57ο ΦΚΘ: Sombre (Σκοταδι)

Το ντεμπούτο του Philippe Grandrieux

Γυναικεία μαλλιά. Εκείνα πρωταγωνιστούν στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Γάλλου σκηνοθέτη, από τους λιγότερο γνωστούς της χώρας του, κακώς αλλά και αναμενόμενο καθώς μιλάμε για έναν κινηματογραφιστή που δεν επιλέγει σε κανένα πεδίο των ταινιών του το συμβιβασμό.

Βασικό του αφηγηματικό εργαλείο,  ο συνειρμός. Εικόνες που φαινομενικά δε σχετίζονται, αλλά δημιουργούν μια αφανή γλώσσα που κατανοεί μόνο το υποσυνείδητο. Με έναν παρόμοιο τρόπο επιζούν και οι ανθρώπινες σχέσεις: αντιστεκόμενες στο ευκολονόητο, επιλέγοντας το ενστικτώδες.

Ο ήρωάς τρέφεται από τις ορμές του, με θύματα εκδιδόμενες γυναίκες. Η νομαδική του καθημερινότητα δεν επιτρέπει να μένει στάσιμος. Όπως συμβαίνει πάντα, φτάνει να φανεί Εκείνη -αναπάντεχα και ορμητικά- ώστε να βλάψει τη δολοφονική ρουτίνα του. Οι νευρικές και φορτισμένες σεξουαλικά σκηνές του Grandrieux δεν υπάρχουν με στόχο την απόλαυση, αλλά την απεικόνιση του εγκλωβισμού του ήρωα. Βρίσκεται ανήμπορος να επικοινωνήσει φυσιολογικά, έτσι ξεσπά υστερικά πάνω στα κορμιά των γυναικών.

Ο έρωτάς του τον φέρνει αντιμέτωπο με την ίδια του τη φύση, εξαναγκασμένος να κατευνάσει τις ροπές του για χάρη μιας συμμόρφωσης που θα προσφέρει ευτυχία (;). Εκείνη, παρά τις πράξεις του βρίσκεται συνεχώς μπροστά του, εγείροντας συνεχώς το ερώτημα «γιατί σε αυτόν»; Ποιοι λόγοι συνηγορούν ώστε πάρα το σύνολο των αποτρόπαιων γεγονότων να συνεχίζουν ν’ αναζητούν ο ένας τον άλλο;

Ο χαρακτήρας της Elina Löwensohn μετατρέπεται στο κλειδί των δύο αυτών ψυχογραφημάτων, ανθρώπων που οι ζωές τους άλλαξαν ανεπανόρθωτα, μονάχα για να γνωρίσουν πώς ο ένας υπάρχει για τον άλλο. Το μοτίβο μοιάζει γνωστό και χιλιοειπωμένο, η κάμερα του Grandrieux όμως τοποθετείται στο εσωτερικό των συναισθημάτων τους, κι έτσι νομιμοποιείται κάθε παρέκκλισή τους, καθώς μόνος γνώμονας είναι οι δυο τους.

Η μοναδική φωτογραφία της Sabine Lancelin απογειώνει το αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με τη μουσική του Alan Vega. Το «Sombre» ανήκει σε εκείνη την κατηγορία ταινιών, που εξηγούν τα πάντα με τις εικόνες, δίχως τη βοήθεια ατελείωτων διαλόγων. Έρπουν κάτω απ’ το δέρμα, και αν τους επιτραπεί, μένουν για πολύ καιρό εκεί.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*