόλο καταφέρνει να κερδίσει και πάλι τα βλέμματα αποδεικνύοντας πως ήρθε για να μείνει;

Η αλήθεια είναι πως οι «Υπηρέτριες» θα μπορούσαν άνετα να σταθούν ως σπέσιαλ αφιέρωμα-τηλεταινία στα πλαίσια εκπομπής της Όπρα. Αν και κάποιες επιλογές του το κάνουν κάπως συντηρητικό, καταφέρνει να βγάλει ένταση και συναίσθημα, πράγμα που το οφείλει αποκλειστικά και μόνο στις ηθοποιούς του. Μην περιμένετε όμως ένα καινούργιο «Πορφυρό Χρώμα», ο Όλιβερ Τέιτ δεν είναι Στίβεν Σπίλμπεργκ.
 
 
Και μια δεύτερη γνώμη γράφει η Βάσω Γκαγκά
 
Στη Νότια Αμερική, κάπου στη δεκαετία του ’60, μια νεαρή επίδοξη συγγραφέας αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο βασισμένο σε προσωπικές μαρτυρίες και γεγονότα των έγχρωμων γυναικών της περιοχής,οι οποίες απασχολούνται ως υπηρέτριες στα σπίτια πλουσίων οικογενειών. Την αρχική δυσπιστία και καχυποψία διαδέχεται η ελπίδα, καθώς βρίσκονται όλο και περισσότεροι εθελοντές που τολμάνε να διηγηθούν τις καθημερινές τους ιστορίες και το ρατσισμό που βιώνουν σε ποικίλες μορφές. Σχέσεις δοκιμάζονται, νέες φιλίες γεννιούνται, ενώ η μικρή τους κοινωνία εισέρχεται σε μια περίοδο ιστορικών αλλαγών…
Μια συγκινητική και γλυκιά ιστορία διαδραματίζεται στο Τζάκσον του Μισισιπή. Μια ιστορία που διαλαλεί ένα διαχρονικό μήνυμα μέσα από μικρά καθημερινάγεγονότα, χωρίς περιττούς διαλόγους και βαρύγδουπα αποφθέγματα. Το μεγάλο της επίτευγμα, τα συναισθήματα που καταφέρνει να εκμαιεύσει αβίαστα από το θεατή, μέσα από ένα μοναδικό παιχνίδι λεπτομερειών. Ο σκηνοθέτης-αποκάλυψη Tate Taylor, σε ταξιδεύει στην κυριολεξία στο χρόνο, απότα κλασικά μοντέλα αυτοκινήτων 50’s – 60’s, έως τις κομμώσεις, την ενδυμασία και την κηδεία του Κέννεντι που παρακολουθείς liveστην ασπρόμαυρη τηλεόραση.
Η πραγματική αξία όμως της ταινίας βασίζεται στο τρομερό της cast.Σύμφωνα με τον ίδιο το σκηνοθέτη, η διανομή των ρόλων έγινε με τέτοιον τρόπο ώστε οι ηθοποιοί που τελικά επιλέχτηκαν να έχουν την ικανότητα να χάνονται στους ρόλους που ενσαρκώνουν και να πείθουν ως γνήσιοι νότιοι ακόμα και το πιο εξασκημένο αυτί.
Θα μπορούσαμε να γράφουμε σελίδες για ερμηνείες στη συγκεκριμένη ταινία. Θα αρκεστούμε, ίσως άδικα, σε μέρικές από αυτές, ξεκινώντας από τη συγκλονιστική Viola Davis που ως Έϊμπελιν αναλαμβάνει να ανοίξει και να κλείσει την αυλαία της ιστορίας με την εκφραστικότητα, την ειλικρίνεια και την αβρότητά της, που κυριολεκτικάσυνεπαίρνει. Η Emma Stone υποδύεται την Σκίτερ, τη νεαρή συγγραφέα που συλλαμβάνει την ιδέα του όλου εγχειρήματος,εμπνέοντας φρεσκάδα, ζωντάνια, αθωότητα και περισσή αφοπλιστικότητα.Octavia Spencer, Bryce Dallas Howard και Jessica Chastain συμπληρώνουν την ομάδα των βασικών χαρακτήρων με εξίσου εμπνευσμένες ερμηνείες.
Η ταινία αποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου bestseller της Kathryn Stockett με μεγάλη επιτυχία, κατά γενική ομολογία. Ο Tate Taylor που ανέλαβε τη σκηνοθεσία αλλά και την προσαρμογή των διαλόγων,προσωπικός φίλος της συγγραφέως, (μεγάλωσαν μαζί στο Τζάκσον)αποτελούσε το πλέον κατάλληλο πρόσωπο που θα μπορούσε να πει την ιστορία καλύτερα από τον καθένα, παντρεύοντας με εξαίρετο τρόπο το ανάλαφρο με το διαχρονικό και το απλό με το ουσιαστικό, όπως ακριβώς το θυμόταν.
Δε νομίζω ότι μπορώ να βρω κάτι το μεμπτό σ’αυτήν την ταινία.Τη μεγάλη της διάρκεια ίσως, που όμως σε καμία περίπτωση δεν κουράζει. Κάποιοι πάλι ίσως την ταυτίσουν περισσότερο με το γυναικείο κοινό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πραγματικά αξίζει να αφιερώσετε αυτές τις δυόμισι παρά κάτι ώρες…

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ