Βρυκόλακες εν δράση! Τα πιο εικονικά βαμπίρ του κινηματογράφου.

...

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Την περασμένη εβδομάδα η Google, «γιόρτασε» μαζί με εμάς, τα 165α γεννέθλια του Bram Stoker, του συγγραφέα που έμεινε περισσότερο γνωστός για τη γοτθική του νουβέλα, «Dracula», η οποία δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1897.  Αυτή την εβδομάδα, και συγκεκριμένα την Πέμπτη, πρόκειται να βγει στις αίθουσες το τελευταίο part του μεγαλεπίβολου; «Twilight Saga», το «Τhe Breaking Dawn-Part 2».  Ξέρετε τώρα, η υπέρτατη μάχη γκλιτερίζοντος βαμπίρ και πελώριου σκυλάνθρωπου με μοβόρικο βρυκόλακα τραβολτίδικης κουπ, θα δωθεί για την προστασία ενός ανθρωπο-βρυκολάκα παιδιού και της αιώνια μάνας του (αυτό, πάει σετάκι με την αιώνια υποκριτική ανικανότητα της μάνας).  Και ενώ όλα αυτά τα συνταρακτικά συμβαίνουν, εμείς, αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε τα πιο χαρακτηριστικά βαμπίρ που έχουν περάσει ποτέ από την μεγάλη οθόνη, και να σας τα παρουσιάσουμε χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος.  Όπως ακριβώς το απαιτούν.

Υ.Γ: Μη περιμένετε να μπει στη λίστα μας ο Edward Cullen.  Είναι κομματάκι προσβολή για το είδος, και δυστυχώς η σύγχρονη ματιά πάνω στο γεμάτο σκότος, γοητευτικό πλάσμα που γέννησε η φαντασία του Stoker, είναι για τα πανηγύρια.  Ακριβώς όπως το στραφταλιζέ του κορμί, το στυλάκι cool πιτσιρίκου, οι διστακτικές κινήσεις και η dead-αρισμένη παρουσία.  Και οχι, αυτό δε το λέμε για καλό.  Τον ευχαριστώ όμως γιατί ήταν η έμπνευσή μου για το σημερινό αφιερωματάκι.  Και πολύ του είναι.  Δαγκωνιάρικο mood: 0/5.  Ποιον κοροϊδεύεις φίλε;

«Nosferatu» (1922)

Ο πρώτος βρυκόλακας του κινηματογράφου, ήταν και αυτός που έμοιαζε το λιγότερο στα βαμπίρ, όπως τα έχουμε πια μάθει.  Με γαμψά νύχια, τριγωνικά αυτιά και σουβλερά δόντια, ο Νοσφεράτου, παρέπεμπε περισσότερο σε τρωκτικό, παρά σε νυχτερίδα.  Το γεγονός αυτό βέβαια δεν ήταν και καθόλου τυχαίο μιας που ο σκηνοθέτης F.W Murnau, ενδιαφερόταν περισσότερο να διηγηθεί μια αλληγορική ιστορία, υποτυπώδους αγάπης, προκειμένου να παρουσιάσει το «τέρας» του, ως το θανατερό κακό που προκάλεσε ο Ά Παγκόσμιος Πόλεμος.  Δεν είναι καθόλου τυχαίο οτι τον Nosferatu ακολουθούν παντού ποντίκια, ούτε οτι μεταφέρει με το καράβι του, την ίδια τη πανώλη.  Ο ενυπάρχον κοινωνικός σχολιασμός του Murnau, αναφορικά με το ιστορικό γεγονός που συντάραξε και άλλαξε ολόκληρο  τον κόσμο, και όλο αυτό δοσμένο μέσα από την ιστορία του απέθαντου Νοσφεράτου, είναι μόνο ένας από τους λόγους που ο Γερμανός εξπρεσιονιστής μνημονεύεται μέχρι και σήμερα,  ως ένας εκ των καλυτέρων σκηνοθετών που υπήρξαν ποτέ.  Δαγκωνιάρικο mood: 1/5.  Ο Νosferatu είναι η προσωποποίηση του πανωλικού θανάτου, οχι της ακόρεστης δίψας για αίμα.

«Dracula» (1931)

Μερικά χρόνια αργότερα, τη σκυτάλη πήρε ένας ηθοποιός αυστρο-ουγγρικής καταγωγής (το ιδανικό δηλαδή), ο πάντα cult, αλλά και πάντα αξιοσέβαστος Bela Lugosi, ο οποίος έδωσε μια ολοκληρωτικά νέα πνοή στον τρωκτικό μύθο του Murnau, δημιουργώντας αυτή τη φορά έναν καθόλα αριστοκράτη και με υπνωτικό βλέμμα, Dracula, προορισμένο να γεύεται στην αιωνιότητα το αίμα της αγνής Mina.  O Lugosi έχτισε ολόκληρη καριέρα πάνω στον χαρακτήρα του Κόμη, και μάλλον η υποκριτική του ταύτιση με τον λογοτεχνικό χαρακτήρα ήταν τέτοια, ώστε ποτέ δε φάνηκε να ξεπερνάει αυτόν τον εικονικό ρόλο, ο οποίος τον ακολούθησε σε όλα τα υπόλοιπα χρόνια της πολυ-ταινιακής του καριέρας.  Η τελευταία του ταινία, ήταν η κατά πολλούς, χειρότερη ταινία όλων των εποχών, το «Plan 9 From Outer Space» του Ed Wood, πράγμα που αποδεικνύει ένα μόνο πράγμα: πόσο μπροστά ήταν ο ηθοποιός με το διαπεραστικό βλέμμα, για την εποχή του.  Δαγκωνιάρικο mood: 2/5.  Με χάρη πάνω απ’ολα.

«Blade» (1998)

Να και ένας βρυκόλας με κρίση συνείδησης!  Και οχι μόνο βρυκόλακας, αλλά και μισός άνθρωπος παρακαλώ.  Το 1998 έκανε την εμφάνισή του ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα, βρυκολακίστικα πλάσματα που έχει δει ο σύγχρονος κινηματογράφος φαντασίας, γεγονός που δεν οφειλόταν μόνο στην καθαρά περιπετειώδη και φουτουριστική του ματιά, αλλά και στο γεγονός οτι ο πρωταγωνιστικός ρόλος είχε δωθεί στον bad ass Wesley Snipes, ο οποίος σε συνδυασμό με το γυαλί Λευτέρη Πανταζή, το total black leather look και τα καλογιαλυσμένα του σπαθιά, αποφάσιζε σε κόντρα όλων, να προστατεύει τους ανθρώπους, από τους κακούς ομοίους του(!).  Κι αν ο χαρακτήρας του βασιζόταν χαλαρά, στον ομώνυμο ήρωα της Marvel, ο Snipes μας έπεισε μια και καλή για τα ηθικά του αισθήματα.  Δαγκωνιάρικο mood: 3,5/5.  When nature calls, blood must be spilled.

«Interview with the Vampire: Τhe Vampire Chronicles» 1994)

Αν και το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, φαντάζομαι εντούτοις οτι η ομώνυμη goth νουβέλα της Αμερικανίδας Anne Rice, μεταφέρθηκε με όσο το δυνατόν, μεγαλύτερη πίστη στη μεγάλη οθόνη, δια χειρός Neil Jordan.  Στην ταινία, βρισκόμαστε στο μακρινό 1791, την εποχή που θανατηφόροι δανδίδες με κυνόδοντες, τίγκα στο πατσουλί και τη μπούκλα, κυκολοφορούσαν στους δρόμους, αιχμαλώτιζαν ζουμερές παρθένες, και τους ρουφούσαν λαίμαργα το αίμα.  Σε αυτή τη κατηγορία ανήκε τουλάχιστον ο-πολύ κακός-Tom Cruise.  Στο πλευρό του βέβαια βρισκόταν και ο νεο-βρυκολακιασμένος Brad Pitt, με μακριά χαίτη, γαλαζοχρυσαφί μάτι και διάθεση ρομαντικού ποιητή.  Αν και για πολλούς, μια θέση από τη λίστα μας θα έπρεπε να είναι δική τους, εντούτοις εγώ ψηφίζω Banderas δαγκωτό.  Πάνλευκη επιδερμίδα, στιλπνό, μαύρο μαλλί και διαπεραστικό βλέμμα;  Hell yeah!  Δαγκωνιάρικο mood: 5/5.  Οχι μόνο δαγκώνει, αλλά μας δουλεύει κι από πάνω, υποδυόμενος  έναν άνθρωπο, που υποδύεται έναν βρυκόλακα, που υποδύεται έναν άνθρωπο.  Pure madness δηλαδή.

«Hellsing» (2001-2002)

Ερχόμενος εξ Ιαπωνίας ο επόμενος κομικίστικος βρυκόλακας, είναι αυτό ακριβώς που θα έλεγε κανείς «ο αντιήρωας».  Ο λόγος είναι απλούστατος: παρά το γεγονός οτι και ο ίδιος είναι πλάσμα της νύχτας, εργάζεται εντούτοις για μια μυστική οργάνωση του Λονδίνου, η οποία εξοντώνει ένα νέο, αναπτυσσόμενο είδος βρυκόλακα.  Μοιάζοντας σε αποστολή αρκετά με τον Blade, ο Alucard είναι σκληρό καρύδι, και παρέα με την βοηθό του Seras Victoria (αστυνομικίνα και βαμπιρίνα), εκμηδενίζει ορδές εχθρών με τεράστια ευκολία.  Και να μας συγχωράτε που είναι anime σειρά, αλλά καμία λίστα δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς τον Hellsing.  Δαγκωνιάρικο mood: 5/5.  Αν γινόταν θα έπαιρνε και παραπάνω.  Τυχαία νομίζετε οτι το όνομα Alucard, αν διαβαστεί ανάποδα οδηγεί στο Dracula;

«Count Dracula» (1970)

Όπως φαίνεται τη δόξα πολλοί εμίσησαν, τον ρόλο του Δράκουλα όμως, ουδείς!  Έτσι τουλάχιστον καταλαβαίνουμε όταν βλέπουμε έναν ακόμη κορυφαίο ηθοποιό να υποδύεται τον διάσημο Κόμη.  Το 1970 ο Christopher Lee, κλασική camp φυσιογνωμία,, δέχθηκε να υποδυθεί για ακόμη μια φορά, τον χάρτινο ήρωα του Bram Stoker, με τον σκηνοθέτη Jesus Franko, να βασίζει τη ταινία του χαλαρά, πάνω στον original μύθο του Ιρλανδού συγγραφέα.  Ο Lee με μια απόλυτα τρελή ερμηνεία, έπαιξε τελικά έναν γηραιό Δράκουλα, ο οποίος γινόταν νεότερος με κάθε σταλιά αίμα που γευόταν, από εξίσου νεαρές κορασίδες.  Μη φανταστείτε βέβαια οτι αυτή ήταν η αρχή, μιας που ο ηθοποιός είχε ήδη ξεκινήσει να παίζει σε ταινίες με δρακουλίστικο περιεχόμενο από το 1958, υποδυόμενος ούτε λίγο ούτε πολύ τον Δράκουλα σε τουλάχιστον έξι παραγωγές!  Δαγκωνιάρικο mood: 4,5/5.  Ε μα έχει λυσσάξει να δαγκώνει σε τόσες ταινίες ο άτιμος!

«Underworld»-film series

Και επειδή μας πήραν φαλάγγι οι άνδρες, έπρεπε να προσθέσουμε και μια γυναικεία παρουσία στη παρέα, οχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί έτσι κι αλλιώς η γοητευτική Kate Beckinsale φαίνεται πως χτύπησε διάνα με τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στο «Underworld», στο οποίο υποδύεται ένα δυναμικό βαμπίρ, ονόματι Selena.  Η ιστορία μπορεί να πραγματεύεται την αιώνια μάχη ανάμεσα στους βρυκόλακες και τους λυκανθρώπους (συμπεριλαμβανομένου και ενός love story), αλλά το Underworld, δε μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί τόσο νερόβραστο, όσο η Twilight-ική σειρά.  Ίσως να φταίει η ασφυκτικά στενή στολή της Kate.  Ίσως πάλι η «καλή περιπέτεια για να περάσεις τη βραδιά με φίλους» αντιμετώπιση ολόκληρου του μέχρι τώρα franchise.  Ή ίσως τελικά ο συνδυασμός θηλυκού βρυκόλακα-όπλων-μαύρης δερματίνης και μπλε ηλεκτρίκ ματιών, να είναι πράγματι ακαταμάχητος.  Δαγκωνιάρικο mood: 4/5.  Γιατί έτσι.

«Dracula» (1992)

Λαγνεία, λαγνεία και πάλι λαγνεία.  Μια από τις καλύτερες και πιο χαρακτηριστικές μεταφορές της ιστορίας του Κόμη Δράκουλα στη μεγάλη οθόνη, είναι σίγουρα αυτή του Francis Ford Copolla.  Θες η υπέροχη σκηνοθεσία εποχής, θες τα μοναδικά εφιαλτικά, αλλά τόσο προκλητικά κοστούμια της Eiko Ishioka, θες ο πεινασμένος για ερωτική επαφή Δράκουλας, απ’όπου κι αν το πιάσεις, αυτή η ταινία στάζει ερωτισμό, πείνα και σεξουαλική χημεία που χτυπάει κόκκινο.  Ο ρόλος που καθιέρωσε στη συνείδηση όλων τον Gary Oldman, έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του-και οχι μόνο- υπήρξε και αυτός που συζητήθηκε περισσότερο, χάρη στην καθαρά ερωτική μανία με την οποία αποφάσισε να ντύσει τον ήρωά του ο Copolla.  Γεμάτος χάρη, γλυκόλογα για το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου του, και πεινασμένος για ΤΗΝ επαφή, ο Gary Oldman είναι ο Dracula.  No doubt about it.  Δαγκωνιάρικο mood: 5/5.  Αυτός ο Δράκουλας είναι ικανός να σε πάρει με κάθε τρόπο.  Και με κάθε πάρσιμο επίσης.

«Nosferatu: The Vampyre» (1979)

Σε αντίθεση με το αρρωστιάρικο, θανατερό πλάσμα του Murnau ή το σεξουαλικό κτήνος του Copolla, o Nosferatu του Werner Herzog, είναι μια εύθραυστη παρουσία που αποζητά τη συντροφιά και τη κατανόηση.  Ο Herzog δημιουργεί έναν βρυκόλακα με σαφέστατες υπαρξιακές αναζητήσεις και έναν ουμανισμό που φτάνει στα όρια της φιλοσοφίζουσας αισθητικής.  Η ιστορία του Count Dracula κάπου αλλάζει, και ο Klaus Kinski είναι όπως πάντα εξαιρετικός, μέσα από τις σαφέστατες μακιγιαριστικές επιδράσεις του Nosferatu του 1922.  Στο πλευρό του η αιθέρια Isabelle Adjani υποδύεται τη Lucy, το αντικείμενο έλξης του Κόμη και στη προκειμένη περίπτωση αυτό που θα τον οδηγήσει μακριά από τη μοναξιά και την αιωνιότητα.  Δαγκωνιάρικο mood: 1/5.  Συντροφικότητα πάνω απ’όλα.

«Thirst»

Το να είσαι ιερωμένος και από ένα φριχτό λάθος να σου μεταγγίζεται βαμπιρίστικο αίμα, το οποίο σε κάνει και εσένα βρυκόλακα, είναι αν μη τι άλλο κάτι που δε θες να σου συμβεί.  Πόσο μάλλον όταν θα πρέπει μετά να πηγαίνεις κόντρα στα θρησκευτικά σου πιστεύω, και να ζεις παράλληλα μια νέα, διπλή ζωή.  Αυτό βέβαια για τη φαντασία του Κορεάτη Chan-wook Park είναι βούτυρο στο ψωμί του, καθώς με το «Thirst» πετυχαίνει επί της ουσίας την ανανέωση ενός ολόκληρου, κινηματογραφικού είδους.  Σύγχρονη, σκηνοθετημένη στη τρίχα με τη κλασική Park-ική συνταγή που τον έχει κάνει διάσημο και με ένα «τρομερό» love story στο προσκήνιο, η «Δίψα» είναι ότι καλύτερο έχει να επιδείξει το vampire cinema στις μέρες μας.  Δαγκωνιάρικο mood: 1/5.  Αρκεί να πούμε οτι ο ήρωας τρέφεται με τα Ρέζους θετικά και αρνητικά του νοσοκομείου στο οποίο εργάζεται ως εθελοντής.  Και όλα αυτά, για να τιθασεύσει όσο μπορεί την αμαρτωλή του πια, φύση.  Αχ τον γλυκό μου!

HONORABLE MENTIONS

«Let the Right One In» (2008):  Ο σκανδιναβικός κινηματογράφος έχει θέσει επίσης ψηλά τον πήχη.  Πόσο μάλλον με πρωταγωνίστρια ένα τόσο creepy και ταυτόχρονα τόσο συμπαθητικό κοριτσάκι.  Δαγκωνιάρικο mood: 5/5.  Τςςς και λίγο λέμε.

«The Lost Boys» (1987):  Κοινωνιολογικός στοχασμός του Joel Schumacher (πίστεψέ το), πάνω στη νεολαία της δεκαετίας του ’80.  Και μόνο που το «στοχασμός», μπαίνει στην ίδια πρόταση με το «Schumacher», αξίζει.  Δαγκωνιάρικο mood: 4,5/5.  Όταν ο Sutherland γίνεται βαμπίρ, δαγκώνει καράφλες και ποιος τον πιάνει.  Εγώ πάντως οχι.

«From Dusk till Dawn» (1996):  Tarantino και Clooney πρωταγωνιστούν σε ταινία του Rodriguez, με sexy go-go βαμπίρια, τον Danny Tejo, τον Keitel και την Juliette Lewis.  Και κάπου εκεί βγαίνει και η Santanico/Hayek με έναν πύθωνα στο κορμί της και λικνίζεται για τα μάτια σου μόνο.  Τα οποία μετά στα τρώει, όταν μεταμορφώνεται σε φολιδωτό βαμπίρ παρέα με τις έτερες κουνιστές του κλάμπ Titty Twister.  Epic!  Δαγκωνιάρικο mood: 5/5.  Αυτά τα κορίτσια, δεν αφήνουν τίποτα να πάει χαμένο.  Ειδικά όταν πρόκειται για απολαυστική, ανθρώπινη σάρκα.  Και οχι, δε το εννοούμε όπως θα ήθελες.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ