Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι – The Hobbit: An Unexpected Journey (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Peter Jackson
Σενάριο: Fran Walsh, Philippa Boyens, Peter Jackson, Guillermo del Toro βασισμένο στο βιβλίο του J.R.R. Tolkien
Πρωταγωνιστούν: Martin Freeman, Ian McKellen, Richard Armitage, Dean O’Gorman, Aidan Turner, Ian Holm, Elijah Wood, Hugo Weaving, Cate Blanchett, Christopher Lee, Andy Serkis
Διάρκεια: 169’
Χώρα: Η.Π.Α., Νέα Ζηλανδία
Διανομή: Village

 

Από τον Δεκέμβριο του 2001 και για τα επόμενα 2 χρόνια, τα Χριστούγεννά μας συνδυάζονταν πάντα (και επέβαλαν) ένα κινηματογραφικό ταξίδι στην Μέση Γη παρέα με τον Φρόντο, την Συντροφιά και τους κινδύνους που παραμόνευαν σε κάθε γωνιά της. Ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης Peter Jackson είχε καταφέρει το ακατόρθωτο: να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη τον εκπληκτικό κόσμο του J.R.R. Tolkien με την τριλογία του “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών” και να την κάνει μια απαράμιλλη κινηματογραφική εμπειρία, η οποία κατόρθωσε να κερδίσει πολλά βραβεία ακόμα και 11 Όσκαρ για το τελευταίο μέρος της τριλογίας, ανάμεσά τους και αυτά της Σκηνοθεσίας και της Καλύτερης Ταινίας.

9 χρόνια μετά το τελευταίο μας ταξίδι, ο Peter Jackson μας επιστρέφει στην Μέση Γη αυτή την φορά μεταφέροντας άλλο ένα βιβλίο του Tolkien το “Hobbit” αποφασίζοντας να την κάνει κι αυτή τριλογία ξεκινώντας με το πρώτο μέρος το οποίο ονόμασε “Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι”. Η ιστορία ξεκινάει 60 χρόνια πριν τα γεγονότα του “Άρχοντα” καθώς το Χόμπιτ Μπίλμπο Μπάγκινς, μαζί με μια ομάδα 13 Νάνων με αρχηγό τους τον θρυλικό πολεμιστή Θόριν Δρυάσπι και τον μάγο Γκάνταλφ αποφασίζουν να σώσουν το βασίλειο του Έρεμπορ από τον τρομερό δράκο Νοσφιστή.

Να ξεκαθαρίσουμε πρώτα κάτι. Την ταινία δεν μας την παρουσίασαν με την νέα τεχνολογία HFR (48 καρέ/δευτερόλεπτο) αλλά την είδαμε με το πατροπαράδοτο 24 καρέ/δευτερόλεπτο οπότε δεν μπορούμε να εκφέρουμε γνώμη για το αν αξίζει τελικά μια τέτοια προβολή και ποια τα ελαττώματά της, αν έχει φυσικά.

Από την αρχή κιόλας της ταινίας, νιώθεις σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από τότε που αποχαιρετίσαμε τον κόσμο και τους χαρακτήρες του Tolkien. Ο Peter Jackson φαίνεται πως έχει κάνει δεύτερο σπίτι του την Μέση Γη και για άλλη μια φορά δείχνει επίπεδα σκηνοθετικής μαεστρίας καταφέρνοντας να μας «ρουφήξει» μέσα σε αυτόν κόσμο. Αυτή την φορά όμως αυτό το όχι και τόσο αναπάντεχο ταξίδι μας δεν άρχισε και με τις καλύτερες προθέσεις.

Αναπόφευκτα θα υπάρχει η σύγκριση με την τριλογία του “Άρχοντα” όσο κι αν προσπαθείς αν την αποφύγεις. Το “Αναπάντεχο Ταξίδι” έχει σημεία που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «επικά», αλλά στο σύνολό τους υστερούν αρκετά και δεν θα θυμάσαι κάτι ούτε θα σε συγκλονίσουν τόσο όπως κάποιες σκηνές στον “Άρχοντα”. Θα σου φανούν γνώριμες, μιας και το χαρτί του εντυπωσιασμού το έχει ήδη παίξει στην προηγούμενη τριλογία και έχει χάσει, ως ένα σημείο, την αίγλη του. Παρόλα αυτά όμως κάποιες σκηνές είναι επιβλητικές αρκετά και δεν παύεις να μένεις με το στόμα ανοιχτό. Οι μάχες παραμένουν υπέροχες και καταφέρνουν για άλλη μια φορά να σε εντυπωσιάσουν, αλλά έχουν πάψει να προκαλούν αυτό το δέος. Αυτό που όμως φαίνεται φανερά πως λείπει είναι το συναίσθημα, η μεγάλη αίσθηση κινδύνου και η ζοφερή ατμόσφαιρα που ακολουθούσε όλο το ταξίδι της Συντροφιάς στον “Άρχοντα”.

Αντ’ αυτού μια πιο εύθυμη και κωμική ατμόσφαιρα επικρατεί από την αρχή της ταινίας όπου γίνεται και η εισαγωγή των Νάνων στην ιστορία και οι διάλογοι μεταξύ τους τις περισσότερες φορές προκαλούν γέλιο παρά να τα πάρεις όσα λένε στα σοβαρά. Ακόμα και η σκηνή στο σπίτι του Μπίλμπο που τρώνε και τραγουδάνε μοιάζει να είναι βγαλμένη από ταινία της Disney. Μπορεί το “The Hobbit” να θεωρείται πιο παιδικό ως βιβλίο σε σχέση με την τριλογία του “Άρχοντα”, αλλά ο Jackson θα μπορούσε τουλάχιστον να κρατήσει μια ισορροπία.

Η απόφαση του να γυρίσει ένα βιβλίο 320 περίπου σελίδων σε τρεις ταινίες μπορεί να ευχαριστεί αρκετούς, και κυρίως τους φανς, αλλά δυστυχώς είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημά της. Η ταινία αργεί να πάρει μπρος κάνοντας από την αρχή κιόλας μεγάλη κοιλιά, με την εισαγωγή τόσο των χαρακτήρων όσο και της ιστορίας να κρατάει πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Ο Jackson και οι συνεργάτες του αποφάσισαν, σχεδόν στην κυριολεξία, να μεταφέρουν λέξη προς λέξη το βιβλίο του Tolkien στην μεγάλη οθόνη, απογυμνώνοντας την ιστορία από το μεγαλείο της. Λέξεις μοιάζουν να γίνονται ολόκληρες σκηνές, σκηνές να διαρκούν περισσότερο από όσο θα έπρεπε διογκώνοντας έτσι την διάρκειά της σε σημείο που νιώθεις πως έπρεπε να είχε τελειώσει ώρες πριν.

Δεν μπορείς όμως να πεις κακό λόγο για τις εξαιρετικές ερμηνευτικές ικανότητες όλου του καστ. Ο Μartin Freeman, ως νεαρός Μπίλμπο, είναι απολαυστικός στον ρόλο ενός συνεσταλμένου σπιτόγατου όπου σταδιακά αποδεικνύει το πόσο θαρραλέος και πιστός είναι. Την εμφάνιση του κάνει και το Γκόλουμ όπου ο Andy Serkins δείχνει το πόσο εξαιρετικός είναι στο να δίνει ζωή σε CGI χαρακτήρες. Εδώ το Γκόλουμ είναι πιο άγριο και ψυχωτικό από όσο το θυμάσαι και η σκηνή με τον Μπίλμπο και τους γρίφους είναι ένα υπέροχο μονόπρακτο από μόνο του, κάνοντας την μια από τις καλύτερες σκηνές στην ταινία. Οι Νάνοι μπορεί λίγο να σε εκνευρίσουν με όλη την συμπεριφορά τους, αλλά ο Richard Armitage στον ρόλο του Θόριν, καταφέρνει και σηκώνει το υποβλητικά το ανάστημα του ξεχωρίζοντας περισσότερο από τους υπόλοιπους ως ένας Νάνος που αξίζει τον σεβασμό σου.

Φυσικά ο Ian McKellen στον ρόλο του μάγου Γκάνταλφ, παραμένει εξαιρετικός ως ένας από τους καλύτερους μάγους που έχουν περάσει από την μεγάλη οθόνη. Πέρασμα από την ταινία κάνουν και οι Ian Holm, Hugo Weeving, Christopher Lee, Cate Blanchett και Elijah Wood και βλέποντάς τους νιώθεις πως έχεις βρεθεί σε ένα μικρό reunion κάποιων παλιών και καλών φίλων που έχεις να τους δεις καιρό. Από τεχνικής πλευράς η ταινία παραμένει στην κορυφή με τα εφέ και το 3D να είναι από τα καλύτερα που έχεις δει.

Παρόλα τα προβλήματα της, ανυπομονούμε να επιστρέψουμε του χρόνου και να συνεχίσουμε το ταξίδι μας με τον Μπίλμπο και την νέα του παρέα. Η νέα τριλογία του “Hobbit” αναμφίβολα θα γεμίζει τις κινηματογραφικές αίθουσες και θα σπάσει τα ταμία για τα επόμενα τρία Χριστούγεννα, με το “Αναπάντεχο Ταξίδι” να είναι ένα κάπως βαρετό ξεκίνημα μιας, ας ελπίσουμε, ακόμα πιο συναρπαστικής συνέχειας.

[hr]

Μια δεύτερη γνώμη γράφει η Bάσω Γκαγκά

Εντάξει, η επιστροφή στη Μέση Γη όσες φορές ακόμα θα χουμε την τύχη να τη βιώσουμε, θα είναι εξίσου εντυπωσιακή, εξίσου συγκινητική, εξίσου νοσταλγική. Και ερχόμαστε γρήγορα στο καίριο ερώτημα: Αυτή τη φορά αξίζει τον κόπο; Εδώ να προσθέσω με ψιλά ψιλά γραμματάκια ότι η άποψη της ομιλούσας δεν είναι και η πιο αντικειμενική, αλλά όσο ψυχρά και να προσπαθήσω να το δω, θα βροντοφωνάζω πως ναι αξίζει και με το παραπάνω.

Ποιο είναι το “παράπτωμα” της ταινίας ή μάλλον της διαίρεσης της ταινίας; Ότι συγκλίνει περισσότερο προς τους φανατικούς αναγνώστες του βιβλίου και τους ορκισμένους οπαδούς του Tolkien και της Μέσης Γης. Η σύγκριση βέβαια, μεταξύ “Χόμπιτ” και “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών” είναι αναπόφευκτη, απ’ τη στιγμή που ο Άρχοντας έχει το δικό του πάνθεον στο κινηματογραφικό στερέωμα. Αλλά την προκαλούν και οι ίδιες οι ιστορίες με τις πολλές μεταξύ τους ομοιότητες.

Το καλό ή το κακό με το ανήσυχο πνεύμα που λέγεται Peter Jackson είναι ότι δεν μπορεί να μη βάλει λίγο το χεράκι του στη διήγησή του, προσθέτοντας αρκετές νότες φαντασίας, χωρίς αυτό βέβαια να επηρεάζει τη ροή της ιστορίας. Η προσωπική μου άποψη για το παιδικό και ανάλαφρο της υπόθεσης που ξεκινάει απ’ το βιβλίο (γιατί ήταν από τα θέματα που περίμενα να δω την προσέγγιση του σκηνοθέτη), είναι ότι παίζει όντως με τη δυνατότητα που του δίνει το παιχνιδιάρικο καστ του, ενώ σκοτεινιάζει την ατμόσφαιρά του με το πέρασμα της ώρας, όσο οι κίνδυνοι συνεχώς πληθαίνουν. Και ναι ίσως να το χει παρακάνει λίγο με τα Τελώνια. Όσον αφορά το CGI κομμάτι, είμαστε της παλιάς σχολής και προτιμούμε τα παλιά “ανθρώπινα”, παραδοσιακά Ορκς…

Η γενική εικόνα; Άψογη και χορταστική, άξιο δημιούργημα του ονόματος του σκηνοθέτη και της κληρονομιάς του συγγραφέα. Ίσως απ’ όλο αυτό, οι περισσότερο ωφελημένοι να είμαστε όλοι εμείς που θέλουμε για τα επόμενα 20 χρόνια να ακούμε ιστορίες από τη Μέση Γη, με το κάθε δευτερόλεπτο να μετράει για δύο, ώστε να μη γυρίσουμε ποτέ από κει. Ίσως η ταινία να μπορούσε όντως να γίνει πιο συνοπτική, πιο μεστή, πιο ουσιαστική. Ίσως… Αλλάζει η οπτική και οι απαιτήσεις. Ότι και να λέμε βέβαια, το μέλλον θα δείξει. Εγώ την κατευχαριστήθηκα.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ