53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Ημέρα Πέμπτη

...

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

Έξω στο σκοτάδι, του Μάικλ Μέιερ

Ο Νίμερ και ο Ρόι γνωρίζονται τυχαία ένα βράδυ και ερωτεύονται. Καθώς η σχέση τους γίνεται πιο σοβαρή, ο Νίμερ έρχεται αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα της παλαιστινιακής κοινωνίας, που αρνείται να τον αποδεχτεί για τη σεξουαλική του ταυτότητα, και με εκείνης της ισραηλινής κοινωνίας που τον απορρίπτει για την εθνικότητά του. Όταν ένας στενός του φίλος, που κρυβόταν παράνομα στο Τελ Αβίβ, συλλαμβάνεται και απελαύνεται στη Δυτική όχθη, όπου και δολοφονείται με πρωτοφανή αγριότητα, ο Νίμερ αναγκάζεται να διαλέξει ανάμεσα στη ζωή που πίστευε πως επιθυμούσε και την αγάπη του για τον Ρόι.

Δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς την σεναριογράφο Yael Shafrir και τον σκηνοθέτη και συν-σεναριογράφο Michael Mayer το Ισραηλινού, queer δράματος «Έξω στο σκοτάδι» για κακές προθέσεις. Μπορεί όμως να τους κατηγορήσει για ένα πολύ μέτριο αποτέλεσμα. Χαρακτηρίστηκε σκανδαλωδώς ως το «Weekend» της χρονιάς, αλλά φυσικά κάτι τέτοιο απέχει πολύ από την πραγματικότητα και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως προσβολή για το διαμάντι του Άντριου Χάι που έκαψε καρδιές στο περσινό Φεστιβάλ. Το «Έξω στο σκοτάδι» είναι απογοητευτικό. Είναι απογοητευτικό επειδή το σενάριο του είναι παιδιάστικο, γεμάτο ευκολίες και ψευτοεντυπωσιασμούς και θα μπορούσε να είναι άνετα πρόχειρη εργασία για μάθημα σεναριογραφίας σε κάποια σχολή κινηματογράφου, που οριακά θα βαθμολογούταν με βάση. Είναι απογοητευτικό επειδή η νωχελική και ανέμπνευστη σκηνοθεσία του πρόκαλει χασμουρητά ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Και φυσικά, επειδή το πρωταγωνιστικό δίδυμο μπορεί να επιβιώνει λόγο της αβάσταχτης γοητείας του  Michael Aloni αλλά καταρρακώνεται από την αδυναμία του έτερου του ήμισυ, του Nicholas Jacob, να ανταποκριθεί στις συναισθηματικές απαιτήσεις του ρόλου του. Κρίμα.

Βαθμολογία: 1,5/5

Χιγκίτα, του Αλέξανδρου Βούλγαρη

Η τελευταία ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη (aka The Boy) είναι μια τελείως πειραματική, no-budget ταινία που διαδραματίζεται στη Μαρκόνησο, όπου μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται εκεί αυτοεξορισμένη για 37 ολόκληρα χρόνια. Το ρίσκο που παίρνει κανείς μπαίνοντας στην αίθουσα για να την παρακολουθήσει είναι προφανές. Εξίσου μεγάλη όμως με το ρίσκο είναι και η περιέργεια για ένα πρότζεκτ που ανακοινώθηκε πέρυσι και από τότε όλοι μας απορούσαν για το τι στο καλό μπορεί να είναι.

Συνοπτικά, η «Χιγκίτα» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα  βιντεοκλιπίστικο ντελίριο με πολιτικές νύξεις, σεξ και σοφά λόγια από ένα σοφό Αγόρι. Ο The Boy αναλαμβάνει για ακόμ μια φορά σχεδόν όλες της αρμοδιότητες στην ταινία του. Είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος, διευθυντής φωτογραφίας, μοντέρ, ηχολήπτης, συνθέτης (φυσικά) και η φωνή που ακούγεται καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, που αφηγείται την ιστορία της ομάδας. Όχι, οι ηθοποιοί της ταινίας δεν μιλάνε. Δηλαδή μιλάνε αλλά οι φωνές και τα λόγια όλων αντικαθιστούνται από την αφήγηση του The Boy. Όχι, τελικά η ταινία δεν είναι ένα ασταμάτητο τραγούδι, δεν είναι τόσο συγκλονιστική όσο και οι δίσκοι του The Boy, αλλά πρόκειται σίγουρα για ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον πρότζεκτ που όμως μπορεί πολύ εύκολα να εξαντλήσει τα όρια και την υπομονή σου. Ειδικά άμα σκεφτείς ότι πρόκειται για μια τρομερά φτηνή παραγωγή, πράγμα που συνεπάγεται κακή φωτογραφία, πολλά κοντινά, θολή εικόνα και άλλα τέτοια όμορφα. Η αφήγηση όμως έχει ορισμένες καλές στιγμές, τόσο καλές που παραμένεις προσκολημένος στη θέση σου ακόμη και αν δυσκολεύεσαι.

Βαθμολογία: 2,5/5

Το χρώμα του χαμαιλέοντα, του Εμίλ Χρίστοφ

Ο Μπάτκο, ένας ευφυής, γοητευτικός νεαρός, προσλαμβάνεται από τη μυστική αστυνομία στην κομμουνιστική Βουλγαρία ως πληροφοριοδότης. Εξαιτίας ενός λάθους απολύεται, αλλά, πεπεισμένος πως έχει ταλέντο στην κατασκοπία, σκαρφίζεται ένα πονηρό σχέδιο: παραπλανεί μια ομάδα νέων και οργισμένων διανοούμενων και δημιουργεί το δικό του εναλλακτικό δίκτυο κατασκόπων, το οποίο αργότερα θα χρησιμοποιήσει για να αναστατώσει το νέο καθεστώς.

Πολύ ιδιόρρυθμη ταινία και ακόμα πιο ιδιόρρυθμος πρωταγωνιστής. Η αλήθεια είναι ότι «Το χρώμα του χαμαιλέοντα» εκπέμπει μια τρελή (στην κυριολεξία) γοητεία την οποία οφείλει στον καταπληκτικό πρωταγωνιστή της, Ruscen Vidinliev, που θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για το βραβείο αντρικής ερμηνείας του φετινού Φεστιβάλ, και στο απαράμιλλο στυλ της. Με μια εξαιρετική 80s αισθητική (αξιέπαινη η δουλειά τόσο του διευθυντή φωτογραφίας όσο και του σκηνογράφου της ταινίας) σε παρασύρει μέσα σε μια ιστορία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα κράμα κατασκοπευτικής περιπέτειας και μαύρη κωμωδίας.  Μπορεί συνολικά να αντιμετωπίζει κάποια σεναριακά προβλήματα, αλλά ορισμένες σκηνές της είναι τόσο άψογα εκτελεσμένες που σου μένουν αξέχαστες. Για παράδειγμα, η σκηνή όπου ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να πνίξει την σπιτονοικοκυρά του βάζοντας ένα χρυσόψαρο στο στόμα της ή το  εξαιρετικής σύλληψης μοντάζ κατά το οποίο ο πρωταγωνιστής συνομιλεί με τους υποψήφιους κατασκόπους συνεργάτες του. Είναι μια απρόσμενα διασκεδαστική ταινία. Έχει χιούμορ, σπιρτάδα, μπόλικη τρέλα, παράξενους χαρακτήρες, έναν καταπληκτικό πρωταγωνιστή, θεσπέσια αισθητική και μια σινεφίλ αύρα που μετράει πάντα υπέρ.

Βαθμολογία: 3,5/5

Διαβάστε τα πάντα για το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εδώ.

Μην χάσετε το αφιέρωμα μας στις 10 καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ καθώς και την καθημερινή ενημέρωση για τις πιο αξιοπρόσεκτες ταινίες της εκάστοτε ημέρας!

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ