55o ΦΚΘ: Goodnight Mommy

Σκηνοθετικά το Goodnight Mommy έχει κάτι από Κυνόδοντα μπολιασμένο με τη στυγνή βία του Funny Games του Haneke.

Μια από τις πιο προκλητικές ταινίες του διαγωνιστικού ήταν το Goodnight Mommy που είχε παιχτεί και στο διαγωνιστικό τμήμα Ορίζοντες του περασμένου φεστιβάλ Βενετίας.

Τα ονόματα των δύο πρωτοεμφανιζομενων σκηνοθετών, Severin Fiala και Veronika Franz, δεν θα μας προδιέθεταν για την έντονη εμπειρία που ζήσαμε στην αίθουσα του Ολύμπιον αν δεν γνωρίζαμε τον παραγωγό του φιλμ, τον Ulrich Zeidl. Ένα μυστηριώδη και απόκοσμο σκηνοθέτη που μας έχει δώσει ταινίες όπως το Paradise Love και Paradise Faith. Μια εκ των σκηνοθετών μάλιστα, η Veronika Franz υπήρξε και ο κοινός παρονομαστής των ταινιών του Zeidl, αφού έχει γράψει το σενάριο των προαναφερθείσων ταινιών αλλά και πολλών άλλων του αυστριακού σκηνοθέτη.

Στο Goodnight Mommy δύο δίδυμα αδέρφια μένουν με τη μητέρα τους που πρόσφατα έκανε πλαστική σε ένα απομονωμένο και μινιμαλιστικά διακοσμημένο σπίτι στην Αυστρία. Ο πατέρας είναι απών και οι φωτογραφίες που θα μαρτηρουσαν την ύπαρξη του βγαλμένες από τους τοίχους. Τα δύο μικρά αγόρια παίζουν στο μεγάλο σπίτι και στην όμορφη ύπαιθρο που το περιβάλει. Όμως υποπτεύονται ότι η γυναίκα με τους επιδέσμους στο πρόσωπο που παριστάνει τη μητέρα τους, από τη στιγμή που έχει κάνει την πλαστική δεν είναι η πραγματική τους μητέρα.

Οι σκηνοθέτες δήλωσαν ότι βασική τους έμπνευση είναι ένα αυστριακό τηλεοπτικό ριάλιτι στο οποίο οι μητέρες χωρίζονται για λίγο από την οικογένεια τους αφού κάνουν πλαστική. Μετά, η επιστροφή τους στο σπίτι παρουσιάζεται ως θετικό και ευχάριστο γεγονός. Με αφετηρία αυτό το παράδοξο οι Fiala και Franz κάνουν ένα σχόλιο τόσο για την ενδοοικογενειακή βία όσο και τα ζητήματα ταυτότητας που προκύπτουν μετά από μια τέτοια επέμβαση.

Σκηνοθετικά το Goodnight Mommy έχει κάτι από Κυνόδοντα μπολιασμένο με τη στυγνή βία του Funny Games του Haneke. Και ταυτόχρονα αξιοποιεί και εκμεταλλεύεται την πάντα τρομακτική εικόνα και επικοινωνιακή σχέση δύο διδύμων όπως είχε κάνει από 1980 ο Kubrick στη Λάμψη. Έντονο στιλιζάρισμα, απενοχοποίηση της κάθε ακρότητας, συμβολική χρήση του σπιτιού, της εικαστικής διακόσμησης και του περιβάλλοντος του και ανατριχιαστικές εκρήξεις που σοκάρουν το θεατή. Το γυναικείο κοινό και ειδικά οι μητέρες θα νιώσουν μια βίαιη επίθεση στις αισθήσεις και τον ψυχισμό τους, αλλά το σενάριο τελικά έχει μια απάντηση για όλα.

Η παράξενες και αλλοπρόσαλλες καταστάσεις έρχονται στο τέλος σε μια άριστη συμφιλίωση με το θεατή, αφήνοντας τον αποσβολωμένο τόσο από την τελική ανατροπή όσο και από το ταλέντο των δύο πολύ υποσχόμενων σκηνοθετών που κατάφεραν να μιλήσουν ανατριχιαστικά αλλά και αριστοτεχνικά για το τέρας που καιροφυλακτεί πίσω από κάθε τύπου μάσκα.

Κατεβάστε το πλήρες πρόγραμμα του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Διαβάστε την κριτική μας για τη βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα, Χειμερία Νάρκη

Διαβάστε την κριτική μας για το A Second Chance

Διαβάστε την κριτική μας για το  The Tribe

Διαβάστε το αφιέρωμα μας στις 10 ταινίες του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που δεν πρέπει να χάσετε

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*