The Impossible (2012)

Η καρδία της ιστορίας (και φυσικά και την σκηνοθεσίας) βρίσκεται στην πρωταγωνιστική οικογένεια.







Σκηνοθεσία: Juan Antonio Bayona
Σενάριο: Sergio G. Sánchez, Maria Belon
Πρωταγωνιστούν: Naomi Watts, Ewan McGregor, Tom Holland, Samuel Joslin, Oaklee Pendergast
Διάρκεια: 114’
Χώρα: Ισπανία
Διανομή: ODEON

 

H Μαρία, ο Χένρι και τα τρία τους παιδιά ταξιδεύουν στην Ταϊλάνδη, για ν’ απολαύσουν τις χριστουγεννιάτικες διακοπές τους στη γαλήνη ενός τροπικού παραδείσου. Το πρωί της 26ης Δεκεμβρίου όμως, και καθώς όμως η οικογένεια ξεκουράζεται γύρω από την πισίνα, μια τρομακτική βοή ακούγεται από το κέντρο της γης, και μια τεράστια μάζα σκοτεινών νερών σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της.

Όταν άκουσα ότι ο σκηνοθέτης του Ορφανοτροφείου σκηνοθετεί ταινία καταστροφής η οποία μάλιστα είναι και ισπανικής παραγωγής, ήμουν σίγουρος ότι έπρεπε να δω αυτή την ταινία. Μετά άκουσα και τα ονόματα των πρωτοκλασάτων πρωταγωνιστών που εξασφάλισε για να υλοποιήσει το όραμα του και το ενδιαφέρον μου είχε φτάσει στο κατακόρυφο.

Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας μια και δεν έχει περάσει ακόμα ούτε μια δεκαετία από την τραγική αυτή καταστροφή που άφησε πίσω της πάνω από διακόσιες χιλιάδες νεκρούς και ακόμα περισσότερους τραυματίες. Ο σεναριογράφος Sergio G. Sánchez, που είχε συνεργαστεί κι αυτός με τον Bayona στο Ορφανοτροφείο, επιλέγει έναν αντισυμβατικό θα λέγαμε δρόμο για να περιγράψει την καταστροφή αυτή. Το Ηollywood σε αντίστοιχες ταινίες μας έχει συνηθίσει, σε κλιμάκωση της καταστροφικής έντασης με εντυπωσιακές σκηνές που αποκτούν όλο και περισσότερα εφέ όσο πλησιάζουμε στην ολοκληρωτική καταστροφή. Εδώ όμως δεν έχει σημασία ο ψηφιακός εντυπωσιασμός ούτε η κλιμάκωση όπως ορίζεται από τον επικείμενο χάος. Η καρδία της ιστορίας (και φυσικά και την σκηνοθεσίας) βρίσκεται στην πρωταγωνιστική οικογένεια.

Όλοι ανεξαιρέτως οι ηθοποιοί δείχνουν το θάρρος και την αγωνία τους, μαζί με την ανάγκη τους να είναι και πάλι μαζί μεσώ εξαιρετικά αληθινών και εξωστρεφών ερμηνειών. Στα μάτια τους βλέπουμε σε κάθε πλάνο σχεδόν την απόγνωση και ταυτόχρονα την ελπίδα για να βρουν ο ένας τον άλλο. Αν πρέπει να ξεχωρίσω κάποιους, τότε θα έλεγα την Ναόμι Γουάτς που έχει αποδείξει πολλάκις ότι μπορεί να αντεπεξέλθει σε ρόλους που υφίστανται έντονη ψυχολογική πίεση. Μαζί όμως δεν μπορώ να μην βάλω τον σχεδόν πρωτοεμφανιζόμενο “γιό” της, τον Tom Holland. Παρότι μόλις 15 χρονών, δείχνει αρκετά έμπειρος και εκφράζει πολύ εύστοχα την ανάληψη ευθύνης και την σκληρότητα που αποκτά ακόμα και ένα παιδί που ζει τόσο τραγικές καταστάσεις. Και πάντα χωρίς να ξεχνάει την ηλικία του. Σίγουρα έχει πολλά να δώσει στο σινεμά.

Τώρα όσον αφορά την σκηνοθεσία του αγαπημένου μου Juan Antonio Bayona. Για άλλη μια φορά εντυπωσιάζει με τα πλάνα του, τόσο κατά τη διάρκεια της καταστροφής που πρέπει να είναι ζωηρά και αγωνιώδη όσο και στην συγκινησιακή συνέχεια της ιστορίας. Οι εικόνες μετά την καταστροφή δείχνουν να έχουν μια θλιβερή γοητεία καθώς ο ήλιος πέφτει πάνω στη, κατεστραμμένη από το τσουνάμι, Ταιλάνδη (εδώ ευθύνεται και ο εξαιρετικός φωτογράφος). Η αλλοφροσύνη και η έκρυθμη κατάσταση στο νοσοκομείο απεικονίζεται τέλεια, με την κάμερα το χέρι να μπερδεύεται σε συντονισμό με την συναισθηματική συντριβή καθενός που θα βίωνε μια τέτοια εμπειρία. Το καλύτερο όμως μας το κρατάει για το τέλος, όπου σε μια σκηνή που δεν θέλω να αποκαλύψω, δείχνει όλο του το ταλέντο και μαγνητίζει το βλέμμα ακόμα κι αν είσαι σχεδόν σίγουρος για την κατάληξη της.

Αν έχουμε κάτι να προσάψουμε στην ταινία είναι οι μερικές φορές υπερβολικοί μελοδραματισμοί που ίσως να αποδυναμώσουν την αγωνία λόγω της εκβιαστικής συγκίνησης που ο σκηνοθέτης προσπαθεί να πετύχει. Ίσως όμως σε κάποιους θεατές αυτό να αυξήσει την συναισθηματική πίεση για τον εν μέρει αναμενόμενο ξέσπασμα του φινάλε.

Σε κάθε περίπτωση όμως και αν δεν έχετε αλλεργία σε οικογενειακούς μελοδραματισμούς είναι μια ταινία που αξίζει να την αφήσετε να σας συνεπάρει.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ