55o ΦΚΘ: A Second Chance

Το κλίμα αγωνίας και κατά τόπους θρίλερ που δημιουργεί είναι καλοδεχούμενο και ικανοποιητικό

Οι ταινίες της Susanne Bier έχουν όλες ένα κοινό χαρακτηριστικό. Την ηθική που είναι κάπως ευμετάβλητη και ασαφής. Αυτή η ηθική είναι που κινεί και τον πρωταγωνιστή του A Second Chance που μετά τον ξαφνικό θάνατο του παιδιού του, πάει και κλέβει το μωρό μιας οικογένειας ναρκομανών και αφήνει στη θέση του το δικό του νεκρό βρέφος. Φυσικά η υπόθεση περιπλέκεται καθώς η εθισμένη μητέρα υποψιάζεται ότι το νεκρό παιδί δεν είναι δικό της, ενώ ο πατέρας αφήνει για λίγο κατά μέρος την κρυσταλλική μεθαδόνη για να οργανώσει σχέδιο απόκρυψης του μικρού πτώματος.

Ίσως να ακούγεται κάπως υπερβολικό, ίσως και η Bier να έχει χάσει κάπως τη φόρμα της, πάντως το A Second Chance δεν είναι σε καμία περίπτωση αποτυχημένο. Η σκηνοθέτης έχει προσέξει πολύ τα πλάνα της, την φωτογραφία που φωτίζει την ειδυλλιακή ζωή του πρωταγωνιστή σε αντίθεση με την αποπνικτική και βρώμικη καθημερινότητα των ναρκομανών. Θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια άνιση ταινία αφού παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Bier να προσδώσει την απαραίτητη δραματικότητα στην ταινία λόγω του θέματος, μερικές στιγμές ξεφεύγουν και δείχνουν αστείες, απομακρύνοντας μας έτσι από μια ουσιαστική συναισθηματική εμπλοκή στην ιστορία.

Σε κάθε περίπτωση όμως το κλίμα αγωνίας και κατά τόπους θρίλερ που δημιουργεί είναι καλοδεχούμενο και ικανοποιητικό όσον αφορά την διαφορετική αυτή απεικόνιση του δράματος. Οι πρωταγωνιστές της είναι όλοι εξαιρετικοί, εκτός από τον Nikolaj Coster-Waldau ο οποίος έχει πάνω του μέρος της ευθύνης για την αστειότητα των δυνητικά έντονων στιγμών.

Τελικά η προσπάθεια της Bier να αναδείξει μέσα από την ιστορία της νοήματα και ερωτήματα περί επιλογών και κοινωνικών προκαταλήψεων πέφτει λίγο στο κενό, αφήνοντας την ανάγνωση του A Second Chance ως δραματικό θρίλερ μέτριας έντασης. Λίγο υπερβολικό ήταν τελικά το βραβείο στο San Sebastian.

Διαβάστε την κριτική μας για το The Tribe

Κατεβάστε το πλήρες πρόγραμμα του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Διαβάστε το αφιέρωμα μας στις 10 ταινίες του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που δεν πρέπει να χάσετε

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*