Οι Άθικτοι – The Intouchables (2011)

Mια ταινία που αξίζει να διακριθεί χάρη στην ανεπιτήδευτη ζεστασιά, την ανθρώπινη ματιά και το αναπόφευκτα αντιρατσιστικό της μήνυμα.






 

Σκηνοθεσία: Olivier Nakache, Eric Toledano
Σενάριο: Olivier Nakache, Eric Toledano
Πρωταγωνιστούν: Francois Cluzet, Omar Sy, Audrey Flerot

Διάρκεια: 112’
Χώρα: Γαλλία

 

Ο Φιλίπ (Φρανσουά Κλουζέ) είναι ένας πλούσιος αριστοκράτης ο οποίος βρίσκεται καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι, έπειτα από ένα ατύχημα που είχε κατά τη διάρκεια πτήσης του με παραπέντε. Αποφασίζει λοιπόν μια μέρα να περάσει από συνέντευξη μερικά άτομα, προκειμένου να καταλήξει στον κατάλληλο, κατά τα δικά του πρότυπα, βοηθό, δουλειά του οποίου θα είναι να βρίσκεται διαρκώς στο πλευρό του. Όταν τελικά επιλέξει τον Ντρις (Ομάρ Σάϊ), έναν έγχρωμο νεαρό που ζει στα φτωχικά προάστια και έχει μόλις αποφυλακιστεί, οι αντιδράσεις των πλουτοκρατών φίλων του Φιλίπ, θα είναι έντονες. Παρόλα αυτά ο ίδιος δε φαίνεται να δίνει σημασία στις κακοήθειες, επιμένοντας πως ο Ντρις είναι ο ιδανικός για τη δουλειά. Όταν σιγά σιγά γεννηθεί μια δυνατή και απρόσμενη φιλία μεταξύ τους, θα αποδειχθεί πως ο Φιλίπ μάλλον είχε δίκαιο…

Τέταρτη κινηματογραφική συνεργασία για τους Νακάς-Τολεντάνο των οποίων οι πορείες είναι έτσι κι αλλιώς άρρηκτα συνδεδεμένες. Αυτή τη φορά όμως φαίνεται πως ξεπέρασαν κάθε παλιό εαυτό τους, καθιστώντας το «The Intouchables» ένα σύγχρονο, πολιτιστικό φαινόμενο και τη δεύτερη πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία όλων των εποχών, στη Γαλλία! Και η επιτυχία της δε σταματάει εδώ, καθώς κατάφερε να κερδίσει το βραβείο της καλύτερης ανδρικής ερμηνείας και το Μεγάλο Βραβείο του Φεστιβάλ του Τόκιο (2011), συμμετείχε επίσης στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ του San Sebastian, ενώ ο Ομάρ Σάϊ κατέκτησε και το βραβείο Cezar 2012 καλύτερης ανδρικής ερμηνείας. Καθόλου άσχημα για μια ταινία που εμφανίστηκε στις αίθουσες, σαν απ’το πουθενά.

Πολλές οι διακρίσεις για μια ταινία που αξίζει έτσι κι αλλιώς να διακριθεί χάρη στην ανεπιτήδευτη ζεστασιά, την ανθρώπινη ματιά και το αναπόφευκτα αντιρατσιστικό της μήνυμα.

Το γεγονός οτι δυο κόσμοι τόσο διαφορετικοί, έρχονται κοντά και καταφέρνουν να υπερπηδήσουν εμπόδια κοινωνικής και ταξικής προέλευσης, κάνουν τη ταινία, ένα από τα πιο feel-good ταινιάκια που κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό στις αίθουσες. Η βαθιά δραματική της βάση που πηγάζει αφενός από την παραπληγικότητα του αριστοκράτη Φιλίπ, και αφετέρου από την κάπως προαποφασισμένη μοίρα ατόμων του περιθωρίου όπως ο Ντρις, έρχεται και γυρίζει τούμπα, αποδεικνύοντας οτι τίποτα δεν είναι μοιραίο στη ζωή, μέχρι εσύ να το αποφασίσεις πως είναι. Ίσως η ταινία ορισμένες φορές να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε μια καθωσπρέπουσα ρεαλιστικότητα και μια κάπως ουτοπική, εναλλακτική πραγματικότητα, παρόλα αυτά τόσο οι ερμηνείες, όσο και η απλή κατά τα άλλα υπόθεσή της (που βασίζεται μάλιστα και σε αληθινά γεγονότα), δεν αφήνουν την κατάσταση να ξεφύγει, αλλά την τραβούν πάνω σε έναν καμβά τυχερής, καθημερινής ζωής και την αφήνουν εκεί.

Η σκηνοθεσία της δεν παρουσιάζει κάποιο τεχνικό ενδιαφέρον, αλλά περιορίζεται στην κλασική συνταγή της flashback αφήγησης, αφήνοντας κυρίως τους δυο πρωταγωνιστές να κερδίσουν τις εντυπώσεις.

Ο Κλουζέ δένει εξαιρετικά με τον Σάϊ, δημιουργώντας ένα απρόσμενα καλό, διασκεδαστικό και συγκινητικό σε στιγμές δίδυμο, που ωθεί τη δράση παραπέρα μέσα από τις κοινές, βιωματικές τους εμπειρίες, τις συγκρούσεις και την ανάγκη για ζωή.

Η δεύτερη ευκαιρία, η ομορφιά του να σου προσφέρουν και να προσφέρεις και η κατάργηση των κοινωνικών στεγανών, αποτελούν τα βασικά μοτίβα πάνω στα οποία φαίνεται να έχει γεννηθεί το «The Intouchables». Απομακρυσμένο από οποιαδήποτε προοπτική διδακτισμού και δακτυλοδικτούμενης γκετοποίησης, η ταινία είναι αυτό που είναι: μια δραματική, touching κωμωδία, με υπέροχες ερμηνείες και φόντο το γαλλικό τοπίο. Αν ήταν έτσι και εγώ “Άθικτη” θα ήμουν…

 

 

 

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Σχόλιο

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • i-k-p
    6 Μαρτίου 2013 at 10:42 μμ - Reply

    Η ταινία ήταν για μένα ίσως ό,τι καλύτερο παρακολούθησα τον περασμένο χρόνο και ενώ με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων σε κάποιες σκηνές, ταυτόχρονα με άγγιξε πάρα πολύ. Έψαξα πολύ στο διαδίκτυο για την αληθινή ιστορία. Βρήκα εκπομπές (στα γαλλικά) και πολλές συνεντεύξεις (κυρίως στα γαλλικά, αλλά και κάποιες στα αγγλικά και γερμανικά) των πραγματικών «άθικτων» κι επιπλέον διάβασα τα βιβλία που έγραψαν οι δύο άντρες για τη ζωή τους («Le second souffle» του Philippe Pozzo di Borgo και » Tu as changé ma vie» του Abdel Sellou). Συγκινήθηκα απίστευτα με όσα διάβασα και άκουσα. Και δεν είναι τόσο το τραγικό κομμάτι της ιστορίας τους, γιατί δράματα υπάρχουν πολλά και παντού, πολύ περισσότερο είναι η αισιοδοξία που ακτινοβολούν και η θετική στάση των ανθρώπων αυτών απέναντι στη ζωή. Μετά την τεράστια παγκόσμια επιτυχία της ταινίας οι δύο αληθινοί «ήρωες», έχοντας συνείδηση της ευθύνης τους απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία που τους «παρακολούθησε» και τους «διάβασε», προσπαθούν με τις διάφορες εμφανίσεις και συνεντεύξεις τους σε πολλές χώρες της Ευρώπης να μεταφέρουν στον κόσμο τα μηνύματά τους για το πώς να προσεγγίζει κανείς τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις. Μέσα από τις προσωπικές τους εμπειρίες και όλα όσα τους δίδαξε η ίδια η ζωή με τον δύσκολο τρόπο, προσπαθούν να αφυπνίσουν τον κόσμο που είναι χαμένος στο κυνήγι μιας επιτυχημένης κατά τα δυτικά πρότυπα ζωής και τον κόσμο που είναι στραμμένος στον εαυτό του και στην ικανοποίηση των δικών του συχνά «ψεύτικων» αναγκών. Μιλούν γι’ αυτό που τελικά είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή, δηλαδή οι άλλοι, όλοι αυτοί που είναι δίπλα μας και συχνά δεν τους βλέπουμε. Μιλούν για την αξία της κάθε στιγμής και για τα μικρά πράγματα που ομορφαίνουν την καθημερινότητά μας, αλλά συχνά περνούν απαρατήρητα. Μας προτρέπουν να ζούμε το παρόν κι όχι μόνο να σχεδιάζουμε το μέλλον (και πραγματικά πόσοι από εμάς δεν το κάνουμε αυτό;). Μιλούν για τη διαφορετικότητα και τον πλούτο που υπάρχει μέσα σε αυτήν, για το πόσο εύθραυστοι είμαστε όλοι μας (ανάπηροι και μη) και πόσο μέσα από την συνειδητοποίηση της αδυναμίας και της τρωτότητάς μας μπορούμε να αλλάξουμε τις προτεραιότητες που βάζουμε στη ζωή μας, κάνοντάς την πιο ουσιαστική. Αυτό που επίσης με εντυπωσίασε πάρα πολύ είναι ότι ο Philippe Pozzo di Borgo, από όταν δημοσίευσε τη διεύθυνση του email του στο βιβλίο του «Le second souffle», δέχεται εκατοντάδες μηνύματα καθημερινά, κυρίως από δυστυχισμένους και απελπισμένους ανθρώπους, όχι μόνο ανάπηρους, και απαντάει στον κάθε ένα ξεχωριστά! Απαντάει ακόμα και σε μηνύματα που είναι γραμμένα σε ξένες γλώσσες, αφού προσπαθήσει με τη βοήθεια της μετάφρασης του Google να τα καταλάβει (κι όσοι το έχουν δοκιμάσει ξέρουν πόσο δύσκολο είναι αυτό). Ένας άνθρωπος που στην «πρώτη» του ζωή δεν είχε το χρόνο να ασχοληθεί με τον κάθε συνάνθρωπό του και ζούσε στον δικό του επιτυχημένο επιχειρηματικό κόσμο, κατά κάποιον τρόπο μακριά και «προστατευμένος» από την δυστυχία των υπολοίπων, τώρα αισθάνεται την υποχρέωση να είναι παρών για να ακούσει και να στηρίξει τον καθένα, έχοντας μάθει πια πολύ καλά ο ίδιος τι σημαίνει δυσκολία, συνεχής πόνος, απέραντη θλίψη, μοναξιά, απόλυτη εξάρτηση από τους άλλους λόγω αναπηρίας και απομόνωση. Δε θα μπορούσαμε όλοι μας να ακολουθήσουμε τα παράδειγμά του για να κάνουμε την κοινωνία μας πιο ανθρώπινη και πιο αλληλέγγυα; Δε χρειάζεται να περάσουμε από το αναπηρικό καροτσάκι για να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Μέσα από την κρίση των τελευταίων ετών στη χώρα μας έχει γίνει ακόμα περισσότερο αντιληπτή η τεράστια ανάγκη και δίψα για αλλαγή στην κοινωνία μας και ευτυχώς βλέπουμε όλο και συχνότερα ανθρώπους να προσφέρουν ανιδιοτελώς στους συνανθρώπους τους. Ας το κάνουμε όλοι!
    Κλείνοντας έχω να πω για όσους ενδιαφέρονται να διαβάσουν τα βιβλία των Philippe Pozzo di Borgo και Abdel Sellou, ότι δυστυχώς δεν έχουν μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά. Υπάρχουν όμως στα γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και άλλες γλώσσες κι αν είναι δύσκολο να τα προμηθευτεί κανείς στα βιβλιοπωλεία, μπορεί να τα παραγγείλει στο διαδίκτυο. Επίσης, πολύ καλό είναι και το βιβλίο «Tous Intouchables?» με πολλά διδάγματα για όλους μας. Παραθέτω κάποια links με βίντεο (στα γαλλικά) σχετικά με την αληθινή ιστορία και δύο συνεντεύξεις (μία στα αγγλικά και μία στα γαλλικά), που βρίσκω ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες:

    http://www.youtube.com/watch?v=tJrnjP54OCg
    http://www.youtube.com/watch?v=DHsKzrpoa-0&feature=fvwrel
    http://www.youtube.com/watch?v=FOrNIYZKQYo&feature=fvwrel

    http://www.zdf.de/ZDFmediathek/beitrag/video/1608444/Das-komplette-Gepraech-mit-Pozzo-di-Borgo
    http://www.rts.ch/video/info/journal-continu/3675487-interview-de-philippe-pozzo-di-borgo-dont-l-histoire-a-inspire-intouchables.html

  • ΣΧΕΤΙΚΑ