54ο ΦΚΘ: To Wild Duck και o νέος Dolan

...

Γράφει ο Γιώργος Κόκουβας

wildduck_02 Wild Duck

Ο Δημήτρης, ένας χρεοκοπημένος τεχνικός τηλεπικοινωνιών, αναλαμβάνει να διαλευκάνει μια υπόθεση υποκλοπών, η οποία τον οδηγεί σε μία ύποπτη πολυκατοικία, όπου έρχεται αντιμέτωπος με την καρκινοπαθή ένοικο Παναγιώτα.

Γλυκιά αλλά ελαφρώς υποτονική, η πρώτη ταινία μυθοπλασίας του Γιάννη Σακαρίδη αποτελεί για το Φεστιβάλ ένα ευχάριστο διάλειμμα από το weird ελληνικό σινεμά των προηγούμενων ημερών (βλ. Αντώνη Παρασκευά και Miss Violence), μιας και η αντιμετώπιση της πλοκής πατά σε πιο ρεαλιστικά και συμβατικά (με την καλή έννοια) μονοπάτια. Τα κακά νέα είναι πως οι διάλογοι δεν αποτελούν το δυνατό σημείο της ταινίας, ενώ τα λυρικά patches που «ράβονται» πάνω στην υπόθεση, παρ’ ότι περιέχουν εξαιρετικές λήψεις φυσικών τοπίων, δεν μας επιτρέπουν τελικά να δούμε στην πράξη το «είναι» του ήρωα. Ξεχωρίζει η ερμηνεία της Μπαζάκα ως καρκινοπαθής, αλλά η καλή παρουσία του Αλέξανδρου Λογοθέτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν βασίζεται σε επαρκή σεναριακό αντίκρισμα. «Μία αγριόπαπια που είναι φιλήσυχη, αλλά μετά έρχεται η περίοδος του κυνηγιού και λουφάζει στα καλάμια. Κάποιοι όμως συνεχίζουν να την κυνηγούν παράνομα και μετά την περίοδο του κυνηγιού». Αυτό (ήθελε να) είναι ο ήρωας της ταινίας, με μέτρια ως καλά αποτελέσματα. Ευτυχώς, όμως, μας αποζημιώνει το τελευταίο, ιδιαίτερα έξυπνο μέρος της ταινίας.

Δείτε το trailer του Wild Duck

tom-at-the-farm-xavier-dolan Ο Τομ στη Φάρμα

Ο Ντολάν επέστρεψε! Με ξανθό λιγδιασμένο μαλλί-τζίβα, μεγάλα χιπστερικά δόντια και διάθεση να παίξει με την ψυχολογία μας. Το νέο του δημιούργημα αφορά την έλευση του Τομ σε μια φάρμα, για την κηδεία του συντρόφου του. Εκεί θα αντιμετωπίσει τον βίαιο αδερφό του μακαρίτη και την μαμά του, που δεν γνωρίζει για την ομοφυλοφιλία του γιου της.

Η ταινία όμως ξεφεύγει από τα απλά όρια της βίας. Οι δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλει ο Φράνσις τον Τομ γίνονται το όχημα για να εφαρμόσει ο Ντολάν κάθε πιθανό κι απίθανο ψυχολογικό σύνδρομο στην δημιουργία μιας αλλόκοτης, κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας. Το σύνδρομο της Στοκχόλμης χορεύει με την ομοφοβική απειλή και την υπολανθάνουσα ομοφυλοφιλία, ενώ ο θάνατος παντρεύεται με τα ζωώδη ένστικτα και την σεξουαλική διαστροφή που ποτέ δεν εκτονώνεται, κι όλα αυτά με φόντο το παρελθόν αυτής της επαρχιακής καναδικής πόλης, η οποία κρύβει πολλά για την φαμίλια του αποθανόντα. Η σκηνοθετική ματιά του Ντολάν είναι για άλλη μια φορά ιδιαίτερη και «φιγουρατζίδικη», πιο ωμή και λιγότερο fashionably στιλιζαρισμένη από τις προηγούμενες προσπάθειές του, η μουσική δένει υπέροχα με τις δυνατές σκηνές της ταινίας, και το μόνο που μπορούμε να του καταλογίσουμε είναι οι υψηλοί αισθητικοί στόχοι, που πιθανώς να τον κάνουν να παραμελεί ελαφρώς την μυθοπλαστική πειστικότητα.

Για να δείτε το πρόγραμμα κάντε κλικ εδώ

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ