Κοινωνικά Σκάνδαλα – The Philadelphia Story (1940)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά
Σκηνοθεσία: George Cukor
Σενάριο: Donald Ogden Stewart, Waldo Salt βασισμένο στο θεατρικό του Philip Barry
Πρωταγωνιστούν: Cary Grant, Katharine Hepburn, James Stewart, Ruth Hussey, John Howard
Διάρκεια: 112’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Το καλοκαιράκι μπήκε για τα καλά, ο καύσωνας μας έπιασε εξ’ απήνης και πείτε μου τι καλύτερο υπάρχει από θερινό σινεμά παρέα με παλιό, πολύ παλιό, καλό αμερικάνικο κινηματογράφο. Τα φώτα χαμηλώνουν, το λιοντάρι βρυχάται και η ασπρόμαυρη ασταθής εικόνα μαζί με τον ολίγον μπουκωμένο ήχο σε βάζουν αμέσως στο κλίμα. Διαλέγουμε να ταξιδέψουμε πολύ πίσω και να πάρουμε κάτι από τη μαγεία της Κάθριν Χέπμπορν, του Κάρι Γκραντ και του Τζίμι Στιούαρτ, τότε που οι καιροί φαντάζουν τόσο διαφορετικοί, κάποιες ταινίες όμως δε χάνουν σε καμία περίπτωση τη διαχρονικότητά τους. Δύο Όσκαρ για τη ρομαντική ιστορία από τη Φιλαδέλφια, Α’ αντρικού (για τον Στιούαρτ) και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου, με τον Γκραντ αδίκως, να μην παίρνει ούτε υποψηφιότητα, σε μια ταινία που προήλθε από το Μπρόντγουεϊ και επανέφερε τη Χέπμπορν στο βάθρο της.

Η Τρέισι Λορντ (Κάθριν Χέπμπορν) είναι μια δυναμική γυναίκα από πλούσια οικογένεια που διαλύει τον πρώτο της γάμο πολύ πολύ γρήγορα, ανακαλύπτοντας την ιδιαίτερη σχέση που έχει συνάψει ο άντρας της (Κάρι Γκραντ) με το αλκοόλ. Δυο χρόνια μετά αποφασίζει να ξαναπαντρευτεί τον αυτοδημιούργητο Τζορτζ Κίτρετζ (Τζον Χάουαρντ), μόνο που ο πρώην άντρας της αποφασίζει να πάρει την εκδίκησή του την πιο ακατάλληλη στιγμή, την παραμονή του γάμου της. Στο σπίτι της Τρέισι καταφθάνουν ένας δημοσιογράφος (Τζέιμς Στιούαρτ) και μία φωτογράφος (Ρουθ Χάσεϊ) προκειμένου να καλύψουν το μεγάλο για την τοπική κοινωνία κοσμικό γεγονός, με αντάλλαγμα την αποσιώπηση κάποιων λεπτών ζητημάτων ερωτικής φύσεως του άτακτου πατέρα της.

Η ταινία έχει πίσω της μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που αφορά την ίδια τη Χέπμπορν και την καριέρα της. Η ομώνυμη θεατρική παράσταση που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1939, δημιουργήθηκε ειδικά για την ίδια, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του χαρακτήρα της. Προερχόμενη από μια ύφεση της καριέρας της και ένα αρκετά ενοχλητικό παρατσούκλι ως “δηλητήριο του box office”, η πολύ έντονη και αντισυμβατική προσωπικότητα Κάθριν Χέπμπορν βρίσκει μέσα από το ρόλο της Τρέισι τον τρόπο να ξαναμιλήσει στο αυστηρό και παλιομοδίτικο αμερικάνικο κοινό και να επανέλθει στο προσκήνιο. Στην ταινία υποδύεται σχεδόν τον εαυτό της, γεγονός που φαίνεται εμπνέει και την ίδια και την οδηγεί στην κορυφαία κατά πολλούς ερμηνεία της καριέρας της. Το όμορφο παρουσιαστικό, η περίεργη προφορά και το απαξιωτικό, αλαζονικό ύφος συνδυάζονται τέλεια σε ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Την υποψηφιότητά της την κέρδισε αλλά όχι και το Όσκαρ που εκείνη τη χρονιά πήγε στα χέρια της μοναδικής Τζίντζερ Ρότζερς.

Δίπλα της οι εξαιρετικοί Τζίμι Στιούαρτ και Κάρι Γκραντ με τον πρώτο να κλέβει την παράσταση, μέσα από ένα πολύ έξυπνο σενάριο, βασισμένο πλήρως στους κοφτερούς διαλόγους του και στον αυθορμητισμό των ηθοποιών. Υπάρχουν κάποιες πολύ χαρακτηριστικές σκηνές με δυνατές ατάκες, στις οποίες δεν μπορώ να ξέρω αν υπεισέρχεται και ο αυτοσχεδιασμός των πρωταγωνιστών, το ότι δημιουργείται όμως το συγκεκριμένο ερώτημα αποτελεί αυτό καθ’ αυτό επιτυχία. Ο σκηνοθέτης Τζορτζ Κούκορ κατάφερε να μεταφέρει την ιστορία στην μεγάλη οθόνη δίνοντας έμφαση στα πρόσωπα, με το θεατή να παρακολουθεί τους μακροσκελείς διαλόγους άνετα και ευχάριστα και την υπόθεση να εκτυλίσσεται ομαλά, σχεδόν αφηγηματικά για μας, χωρίς κανένα κομμάτι της να φαντάζει περιττό ή έστω βαρετό.

Παρακολουθούμε μια πολύ έξυπνα δομημένη ιστορία, με το ενδιαφέρον να παραμένει αμείωτο από την αρχή μέχρι το τέλος, πραγματικό επίτευγμα για μια ρομαντική κομεντί. Η εποχή που γυρίστηκε προσφέρεται για έναν επαναπροσδιορισμό αξιών, με τη Χέπμπορν να αποτελεί από μόνη της αντιδραστικό στοιχείο. Ο χαρακτήρας της Τρέισι που υποδύεται επιδιώκει να είναι πάντα άμεμπτος, τέλειος, με το βαρύ τίμημα που έρχεται σα φυσικό επακόλουθο να είναι το γεγονός ότι κανείς δεν θα μπορούσε να είναι αντάξιός της και αντιστρόφως, κανείς δεν αντέχει να σταθεί στο πλάι της. Ο νεαρός άξεστος και θρασύτατος δημοσιογράφος εμφανίζεται από το πουθενά για να την κοιτάξει στα μάτια και να της μιλήσει όπως κανείς μέχρι τότε δεν είχε τολμήσει. Η ανάλυση που γίνεται στους χαρακτήρες, ακόμα και σ’ αυτούς που δε μιλούν πολύ γίνεται πολύ εύστοχα, με τους κύριους ρόλους να αναλύονται πλήρως, γεγονός που σε συνδυασμό με την απόδοση των ηθοποιών, μας αποκαλύπτει σιγά σιγά την ολοκληρωμένη εικόνα του κάθε ενός απ’ αυτούς, πίσω από το αρχικό αλλά πολύ πειστικό επιτηδευμένο περιτύλιγμα.

Με λίγα λόγια η ιστορία από τη μακρινή Φιλαδέλφεια είναι και αστεία και ρομαντική και έξυπνη, μια δροσερή αλλά διαφορετική καλοκαιρινή επιλογή, με την απαραίτητη παρέλαση αέρινων φορεμάτων της εποχής, στενών κουστουμιών και στυλάτων καπέλων. Αν δεν πιστεύετε εμάς, μάθετε πως είναι μέσα στις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, κατά το Αμερικάνικο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο. Ε όσο να ναι αυτοί κάτι παραπάνω θα βλέπουν.

 

 

Πού παίζεται

Ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής (28 Ιουνίου – Ιουλίου 2012)

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ