Επικίνδυνη Σιωπή – The Whistleblower (2010)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά
Σκηνοθεσία: Larysa Kondracki
Σενάριο: Larysa Kondracki, Eilis Kirwan
Πρωταγωνιστούν: Rachel Weisz, Monica Bellucci, Vanessa Redgrave
Διάρκεια: 112’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Υπάρχουν πολλών ειδών σοκαριστικές ταινίες και πολλές συνταγές επιτυχίας. Άλλες χρησιμοποιούν το συναίσθημα μεγεθύνοντας τον ανθρώπινο πόνο, άλλες τη δύναμη της εικόνας και κάποιες άλλες που δε χρειάζονται τίποτα απ’ όλα αυτά. Η τελευταία αυτή κατηγορία αντιπροσωπεύει απόλυτα τη συγκεκριμένη ταινία, η οποία χτίζεται πάνω σε αληθινά γεγονότα σωματεμπορίας, τη μάστιγα των χρόνων μας, χωρίς δυστυχώς σημεία εξασθένισης. Χόλυγουντ ή μη, πραγματικά στοιχεία ή όχι, το συγκεκριμένο θέμα δεν έχει ανάγκη από υπερβολές για να σοκάρει. Το τέλος της ταινίας έρχεται μαζί με θυμό, απορία και πολύ έντονη απογοήτευση. Γιατί δυστυχώς ο κόσμος που ζούμε γνωρίζουμε όλοι ότι δεν είναι αγγελικά πλασμένος, δεν έχουμε όμως ιδέα μέχρι που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος για το χρήμα. Και το γεγονός ότι αυτή η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή, απλά προσωποποιεί τα συναισθήματά μας.

Η Ρέιτσελ Βάις είναι η Κάθριν Μπόλκοβατς, μία αστυνομικός που λόγω οικογενειακών προβλημάτων στην προσπάθειά της να μεταφερθεί πιο κοντά στα παιδιά της, δέχεται να υπηρετήσει για έξι μήνες στην ειρηνευτική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στη μεταπολεμική Βοσνία, ως μέλος του Αμερικάνικου σώματος. Η κατάσταση όμως που συναντά εκεί, ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας, καθώς από τη στιγμή που πατάει το πόδι της στη χώρα, έρχεται αντιμέτωπη με τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις καταπάτησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Δίχως ιδιαίτερη προσπάθεια, μπλέκεται σε μια υπόθεση σωματεμπορίας, την οποία και προσπαθεί να αντιμετωπίσει εφαρμόζοντας το γράμμα του νόμου. Μικρά κορίτσια ηλικίας 15 ετών πουλιούνται ως σκλάβοι με πλαστά διαβατήρια και διοχετεύονται ως πόρνες στα τοπικά μπαρ. Τα μαρτύριά τους όμως δε σταματούν εκεί, καθ’ ότι οι «πελάτες» αυτών των μαγαζιών επιδίδονται στις πιο απάνθρωπες πράξεις εις βάρος των κοριτσιών, τα οποία τελούν υπό καθεστώς τρομοκρατίας, με απειλή της ίδιας τους της ζωής σε περίπτωση που απευθυνθούν στη δικαιοσύνη. Εκεί είναι που ανακαλύπτει πως το κύκλωμα δεν είναι τοπικό, πως οι σωματέμπορες δεν είναι μόνο ντόπιοι, πως η υπόθεση ξεφεύγει απ’ τα όρια του τμήματός της, αλλά και του ίδιου του κράτους. Αποτέλεσμα; Οι φάκελοί της απορρίπτονται ασυζητητί και η ίδια δέχεται απειλητικά τηλεφωνήματα, μέχρι την οριστική απόλυσή της από το σώμα. Η υπόθεση δείχνει χαμένη, η Κάθριν όμως προσπαθεί με νύχια και με δόντια να μην παραδώσει τα όπλα.

Για να ασχοληθούμε λίγο με τα της ταινίας που δείχνουν να γίνονται δευτερεύοντα σε σχέση με το θέμα που παρουσιάζει, πιστεύω πως η καναδέζα Λαρίσα Κοντράκι έχει πετύχει απόλυτα στο σκηνοθετικό και σεναριογραφικό της ντεμπούτο σε μεγάλου μήκους ταινία. Και αυτό γιατί, αν και γυναίκα, προσεγγίζει το θέμα σχεδόν ντοκουμενταριστικά, αφήνοντας στην άκρη κατά ένα πολύ μεγάλο βαθμό της αμερικάνικες πινελιές εκμαιευμένων συναισθημάτων και αφήνει το γεγονός να μιλήσει, κάνοντας χρήση της τεράστιας δύναμης που διαθέτει από μόνο του. Το αποτέλεσμα είναι άκρως ρεαλιστικό, με μια ασταθή κάμερα να δυσκολεύει λίγο την παρακολούθηση, αποδίδοντας όμως αρκετά στο ρεαλισμό που η σκηνοθέτης στοχεύει. Οι εικόνες που προβάλλονται είναι πολύ προσεκτικά επιλεγμένες, ώστε να μην προκαλούν με μια πλήρη απεικόνιση της βιαιότητας, αλλά να αφήνουν με διάφορους άλλους τρόπους να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της

φρίκης. Μέσα από μια μουντή ατμόσφαιρα που επιλέγεται, απορρέει μια πολύ αρνητική εικόνα ενάντια σε ένα αντρικό στοιχείο εξαιρετικά επιθετικό, ζωώδες και απάνθρωπο, γεγονός που προκαλεί έκπληξη όσον αφορά το θέμα της εμπιστοσύνης που δείχνει η Κάθριν, έστω και σε αυτούς τους λίγους άντρες που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, τόσο στην επαγγελματική όσο και στην ψυχολογική της κατάσταση.

Αίσθηση προκαλούν επίσης οι αντιφάσεις και οι ειρωνείες που συναντώνται καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, με κάποιες απ’ αυτές να είναι έξυπνες προσθήκες της σκηνοθέτιδας και κάποιες άλλες απλά γεγονότα που δεν μπορούν τόσο εύκολα να παραβλεφτούν. Από τη μία έχουμε το άθλιο βιοτικό επίπεδο των κατοίκων, σε μια χώρα εξαιρετικά φτωχή, δεδομένης της ιστορικής της κατάστασης και από την άλλη αντικρίζουμε τη χλιδή στην οποία εδράζονται οι πολυάριθμες «ειρηνευτικές» δυνάμεις που έχουν σπεύσει στην περιοχή. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι οι βασικοί υποστηρικτές της Κάθριν σε όλη της την προσπάθεια είναι άντρες, με μόνο μία γυναίκα στο πλευρό της, την οποία υποδύεται η υπέροχη Βανέσα Ρέντγκρεϊ. Σε μικρό αλλά βασικό ρόλο συναντάμε και τη Μόνικα Μπελούτσι, ως μια γυναίκα κολλημένη στο γνωστό γραφειοκρατικό κύκλωμα που με τη στάση της παρακωλύει παρά υπηρετεί, το ήδη βεβαρημένο σύστημα. Ο χαρακτήρας της δεν κάνει αίσθηση ώστε να μπορέσουμε να σχολιάσουμε τα ούτως ή άλλως αδιαμφισβήτητα υποκριτικά της προσόντα, σε αντίθεση με της Ρέιτσελ Βάις που θεωρώ πως κάνει την ερμηνεία της καριέρας της, καθώς καταφέρνει να υπηρετήσει το ρόλο της με τον πλέον ρεαλιστικό τρόπο, χωρίς θεατρινισμούς, με πολύ έντονη αλλά αβίαστη εξωτερίκευση των συναισθημάτων της. Μια πραγματικά συγκλονιστική ερμηνεία.

Σε γενικές γραμμές η ταινία δεν προσφέρεται για αδύνατα στομάχια, ούτε αποτελεί προϊόν ψυχαγωγίας, τον πρωταρχικό στόχο σχεδόν κάθε κινηματογραφικής παραγωγής. Η συγκεκριμένη προσπάθεια δημιουργήθηκε για να ενημερώσει, να προβληματίσει και να προειδοποιήσει τον κάθε έναν από μας για την αθλιότητα που υπάρχει στον κόσμο, που δε σταματάει σε κανένα γαλόνι και μπροστά από κανένα υποτιθέμενο προηγμένο έθνος. Ο άνθρωπος καταλήγει πολύ εύκολα έρμαιο των παθών του, των άγριων ενστίκτων του και ο κάθε «προστάτης» έρχεται να ενισχύσει τη βρωμιά που υπάρχει, με απόδειξη τις τρανταχτές πληροφορίες στο τέλος της ταινίας που προκαλούν το λιγότερο ντροπή. Όπως και να χει, ανεξαρτήτως σκηνοθεσίας ή απόδοσης των ηθοποιών αξίζει να τη δει κανείς για να έχει τουλάχιστον συναίσθηση του τι συμβαίνει, ειδικά τα δύσκολα αυτά χρόνια που όλος ο πλανήτης δοκιμάζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

 

 

Πού παίζεται

Ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής (31 Μαΐου – 6 Ιουνίου 2012)

ΚΕΝΤΡΟ – ΚΟΛΩΝΑΚΙ – ΕΞΑΡΧΕΙΑ

ΑΙΓΛΗ ΖΑΠΠΕΙΟΥ – Θερινός
Κήπος Ζαππείου (είσ. από Βασ. Όλγας)
Τηλ.: 2103369300
€ 8,00, φοιτ. € 6.
DOLBY DIG.

Πέμ.-Τετ.: 20.45/ 23.00

ΜΑΡΟΥΣΙ – ΚHΦΙΣΙΑ

ΧΛΟΗ – Θερινός
Κασαβέτη 17, Κηφισιά
Τηλ.: 2108011500
€ 8,00

Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ