57ο ΦΚΘ: Η Χορεύτρια (La Danseuse)

Η μοναδική ιστορία της Loïe Fuller

Στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ταινίες που αναδεικνύουν τη γυναίκα ως δημιουργό, γεγονός αυτονόητο που όμως οφείλεται να έρχεται στο προσκήνιο διαρκώς στον κόσμο που ζούμε. Είτε μέσω βιογραφιών («A Quiet Passion») είτε ως σκηνοθέτιδων («The Stopover»), η γυναικεία παρουσία στη Θεσσαλονίκη ήταν ηχηρή και πρέπει να συνεχίσει να είναι.

Μία ακόμα αναπαράσταση ζωής αποτελεί η ταινία «La Danseuse» της πρωτοεμφανιζόμενης Stéphanie Di Giusto που είχε την τιμή να κλείσει το Φεστιβάλ. Αφορά τη ριζοσπαστική χορεύτρια Loïe Fuller, η οποία στη δύση του 20ου αιώνα παρουσίασε ένα νέο τρόπο χρήσης μιας χορογραφίας, που ξεπερνούσε τα όρια των παραδοσιακών κανόνων χορού, μετατρέποντάς τη σε τέχνη και όχι απλή ψυχαγωγία.

Μη όντας χορεύτρια η ίδια, σε μια αναπάντεχη στιγμή έμπνευσης συνδύασε τους ηλεκτρικούς λαμπτήρες που τότε είχαν αρχίσει να διαδίδονται, με μια καλειδοσκοπική κίνηση κατά την οποία η ίδια φωτιζόταν με διαφορετικά χρώματα, ενώ κρατούσε δύο βαριά ξύλα για να περιστρέφει το ακόμα βαρύτερο φόρεμά της. Το μαγευτικό αποτέλεσμα, δε θα μπορούσε να μη συγκινήσει τους αδελφούς Λυμιέρ που δεν έχασαν την ευκαιρία να την κινηματογραφήσουν.

Η ιστορία της ξεκινά με τις μικρότερες πιθανότητες, για να καταφέρει όμως να φτάσει σε μια συγκινητική νίκη. Η ίδια ζούσε την τέχνη της, και δόθηκε με πάθος σε αυτήν, δίχως να κοστολογεί την προσωπική της κόπωση ή ακόμα την όρασή της. Οι άνθρωποι γύρω της τη βοήθησαν να ανταπεξέλθει, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και ενάντια σε κάθε μισογυνισμό εκφρασμένο ως απαξίωση του έργου της, που με τα δεδομένα της εποχής έμοιαζε παράλογο και με υπέρογκα έξοδα. Τη στιγμή της παράστασης, το ανεπανάληπτο αποτέλεσμα εκμηδένιζε κάθε αμφισβήτηση.

Η σκηνοθεσία της Di Giusto είναι άτολμη, καλύπτεται τρόπον τινά από την εκθαμβωτική εικονογράφηση και το συναισθηματικά φορτισμένο soundtrack των Nick Cave και Warren Ellis, δανεισμένο από το αριστούργημα «The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford» του Andrew Dominik, και την εξαιρετική ερμηνεία της Soko. Ιδανική ταινία για όσους αγαπάνε τις ιστορίες με αουτσάιντερ.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ