57ο ΦΚΘ: Ελληνικες διεθνεις μικρου μηκους

5 εξαιρετικές ταινίες

Το ελληνικό σινεμά κάθε χρόνο παράγει έναν αξιοθαύμαστο αριθμό ταινιών μικρού μήκους, με ένα σημαντικό αριθμό των οποίων να βραβεύεται σε μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού. Στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης παρακολουθήσαμε μερικά από αυτά.

Flowers and Bottoms – Χρήστος Μασσαλάς

flowers_and_bottoms2

Όνομα και πράγμα. Μια όμορφη και αστεία ταινία, στην οποία διαφόρων ειδών και φύλων κώλοι συντροφεύονται από λουλούδια, προκαλώντας τη σοβαροφάνεια των θεατών απεγκλωβίζοντας το γέλιο τους. Μια ταινία για τις αδιάκριτες ματιές στα απόκρυφα μέρη των τριγύρω μας.

Sandy Beach – Θάνος Παπαστεργίου

sandy-beach-2

Η λύτρωση δεν έρχεται πάντα με τον τρόπο που περιμένουμε. Στη δύση ενός καλοκαιριού, σε μια σκοτεινή παραλία με αφιλόξενο καιρό, μια κόρη και ο πατέρας της θα βρεθούν για τη συνηθισμένη τους ρουτίνα. Η ελλειπτική αφήγηση στηρίζεται στο συναισθηματικό βάρος των εικόνων, χάρη στη σκηνοθεσία που επιτρέπει μια προσωπική ανάγνωση της υπόθεσης, και ολοκληρώνεται με σιωπηλή συγκατάβαση.

Αλεπού – Ζακλίν Λέντζου

alepou_fox2

Πορεία προς μια απότομη ενηλικίωση. Ο έφηβος ήρωας, βιώνει μια σαρωτική αλλαγή, χάρη σ’ ένα απρόβλεπτο γεγονός. Η «Αλεπού», γυρισμένη με προφανή σκηνοθετική συνείδηση, οδηγεί τον πρωταγωνιστή της σε ένα μέλλον που του ζητά να γίνει κάτι έξω από τον εαυτό του. Από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της αφήγησης, ο τρόπος με τον οποίο προοδευτικά στην ταινία προοικονομείται το τέλος της, ενώ συνδυάζεται με την απαραίτητη αφέλεια που αποτρέπει τον επιτηδευμένο συναισθηματισμό.

Manodopera – Λουκιανός Μοσχονάς

manodopera2

Για πρώτη φορά καταφέρνει μια ελληνική ταινία να απεικονίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα μιας τεράστιας μερίδας ανθρώπων που μετρούν τη κάθε μέρα από το μεροκάματό τους, χωρίς να πέφτει σε φθηνούς συναισθηματισμούς και χιλιοειπωμένα κλισέ. Το «Manodopera» μιλά για όλους αυτούς που ζητούν «η μη-ζωή να μη μοιάζει με ζωή», έχουν ανάγκη μια σημαίνουσα και με αξιοπρέπεια καθημερινότητα, που ολοκληρώνεται με φίλους, μπύρα, όμορφη θέα. Πράγματα αυτονόητα, σε μια εποχή που μετατρέπονται σε καθημερινή διεκδίκηση για εμπλουτισμό του εαυτού, και νοηματοδότηση της ύπαρξης.

Limbo – Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη

limbo

Μια ταινία παγιδευμένη μεταξύ ζωής και θανάτου. Η τελευταία ταινία της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη ανήκει στην κατηγορία των φιλμ που στέκονται σε ένα δικό τους σύμπαν, εκτός ορίων και κανόνων. Αγνοώντας τις συμβάσεις, αφηγείται μια ιστορία φόβου και αποδοχής, μέσα από τα μάτια μιας παρέας παιδιών. Εξαιρετικής αισθητικής, με την επιλογή του cast να δικαιώνει απόλυτα τη σκηνοθέτιδα, με το συνολικό αποτέλεσμα να επιβεβαιώνει την ανοδική της πορεία τα τελευταία χρόνια.

 

Στο τέλος της προβολής, έχοντας παρακολουθήσει πέντε τουλάχιστον αξιομνημόνευτες ταινίες, η σκέψη του «ελπιδοφόρου μέλλοντος» του ελληνικού σινεμά συνοδεύεται από τη συνειδητοποίηση πως κάθε μία από αυτές για να πραγματοποιηθεί αντιμετώπισε δυσκολίες, που οπουδήποτε αλλού δε νοούνται ως τέτοιες. Η μόνη ελπίδα που τελικά έχει κάποια υπόσταση, είναι οι ταλαντούχοι αυτοί άνθρωποι -και άλλοι τόσοι που κινηματογραφούν στην Ελλάδα- να συνεχίσουν να δημιουργούν ταινίες με τον ίδιο ζήλο και φαντασία, για καιρό ακόμα.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ