57ο ΦΚΘ: The Human Surge (Η Αυγη του Ανθρωπου)

Οδοιπορικό στο τίποτα

Την οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο πλανήτης τη γνωρίζουμε όλοι, κι αν όχι, αναμφισβήτητα στο μυαλό των περισσότερων δεν υπάρχει η εντύπωση πως το επίπεδο διαβίωσης είναι ιδανικό.

Η κρίση του συστήματος των τελευταίων ετών έχει προσφέρει θεματικές σε άπειρους κινηματογραφιστές, κυρίως ως προς ζητήματα της εργατικής τάξης. Άλλοτε πρωταγωνιστής θα ‘ναι ένα μέλος της, κι άλλοτε η ίδια συνολικά. Σε κάθε περίπτωση όμως θα τονίζεται η δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται, και πώς ανταπεξέρχονται οι ήρωες στη δεδομένη συνθήκη ή όχι. Έχουμε επομένως, ένα εκ των προτέρων έντονα προβληματικό περιβάλλον ώστε να ζουν οι χαρακτήρες.

Ο Williams πιθανότατα σκέφτηκε πως θα είναι πρωτότυπο να κινηματογραφήσει διαφορετικές περιπτώσεις εφήβων σε χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου, που αναγκάζονται να δουλεύουν για να ζήσουν, χωρίς να επέμβει -θεωρητικά- στις ζωές τους. Προσπέρασε όμως ένα πολύ σημαντικό κομμάτι: την πλοκή.

Πέρα από το οικονομικό -που δε φαίνεται να είναι καν ζωής ή θανάτου- πρόβλημα, δεν περιορίζονται από οτιδήποτε άλλο πέρα απ’ την ίδια την πλήξη τους. Επιπλέον, ο Williams αρέσκεται στο να απεικονίζει διαλόγους σχετικά με τις δυσκολίες της δουλειάς τους παρά την ίδια την εργασία τους. Δε συγκρούονται με τίποτα απολύτως, και οι ζωές τους κυλάνε και κυλάνε και κυλάνε, όπως όλων εξάλλου, με τη διαφορά πως δεν είμαστε ταινία.

Η επιτηδευμένη και δήθεν επικάλυψη του θέματος με μια ταξικότητα, που καταλήγει τοξικότητα, κορυφώνεται σε φλύαρες παρομοιώσεις με τα μυρμήγκια (γιατί κι αυτά εργάτες είναι, μην ξεχνιόμαστε), σε συνδυασμό με μια γιγαντιαία ενότητα που μία ηρωίδα προσπαθεί να πείσει ένα παιδί να κολυμπήσει σε λίμνη.

Συνοψίζοντας, καμία ταινία δεν πρόκειται να είναι πολιτική ή με οποιαδήποτε έννοια «ταξική» απλά και μόνο κινηματογραφώντας χώρους εργασίας ή τους ίδιους τους εργαζόμενους στις προσωπικές ζωές τους. Με τον τρόπο του, ο Williams κατάφερε στο τέλος της ταινίας να μη θυμάται κανείς ούτε τι συνέβη πριν, ούτε το λόγο που μπήκε στην αίθουσα.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*