54ο ΦΚΘ: Rosie, The Notebook και The Selfish Giant

...

Γράφει ο Γιώργος Κόκουβας

Rosie tiff54Rosie (Ρόζι)

Ένας ομοφυλόφιλος συγγραφέας επιστρέφει στο ελβετικό χωριό του για να φροντίσει την μητέρα του, η υγεία της οποίας επιδεινώνεται και εκεί θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει οικογενειακά μυστικά του παρελθόντος και να επαναπροσδιορίσει την σχέση του όχι μόνο με τη μητέρα και την αδερφή του αλλά και με το φάντασμα του πατέρα του.

Ο Μαρσέλ Γκίσλερ, γνώριμός μας φεστιβαλικός σκηνοθέτης, μιας και είναι η τρίτη φορά που επισκέπτεται το ΦΚΘ, επιστρέφει με μια εξαιρετική ταινία χαρακτήρων, ένα υπαρξιακό δράμα που ακριβώς όπως πρέπει, δίνεται μέσα από κωμικές καταστάσεις. Κάθε χαρακτήρας που εμφανίζεται, από τον πρωταγωνιστή μέχρι την τσιγγάνα παρακόρη είναι βαθύς και συνεπής, ενώ το ζήτημα της σεξουαλικής ταυτότητας συνυφαίνεται απολαυστικά με την σταδιακή συνειδητοποίηση ότι όλοι μας οι φροϋδικοί φόβοι, όλη μας η αγωνία να μη μοιάσουμε στους γονείς μας ή να σταθούμε στο ύψος των δικών τους standards είναι απλώς παράλογοι μπροστά στην αληθινή εκδοχή της ανατροφής μας.

Γλυκό, αστείο, πικρό όσο πρέπει και με την σπαρταριστή ερμηνεία της Sibylle Brunner ως αθυρόστομη μαμά Ρόζι, το νέο εγχείρημα του Γκίσλερ μοιάζει οικείο (στους μεγαλύτερους θα ξορκίσει την έννοια των γηρατειών και της μητρότητας και στους νεότερους τα «κόμπλεξ» των παιδικών τραυμάτων) και παρότι ίσως μεγαλύτερο σε διάρκεια απ’ όσο θα έπρεπε, δεν σε κουράζει ποτέ και σε δένει σφιχτά με όλους τους καλοφτιαγμένους του χαρακτήρες.

thenotebook tiff54The Notebook (Το Μεγάλο Τετράδιο)

Να και ένα δράμα με κότσια! Δύο δίδυμα αδέλφια (τα ονόματα των οποίων δεν αναφέρονται στην ταινία, καθόλου τυχαία φυσικά), εγκαταλείπονται από τους γονείς τους στην γιαγιά τους, που ζει σε ένα μικρό και αφιλόξενο χωριό στα σύνορα δύο αντίπαλων χωρών κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκεί, θα πρέπει να αντέξουν τα καψόνια της σκληρόπετσης γιαγιάς τους, το ξύλο των χωρικών και τις κακουχίες – σωματικές και ψυχολογικές- σε μια περιοχή που βομβαρδίζεται ανηλεώς με φόντο την εξόντωση εβραίων και τον νιχιλισμό του πολέμου.

Κι όμως, δεν πρόκειται για άλλη μία αντιπολεμική ταινία εποχής, από αυτές του σωρού. Ο Γιάνος Σας καταφέρνει με αξιοθαύμαστο, όσο και σοκαριστικό τρόπο να αποδώσει όχι την πολεμική βία, αλλά τον τρόπο που αυτή επέδρασε σε μία ολόκληρη γενιά της ανθρωπότητας. Μια γενιά που εκπροσωπείται από τα δίδυμα αδέλφια, τα οποία θα πρέπει να βλέπουμε ως έναν αδιαίρετο χαρακτήρα.

Η προσαρμογή στις νέες καταστάσεις, το αγκάλιασμα της βίας, οι αλλοπρόσαλλες, επισφαλείς σχέσεις με ανθρώπους που δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι πια απόλυτα, η απώλεια, η βίαιη ενηλικίωση, η απότομη εκτράχυνση είναι τα στάδια από τα οποία περνά το δίδυμο της ταινίας.

Ο χαρακτήρας της γιαγιάς είναι συγκλονιστικός και τελικά σε αφήνει αμήχανο σχετικά με το πώς να αισθανθείς απέναντί της. Και φυσικά, έρχεται το φοβερό και τρομερό φινάλε, η υπέροχη σύλληψη μιας σκηνής που υποδεικνύει την αποτίναξη της αθωότητας και του παρελθόντος, και μαζί της τον αναγκαστικό θάνατο ενός μέρους του εαυτού σου, μπροστά σε ένα μεγάλο τραύμα όπως ο πόλεμος. Μία από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε στο φετινό φεστιβάλ.

Connor-Chapman-in-The-Selfish-GiantThe Selfish Giant (Ο Εγωιστής Γίγαντας)

Βασισμένος πολύ αδρά στο ομώνυμο «παραμύθι» του Όσκαρ Ουάιλντ, ο «Εγωιστής Γίγαντας» μας ξεναγεί στην πιο σκληρή πλευρά της βρετανικής επαρχίας, μέσα από την περιπέτεια δύο προβληματικών σχολιαρόπαιδων που αποβάλλονται από το σχολείο τους και αποφασίζουν να δουλέψουν ως σκουπιδιάρηδες, μαζεύοντας παλιοσίδερα και καλώδια για λογαριασμό ενός ιδιοκτήτη μάντρας που δεν λέει όχι στην παράνομη παιδική εργασία.

Κινούμενο σε (νέο)ρεαλιστικούς τόνους, το ντεμπούτο της βρετανίδας Κλίο Μπάρναρντ κατορθώνει να μας τραβήξει την προσοχή και να πείσει για την σκηνοθετική της δεινότητα (βραβείο καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας στο «Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών»), αλλά ως εκεί. Είναι μία από εκείνες τις ταινίες που επειδή καταπιάνεται με «ευαίσθητο» θέμα όπως αυτό της παιδικής εκμετάλλευσης, του bullying και της φτώχειας, σε πιέζει να την χαρακτηρίσεις «δυνατή». Δυστυχώς, όμως, ο εκβιασμός δεν είναι του γούστου μας, πόσο μάλλον όταν το εγχείρημα έχει για όχημά του έναν πρωταγωνιστικό ήρωα άκρως αντιπαθητικό, που ελάχιστα τελικά σε νοιάζει η δική του τύχη, αφού ο φίλος του αποδεικνύεται πιο βαθύς και ενδιαφέρων.

Τίποτε ευχάριστο δεν συμβαίνει καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας, κι αυτό σημαίνει πως η πλοκή διατηρεί μια μονίμως καθοδική πορεία μέχρι και την συγκλονιστική ομολογουμένως σκηνή με τα καλώδια. Το τέλος όμως, αφήνει πολλά setups της πλοκής ανεκμετάλλευτα και η εκβιαστική συγκίνηση στην δική μου τουλάχιστον περίπτωση μετατράπηκε σε αποστροφή προς την δυσάρεστη αυτή αισθητική προσέγγιση της Μπάρνταρντ.

Για να δείτε το πρόγραμμα κάντε κλικ εδώ

Δείτε όλα όσα είδαμε στο 54ο ΦΚΘ

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ