57ο ΦΚΘ: Swiss Army Man (Αντρας Ελβετικος Σουγιας)

Ο Paul Dano & ο Daniel Radcliffe ναυαγοί και πτώματα

Οι ταινίες με αχαλίνωτη φαντασία λείπουν από τη σύγχρονη κινηματογραφία, ευτυχώς όμως υπάρχουν εκείνοι που τολμούν, επιμένουν και εν τέλει πραγματοποιούν το όραμά τους όσο πιο πιστά γίνεται.

Το «Swiss Army Man», a film by Daniels όπως ευφυώς συστήνεται στο κοινό, αποτελεί μία από τις προαναφερθείσες εξαιρέσεις σε ένα πλήθος σοβαροφανών έργων που αναλώνονται στην υπερπροσπάθεια. Εν προκειμένω, εκμεταλλεύεται πλήρως η δύναμη και η ελευθερία που προσφέρει ο κινηματογράφος ώστε τα όρια να καταργούνται εν τη γενέσει τους.

Ένας ναυαγός ανάμεσα στις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει, έχει ίσως ως πιο σημαντική τη βαρεμάρα. Η μοναξιά είναι έτσι κι αλλιώς απαιτητική, πόσω μάλλον όταν συνδυάζεται με τη συνειδητοποίηση πως το ατελείωτο γαλάζιο της θάλασσας και η καυτή άμμος θα είναι η μοναδική συντροφιά για ένα μεγάλο, άγνωστο χρονικό διάστημα.

Ο ήρωας θα συναντήσει ένα πτώμα και θα ξεκινήσει η περιπέτειά τους. Το σενάριο των Daniels έχει γραφτεί με απίστευτη ευφυΐα, και έναν εσωτερικό ρυθμό που μετατρέπει το δράμα σε κωμικά στιγμιότυπα αβίαστα. Κρυφό ατού, το ταλέντο τους να προκαλούν αναπάντεχο λυρισμό στα πιο πεζά ή και αδιάφορα των πραγμάτων, δημιουργώντας μια συνέχεια αξέχαστων γεγονότων. Δεν είναι λίγες οι φορές, που κυριαρχεί η αίσθηση πως όσα διαδραματίζονται δεν είναι παρά μια ματιά στον κόσμο ενηλίκων που αρνούνται να εγκαταλείψουν την ανήλικη φαντασία τους. Η οποία κάποτε υπήρξε δίχως περιορισμούς και καθωσπρέπει κανόνες. Ένας κόσμος όπου η έκφραση συναισθήματος δεν τιμωρείται, και φυσικά τα πάντα είναι εφικτά.

Κάθε σπιθαμή της ταινίας έχει προβλεφθεί, με αποκορύφωμα το sound design και τα σκηνικά της. Όλα συνοψίζονται στα βλέμματα των δύο ηθοποιών, Paul Dano και Daniel Radcliffe. Ειδικά ο πρώτος, παραδίδει μία ακόμα εξαιρετική ερμηνεία, αποδεικνύοντας την ικανότητά του να ερμηνεύει ποικίλους και διαφορετικούς χαρακτήρες με την ίδια «σοβαρότητα». Αναμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του.

Η b-movie αισθητική, σε συνδυασμό με το γεγονός πως οι δημιουργοί δεν παίρνουν παραπάνω από όσο χρειάζεται σοβαρά τον εαυτό τους, είναι μια μίξη που άλλους απομακρύνει κι άλλους φέρνει εγγύτερα στην ταινία. Σε αυτήν την περίπτωση όμως, εκείνο που κερδίζει είναι η φαντασία, κι αυτή βρίσκεται σε αφθονία.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*