Εγκώμιο ένος thrill

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Υποθέτω ότι πλέον το θρίλερ έχει μετουσιωθεί σε twilight. Σε καινούργια φεγγάρια και σε χαραυγές σε δυο μέρη γιατί το να νιώθεις ένα κάποιο thrill είναι είτε κάποια δολάρια παραπάνω στο box office, είτε για ένα εξώφυλλο ενός ζεν πρεμιέ και λίγη mtv χρυσόσκονη. Αλλά πόσο thrill νιώσει κανείς στον glitter παροξυσμό μιας εφηβικής μανίας; Τουλάχιστον μας κρατάει σε επαφή με το pop γίγνεσθαι, γιατί δεν είναι καλό να πέφτουμε στη μη παραγωγική λούπα της νοσταλγίας.

Αλλά είναι νοσταλγικό να θέλω να πάρω το αυτοκίνητο ένα βροχερό βράδυ και να φτάσω τυχαία στο Bates Motel ή να αποκλειστώ με τη γυναίκα μου και το παιδί μου σε ένα μεγάλο ορεινό ξενοδοχείο μέχρι να τρελαθώ;

Η ακόμα και να κάτσω μέσα και λιώσω στην τηλεόραση να με τραβήξει ένα poltergeist μέσα και να χαθώ.

Αν περιπλανηθώ στους δρόμους της Νέας Υόρκης και αναρωτιέμαι μπροστά σε ένα καθρέφτη αν μιλάνε σε μένα; Ίσως μετά γυρίσω ανάποδα το φλιτζάνι μου και δω την επιγραφή Kobayashi Porcelain Company. Τότε θα νιώσω κάποιο thrill;

Μάλλον τα έχω νιώσει όλα αυτά. Θέλω κάτι νέο, ζουμερό με πασπάλισμα από camp. Λένε ότι η TV είναι ο κινηματογράφος του σήμερα. Δεν είναι. Είναι το συμπλήρωμα του ή αλλιώς το pop αντίβαρο στις «μεγάλης διάρκειας» ταινίες που θέλουν αντίτιμο.
Δηλαδή τώρα δεν υπάρχει ελπίδα; Η αλήθεια είναι ότι την χάνεις λίγο όταν η Naomi Watts και η Rachel Weisz παίζουν στο Dream house. Κι όταν ο Jim Sheridan το σκηνοθετεί.

Αλλά περιμένω τα είδωλά μου απ΄ τα παλιά να ξαναεμπνεύσουν τους videoclipάδες όπως έγινε τότε με τον Fincher στο Seven και τώρα λέμε να πάρει Oscar. Ας πάρει. Λίγο είναι για το ταλέντο του.

Μέχρι να εμπνευστούν αυτοί έχω προσέξει κάτι. Είναι όπως το θέλω. Περιπαικτικό και ελαφρύ με μια δόση σκοτεινής και πάντα υπέροχης Jessica Lang. Θα βολευτώ μ’ αυτό (προς το παρόν).

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
2 Σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • WinryRockbell
    WinryRockbell
    29 Νοεμβρίου 2011 at 1:00 μμ - Reply

    Πόσο δίκαιο έχεις. Προσωπικά θα έδινα τα πάντα για να ξανάβλεπα ένα ανατριχιαστικό, καρικατουρίστικο και ‘σαν παγωμένο μαχαίρι στην καρδιά’ μειδίαμα, όπως αυτό του Norman Bates στα τελευταία λεπτά του Psycho. Φρούδες ελπίδες

  • Δημήτρης Ασπρολούπος
    Δημήτρης Ασπρολούπος
    29 Νοεμβρίου 2011 at 4:43 μμ - Reply

    Dum spiro spero στον Ryan Murphy!

  • ΣΧΕΤΙΚΑ