Το Κυνήγι – The Hunt/Jagten (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg
Σενάριο:Thomas Vinterberg, Tobias Lindholm
Πρωταγωνιστούν: Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Alexandra Rapaport
Διάρκεια: 115’
Χώρα: Δανία

 

O Lucas (Mikkelsen), είναι ένας φιλήσυχος άνδρας που ζει μόνος, σε μια μικρή πόλη της Δανίας. Εκεί, εργάζεται ως παιδαγωγός στο τοπικό νηπιαγωγείο, διατηρώντας χαμηλό προφίλ, και πολλούς φίλους. Και ενώ η δουλειά πάει καλά, η τύχη του θα πάει ακόμα καλύτερα, έπειτα από τη γνωριμία με την Nadja (Rapaport), την καθαρίστρια του παιδικού σταθμού, με την οποία θα συνάψει σχέση, έπειται από αρκετό καιρό μεταδιαζυγικής μοναξιάς. Την ίδια στιγμή θα δει τις διαδικασίες για την κηδεμονία του γιού του, να προχωράνε με γρήγορους ρυθμούς, με αφορμή τα χαρμόσυνα νέα, περί μετακόμισής του στον Lucas.

Όσο απλά αποφασίζει ο Vinterberg να χτίσει την ευτυχία του ήρωά του, τόσο απλά θα αποφασίσει να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια του, ρίχνοντας στην ιστορία τον “σπόρο του κακού”, μεταμφιεσμένο σε αθώο, αγγελικό προσωπάκι, κατάξανθα μαλλιά και σκανδιναβικά, μπλε μάτια. Η μικρή Clara, μαθήτρια του Lucas, θα δηλώσει εμμέσως πλην σαφώς ότι ο δάσκαλος-και καλύτερος φίλος του μπαμπά της-ασέλγησε πάνω της. Ένα ψέμα γεμάτο παιδική αφέλεια, πυροδοτεί το ξέσπασμα της μικρής κοινωνωνίας. Ή αλλιώς της ίδιας της Κόλασης.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά το υποβλητικό και σοκαριστικό «The Celebration», το πάλαι ποτέ παιδί του “Δόγματος 95”, επιστρέφει επιτέλους στα παλιά, καλά του λημέρια, δημιουργώντας μια ωμά ρεαλιστική και εξοργιστικά αληθινή ταινία, που θα σε κάνει να αναρωτηθείς σχετικά με το μαύρο θηρίο που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Έπειτα από αρκετά, κινηματογραφικά στραβοπατήματα, ο Vinterberg, αγκαζάρει στο σενάριο τον Tobias Lindholm, της τηλεοπτικής σειράς «Borgen», και μαζί δημιουργούν ένα απογυμνωμένο από μελοδραματισμούς και εύκολες, συγκινησιακές καταστάσεις, δράμα, στιβαρό και απενοχοποιημένο. Το «The Hunt» είναι εύκολα η καλύτερη μετα-celebration δουλειά του Δανού σκηνοθέτη.

Ο Vinterberg είναι ένας ικανότατος δημιουργός κεκαλυμμένων γεγονότων, τα οποία όταν αποφασίσει να ξεμπροστιάσει στους θεατές, πυροδοτούν όλη την περαιτέρω εξέλιξη της ταινίας του. Στο «The Celebration» το υποθεσιακό ξέσπασμα (αλλά και αυτό των χαρακτήρων του), έρχεται λίγο πριν το μέσω της ταινίας, και δίνει μια σαφή εικόνα όσον αφορά την ιδέα του δημιουργού: να γκρεμίσει το απαστράπτον παραπέτασμα της αστικής μπουρζουαζίας, δίνοντας μια κοινωνική, γροθιά στο στομάχι. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, αποφασίζει να κάνει το ίδιο και στο «The Hunt», με σκοπό αυτή τη φορά να διερευνήσει το κακό που όλοι κρύβουμε μέσα μας, από την οπτική αυτή τη φορά του δήθεν θύτη.

Η κοινή, υποθεσιακή αφετηρία των δυο ταινιών, ίσως κάνει πολλούς να αναρωτηθούν, αν στην τελική ο Vinterberg έχει κάνει κάτι πραγματικά πρωτότυπο και η αλήθεια είναι πως οχι, δεν έχει κάνει. Όπως φαίνεται όμως, αυτό δεν έχει και τόση σημασία, διότι στη προκειμένη περίπτωση ο σκηνοθέτης θέλει μονάχα ένα πράγμα: να παίξει ένα σαδιστικό παιχνίδι με τους θεατές. Θέλει να τους καταστήσει από την πρώτη στιγμή γνώστες της αλήθειας και της αθωότητας του πρωταγωνιστή. Θέλει όμως να τους καταστήσει και “απλούς” θεατές, άτομα που δεν έχουν καμία δυνατότητα συμμετοχής στα δρώμενα, καμία δυνατότητα υπεράσπισης του ήρωα καμία δυνατότητα δράσης. Μένουμε απαθείς. Ακριβώς όπως και εκείνοι που δέχονται με την ίδια παθητικότητα στη ταινία, την ενοχή του Lucas, χωρίς το παραμικρό στοιχείο, την παραμικρή χειροπιαστή απόδειξη. Γινόμαστε χωρίς να θέλουμε δέσμιοι της κινηματογραφικής οθόνης. Και αυτό είναι εξοργιστικό. Ακριβώς δηλαδή όπως το θέλησε ο Vinterberg.

Μένοντας μακριά πια από τις υποδείξεις του Δόγματος, και βασιζόμενος σε μια στιλιζαρισμένη και καθαρά αφηγηματική σκηνοθεσία, ο Vinterberg χειρίζεται με μαεστρία την κάμερά του, αντιπαραβάλλοντας το χειμωνιάτικο, δανέζικο τοπίο της πλούσιας βλάστησης και του αγνού χιονιού, με την εσωτερική κατάρρευση και παγωμάρα του ίδιου του ήρωα.

Ο Mads Mikkelsen δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, λιττή και μεστή, κερδίζοντας μάλιστα στο φεστιβάλ των Καννών, το βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας. Χωρίς υπερβολές και ψευτοδάκρυα, δίνει το στίγμα του δακτυλοδεικτούμενου, “ανώμαλου” παρία, που άλλοι αποφάσισαν ότι είναι. Άτομα γεμάτα εκδικητική μανία, παλιόφιλοι που έγιναν θηρία και μανάδες που σπέρνουν τον πανικό, είναι οι κύριοι εκφραστές μιας αβάσιμης φήμης, που βεβιασμένα έχει βγει από τα χείλη ενός μικρού παιδιού, σε μια σκηνή πραγματικό ύμνο στην ανθρώπινη ηλιθιότητα.

Με τον ετσιθελισμό και την εθελοτυφλία σε όλο τους το μεγαλείο, τους θεατές να παραμένουν πικροί κοινωνοί της αλήθειας από την αρχή (όπως ακριβώς γνωρίζαμε πάντα οτι η Janet Leigh στο «Psycho» του Hitchcock, έχει δολοφονηθεί, σε αντίθεση με την αδελφή της που την αναζητεί επί ματαίω) και τον ήρωα να μετατρέπεται στον αποδιοπομπαίο τράγο μιας κοινωνίας, που πρέπει κάπου να ξεσπάσει, το «The Hunt» μετατρέπεται σε ένα σκληρό, μινιμαλιστικό δράμα, με τις απαραίτητες-και τεχνηέντως δοσμένες-κοινωνικοπολιτικές του προεκτάσεις, που θα σε οδηγήσει στα όριά σου. Ξέρεις τώρα, αυτά που μερικές φορές είναι κάπως δύσκολο να βρούμε, προτιμώντας τη δαιμονοποίηση κάποιου, από το “αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου”. Ο σπόρος φυτεύτηκε και η ζωή, δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. “Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια;” Well, όχι πάντα…

 

 

 

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ