53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Ημέρα Όγδοη

...

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

No, του Πάμπλο Λαραϊν

Με έντονη 80s αισθητική, τόσα καλλιτεχνικά όσο και από άποψη ποιότητας εικόνας, το «Νο» του Pablo Larrain, η ταινία γύρω από το δημοψήφισμα κατά της δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή, αποτυπώνει με τσαγανό και ρεαλιστικότητα τις συνθήκες της εποχής και κατευθύνεται με κεκτημένη ταχύτητα προς τις υποψηφιότητες των Όσκαρ. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ υποδύεται ένα νεαρό διαφημιστή, τον Ρενέ Σααβέδρα, που αναλαμβάνει την διαφημιστική καμπάνια κατά της δικτατορίας. Με 15 λεπτά τηλεοπτικό χρόνο στα χέρια του, ο Ρενέ Σααβέδρα προσπαθεί να δημιουργήσει μια ριζοσπαστική καμπάνια που θα οδηγήσει στην ανατροπή του Πινοσέτ, ξεφεύγοντας από κλισέ επιλογές και προσεγγίζοντας τη διαφήμιση του με όσο το δυνατόν πιο εύθυμο τρόπο γίνεται, ενώ παράλληλα βρίσκεται υπό τη διαρκή παρακολούθηση των φανατικών του Πινοσέτ που απειλούν τη ζωή του ιδίου και του γιου του.

Με καθοδηγητή του το θεατρικό έργο «Το δημοψήφισμα», του Αντόνιο Σκάρμετα, ο Λαραϊν αφηγείται μια ιστορία που μοιάζει αρκετά επίκαιρη καθώς θίγει οικουμενικά ζητήματα όπως η λογοκρισία και η αστυνομική βία. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία στην εξιστόρηση του, φέρνει τον πρωταγωνιστή αντιμέτωπο με τους πάντες (το αφεντικό του, που δουλεύει στην καμπάνια υπέρ του Πινοσέτ, τους συνεργάτες του, που θεωρούν ότι η καμπάνια δεν πρέπει να είναι βασισμένη πάνω στην «ευτυχία που έρχεται» αλλά στις κτηνωδίες του δικτάτορα τους, τη μητέρα του παιδιού του, που παρότι πρωτοστατεί στις πορείες κατά του καθεστώτος θεωρεί τον κόπο του άδικο καθώς, κατ’ αυτήν, το δημοψήφισμα είναι στημένο), παίρνει υλικό αρχείου και το προσθέτει στο παρόμοιας αισθητικής σύνολο, μεταφέροντας τον θεατή με απόλυτη επιτυχία στην εποχή και κρατάει την κάμερα στο χέρι δίνοντας μια αίσθηση ντοκιμαντέρ που κάνει την εμπειρία ακόμα πιο έντονη. Πολύ καλή δουλειά που θα μας απασχολήσει αρκετά στα βραβεία του χειμώνα, μιας και το σαφές πολιτικό της μήνυμα ταιριάζει γάντι στην εποχή μας.

Βαθμολογία: 3,5/5

Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού, του Έκτορα Λυγίζου

Η Οδύσσεια ενός 23χρονου αγοριού αρκετά περήφανου για να δεχτεί βοήθεια παρότι την έχει τρομερή ανάγκη, που παλεύει να επιβιώσει χωρίς τροφή και λεφτά στη σύγχρονη Αθήνα, ενώ παράλληλα προσπαθεί να κρατήσει στη ζωή και το καναρίνι του. Η ταινία είναι βασισμένη στην «Πείνα», το διασημότερο μυθιστόρημα του Νορβηγού συγγραφέα Κνουτ Χάμσουν.

Είναι αλήθεια άξιο θαυμασμού πως κατάφερε ο Λυγίζος, με τόσο λίγα λόγια και μονάχα ένα άτομο στον πρωταγωνιστικό ρόλο, να γεμίσει την οθόνη με τόση ένταση. Τα εύσημα βέβαια δεν πηγαίνουν τόσο σε αυτόν όσο στην αψεγάδιαστη ερμηνεία του πρωταγωνιστή Γιάννη Παπαδόπουλο, που παίρνει ουσιαστικά ολόκληρη την ταινία στους ώμους του. «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού» είναι σα μια συνεχόμενη υποκριτική άσκηση. Με κάμερα στο χέρι και κοντινά πλάνα στο πρόσωπο και το σώμα του πρωταγωνιστή του, ο Λυγίζος ξεγυμνώνει, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά, το περήφανο, πεινασμένο αγόρι, ακολουθώντας πιστά την καθημερινότητά του και καθοδηγώντας τον με έναν σχεδόν χορευτικό τρόπο μέσα στο χώρο. Ο Παπαδόπουλος, φέρνει το σώμα του σε απόλυτη αρμονία με την ψυχική και συναισθηματική κατάσταση του χαρακτήρα του, πεινάει, παλεύει, ξεσπάει, λυγίζει, καυλώνει, πονάει, κάνει την οθόνη να πάλλεται με την εκφραστικότητα του. Ωμός ρεαλισμός που σοκάρει και μια ιστορία τόσο ψυχοφθόρα, όσο και συγκινητική που καρφώνεται στο μυαλό σου με μανία. Ίσως η καλύτερη, πιο αληθινή και θαρραλέα  ελληνική ταινία της τελευταίας δεκαετίας.

Βαθμολογία: 4/5

Νοτιοδυτικά, του Εντουάρντο Νούνες

Σ’ ένα πανδοχείο, μια κοπέλα πεθαίνει στη γέννα. Μια μάγισσα μαία παίρνει το μωρό στην καλύβα της στη μέση μιας λίμνης. Ένα κοριτσάκι το σκάει από την καλύβα ακολουθώντας ένα αγόρι που την έχει ανακαλύψει. Φτάνει στην όχθη, αλλά δεν έχει λέξεις για να συνεννοηθεί με τους άντρες που τη ρωτάνε από πού έρχεται. Ο δρόμος τη βγάζει στο σπίτι μιας οικογένειας που μόλις έχει χάσει τη μεγάλη της κόρη το προηγούμενο βράδυ.

Όπως λέει και η επίσημη περίληψη του site του Φεστιβάλ, «η ασπρόμαυρη ταινία του Εντουάρντο Νούνες δεν περιγράφεται εύκολα». Και ακόμα πιο δύσκολα παρακολουθείτε. Με έναν επιτηδευμένα νωχελικό ρυθμό που παίζει με την υπομονή και τις αντοχές του θεατή, το «Νοτιοδυτικά» μιλάει ουσιαστικά, αλλά όχι περιεκτικά, για τον κύκλο της ζωής. Το κόνσεπτ από μόνο του είναι εξαιρετικό, αλλά θεωρητικά θα μπορούσε να ειπωθεί μέσα σε λιγότερο από τρία τέταρτα. Όταν αντ’ αυτού η ταινία έχει διάρκεια μεγαλύτερη των δύο ωρών τότε κάτι δεν πάει καλά. Συγχαρητήρια πάντως στον διευθυντή φωτογραφίας Mauro Pinheiro Jr. για τη θαυμάσια δουλειά του.

Βαθμολογία: 2/5

Διαβάστε τα πάντα για το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εδώ.

Μην χάσετε το αφιέρωμα μας στις 10 καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ καθώς και την καθημερινή ενημέρωση για τις πιο αξιοπρόσεκτες ταινίες της εκάστοτε ημέρας!

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ