57ο ΦΚΘ: Νημα

Η νέα απερίγραπτη ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη

Το σύμπαν που ενυπάρχει σε κάθε ταινία δεν αφορά μόνο τον κόσμο που απεικονίζει, ούτε είναι δεδομένο πως θα περικλείει κάτι σαφές, συνειδητά οριοθετημένο. Η ικανότητα δημιουργίας αυτού του σύμπαντος είναι που καθιστά ξεχωριστό το κάθε έργο, και κατ’ επέκταση τον κάθε σκηνοθέτη, καθώς εξαρτάται σημαντικά από το προσωπικό στυλ του καθενός. Προδίδει τον τρόπο σκέψης του, και το βαθμό στον οποίο η ταινία έχει μεγαλώσει μέσα του.

Η θέαση του «Νήματος» ξεπερνά τις παραδοσιακές προβολές, γιατί ξεπερνά την ίδια την εμπειρία της αίθουσας. Η κινηματογράφηση συμβαίνει εσωτερικά, εντός της ηρωίδας που βιώνει μια κατάρρευση, ενώ η κάμερα την καταγράφει. Το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο συμβαίνει προσθέτει ψυχολογικό βάρος, διαρκώς αυξανόμενο και δισεπίλυτο.

Όσα εκτυλίσσονται συμβαίνουν σε χρόνο παρελθοντικό με χροιά μέλλοντος. Η ηρωίδα κινείται στο δικό της ρυθμό, ανάμεσα στο πολιτικό καθήκον και την ανάγκη του γιού της. Πάντα μόνη. Πάντα με τον περίγυρό της να απαιτεί από εκείνη να κάνει το παραπάνω βήμα. Άντρες γλοιώδεις, εξουσιαστικοί, υποκριτές. Το νόημα της ύπαρξης επιμένοντας απουσιάζει πεισματικά. Η λογική διάταξη του κόσμου, αποσυντίθεται και παραμορφώνει τα πρόσωπα, τα γεγονότα.

Μιλά για τη μητρότητα χωρίς σωτηρία, για την ενηλικίωση ως ρήξη με ένα κληροδοτημένο παρελθόν που δεν επιλέχθηκε ποτέ. Οι εικόνες είναι χειροπιαστές και ανασαίνουν.

Η σκηνοθετική ευφυΐα του Βούλγαρη, απογειώνει κάθε λεπτομέρεια της ταινίας. Είτε θα αφορά τη χρήση του χώρου, του ήχου, της κάμερας είτε της ίδιας της ηθοποιού. Η Σοφία Κόκκαλη παραδίδει μια ερμηνεία ζωής, υιοθετώντας της πτυχές του χαρακτήρα με τρομακτική πειθώ. Μαζί, έχουν αφήσει κομμάτια τους στο έργο, αποτελώντας γεγονός και όχι ένα τυπικό γύρισμα.

Το «Νήμα» είναι ταινία που έρχεται από άλλη εποχή. Όταν ο κινηματογράφος απεικόνιζε ψυχογραφήματα και όχι άστοχες ψυχαναλύσεις, πειραματιζόταν θαρραλέα και συνήθως τα κατάφερνε. Όταν ο σκοπός του βρισκόταν στο να αποτελέσει βίωμα, όχι αψεγάδιαστος συμβιβασμός. Το «Νήμα» είναι οι ταινίες που έχουμε ανάγκη.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
2 Σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • Σινεφίλ
    5 Δεκεμβρίου 2016 at 4:19 μμ - Reply

    Είναι απαραίτητο να γίνονται τέτοιες ταινίες ενόψει των συνεχιζόμενων περιστατικών βίας κατά των γυναικών; Όσο υπέροχη κι αν είναι η Σοφία Κόκκαλη δεν μπορεί να σώσει αυτήν την αδύναμη ταινία-φιάσκο με αυτήν την σαχλή ιστορία σεξιστικής εκδίκησης του γιου Λευτέρη να στάζει δηλητήριο και πίκρα προς την μάνα Νίκη.

    • Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
      Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
      22 Δεκεμβρίου 2016 at 3:55 πμ - Reply

      Τα συνεχιζόμενα περιστατικά βίας που αναφέρετε, είναι ακριβώς ο λόγος που χρειάζονται και αυτού του είδους οι ταινίες.

      Πέρα από αυτό, η συγκεκριμένη ταινία απεικονίζει το βίωμα μιας γυναίκας και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της, τη μητρότητα σε συνάρτηση με ένα ψυχισμό που σταδιακά καταρρέει. Στο δεύτερο μισό, η αφήγηση επικεντρώνεται στη σχέση μητέρας-γιου με όσα συμπλέγματα μπορεί να κουβαλά το αίσθημα ευθύνης που μετέφερε η ηρωίδα Νίκη στο παιδί της.

      Εάν δε σας άρεσε το «Νήμα», είναι τελείως διαφορετικό απ’ το να την κατηγορείτε για σεξισμό έτσι αυθαίρετα, ειδικά όταν η αντρικές παρουσίες στην ταινία είναι χαρακτηριστικά δυσάρεστες, υπογραμμίζοντας το φαύλο τρόπο που ο κόσμος περιτριγυρίζεται απ’ τη ματιά τους και μόνο.

    ΣΧΕΤΙΚΑ