55o ΦΚΘ: The Tribe

Ο Slaboshpitsky δεν κάνει μια ταινία μόνο για κωφούς.

Στην αγάπη και το μίσος δε χρειάζονται υπότιτλοι.

Με αυτή την ατάκα από το τρέιλερ μπήκαμε στην αίθουσα να δούμε το βωβό ντεμπούτο του Miroslav Slaboshpitsky που κέρδισε τρία βραβεία στις Κάννες, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της εβδομάδας κριτικής. Η ιστορία ακολουθεί ένα αγόρι που φτάνει σε ένα οικοτροφείο για βωβά παιδιά. Δέχεται εκφοβισμό, βία, «καψώνια» και είδους αρνητική συμπεριφορά από τους συμμαθητές του. Παρατηρούμε ένα σχολείο στην Ουκρανία με μαθητές δασκάλους ακόμα και τις περιφερειακές αρχές να συμμετέχουν ενεργά σε παραβατικές πράξεις εκτός νόμου ή ηθικής και εκτός σχολικής δραστηριότητας.

Οι μαθητές είναι κωφοί και όπως μας εξηγούν οι τίτλοι αρχής της ταινίας, η γλώσσα καθ’ όλη τη διάρκεια της θα είναι νοηματική. Η σύμβαση αυτή που κάνουμε ως θεατές με το σκηνοθέτη μας απογυμνώνει από κάθε προσπάθεια ακριβής κατανόησης των «διαλόγων». Έτσι ο σκηνοθέτης στήνει ένα έντονο και αποστομωτικό mise en sene αφήνοντας μας κωφούς με μόνο οδηγό την κάμερα του.

Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, θέλησε να κάνει ένα πείραμα στο σύγχρονο βωβό κινηματογράφο. Η ταινία όμως είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Οι περιβάλλοντες ήχοι είναι διακριτοί τόσο για να μας σοκάρουν όσο και να μας περιγράψουν το κόσμο που οι ήρωες αισθάνονται ή φαντάζονται χωρίς τα αυτιά τους.

The-Tribe-2Παρόλα αυτά ο Slaboshpitsky δεν κάνει μια ταινία μόνο για κωφούς. Χρησιμοποιεί όμως κωφούς ερασιτέχνες ηθοποιούς και το αφηγηματικό του εύρημα για να τονίσει τη σπουδαιότητα της εικόνας και την οικουμενική της γλώσσα. Η ταινία περιλαμβάνει και μερικές σοκαριστικές σκηνές, στις οποίες μάλιστα μέρος του κοινού αποχώρησε από την αίθουσα, δείχνοντας μας ακριβώς ότι η απουσία λόγου μπορεί να μας κάνει σταθούμε ακόμα πιο παγωμένοι απέναντι στην αδιέξοδη βια που βλέπουμε.

Ίσως η ιδιαίτερη αυτή κινηματογράφηση να αποτελεί το μεγαλύτερο θετικό της ταινίας αφού από μόνη της αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για τον αμύητο θεατή, αφήνοντας έτσι το δημιούργημα του Slaboshpitsky να κριθεί από το περιορισμένο κοινό στο οποίο απευθύνεται. Το οποίο τελικά καταχειροκρότησε την ταινία όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους.

Κατεβάστε το πλήρες πρόγραμμα του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Διαβάστε το αφιέρωμα μας στις 10 ταινίες του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που δεν πρέπει να χάσετε

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*