53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Ημέρα Τέταρτη

...

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

Η αγάπη σου δεν αξίζει τίποτα, του Χουσεΐν Ταμπάκ

Ένα 12χρονο αγόρι, ο Βέισελ –μισός Κούρδος, μισός Τούρκος– ζει σε μια ξένη χώρα. Στο σχολείο δεν μιλά τη γλώσσα και στο σπίτι υπάρχουν εντάσεις εξαιτίας μιας σύγκρουσης μέσα στην οικογένεια. Νιώθει χαρούμενος μόνο όταν σκέφτεται την Άννα, ένα κορίτσι στην τάξη του, με το οποίο είναι τρελά ερωτευμένος. Στο σχολείο πρέπει να διαβάσει ο κάθε μαθητής από ένα ποίημα, και με τη βοήθεια του ματσό γείτονά του, ο Βέισελ θα προσπαθήσει να μάθει απέξω το αγαπημένο του ερωτικό τραγούδι, στα γερμανικά, για να το αφιερώσει στην Άννα.

Σε έναν σχεδόν βουβό ρόλο, ο μικιρός Abdulkadir Tuncer, κουβαλάει όλη την ταινία πάνω στους ώμους του, ή, για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, πάνω στο εκφραστικό του πρόσωπο. Η βαθιά συγκινητική του ερμηνεία, οι εναλλαγές ανάμεσα στην καλπάζουσα φαντασία του και την άδικη πραγματικότητα, ο τρόπος με τον οποίο ο χαρακτήρας του βιώνει και αντιμετωπίζει καθημερινά την προβληματική οικογενειακή του κατάσταση ενώ ταυτόχρονα πρέπει να ανταπεξέλθει στο γερμανόφωνο σχολείο του και να κοιμάται κάθε βράδυ υπό τους ήχους των τσακωμών των γονιών του και των λυγμών της μητέρας του, όλα αυτά μαζί αλλά και κάθε ένα ξεχωριστά, δημιουργούν μια ταινία σπαρακτική, που χωρίς να εκβιάζει συναισθήματα πλάθει έναν αθώο παιδικό κόσμο όπου ακόμα και η πιο σκληρή πραγματικότητα μπορεί να αντιμετωπιστεί με το χαμόγελο που σου προκαλεί ο αγνός, νεανικός έρωτας.

Βαθμολογία: 4/5

To πλοίο για την Παλαιστίνη, του Νίκου Κούνδουρου

Η ταινία διαδραματίζεται σ’ ένα μικρό λιμάνι στο νότο της Πελοποννήσου. Πρωταγωνιστής είναι ο Ιορδάνης Κύρογλου, άντρας με μεγάλη επιρροή και μέγας διδάσκαλος στη στοά των μασόνων. Ο Κύρογλου με συνεργάτη του τον Γιατράκο, τον αρχηγό της αστυνομίας, προσπαθεί να συλλέξει πληροφορίες για την άφιξη του φορτηγού πλοίου «Ναόμι», που μεταφέρει σιτάρι από τον Παναμά στο Ισραήλ. Η αναμονή του πλοίου αποτελεί τον κεντρικό άξονα της ταινίας, γύρω από τον οποίο ξετυλίγονται οι προσωπικές ιστορίες των ηρώων: του αρχηγού των Παλαιστινίων κομάντος Αμπντουλά αλ Φακίρ, της Εβραίας Σάρα Μπεν Σουσάν, κόρης του Κύρογλου, του Κουρτ, αρχηγού μιας ομάδας νεοναζί, του εκδότη της τοπικής εφημερίδας, και των 17 κοριτσιών που έχουν έρθει απ’ τα ταραγμένα Βαλκάνια σε αναζήτηση μιας καινούριας πατρίδας.

Η τελευταία ταινία του Κούνδουρου πρέπει να είναι κάποιο είδους φάρσας. Ή απλά διαβάζουμε λάθος την υπόθεση και τελικά πρόκειται για φαρσοκωμωδία επιπέδου θεατρικής επιθεώρησης. Η ταινία είναι τραγελαφική σε κάθε τομέα. Η παραγωγή είναι επιπέδου TV100 και κάτω, η φωτογραφία ευτελέστατη (σα να έχει περάσει από επεξεργασία στο Movie Maker των Windows ένα πράγμα) και τα σκηνικά άνετα έχουν κλαπεί από κάποια σχολική παράσταση. Τόση φθήνια. Και σα να μη φτάνουν όλα αυτά, το σενάριο δεν έχει καμία συνοχή, όλο το καστ έχει το βλέμμα του τρελού και ένα στόμφο λες και παίζει στην Επίδαυρο, τα επιτηδευμένα λάθη στην ομιλία των αλλοδαπών προκαλούν ανελέητο χαχανητό ενώ η απόφαση του Κούνδουρου να τοποθετήσει τους ηθοποιούς του έτσι ώστε πότε κανείς να μην κοιτάει τον άλλον όταν του μιλάει, αλλά να κοιτάνε όλοι προς την μεριά της κάμερας, εγείρει απορίες περί του κατά πόσο ο αγαπητός, κατά τα άλλα, σκηνοθέτης έχει γεράσει τόσο που ήρθε η ώρα να αποσυρθεί. Highlight, η Δέσποινα Μύρου, που άμα ο κόσμος ήταν δίκαιος θα είχε ήδη κερδίσει το Χρυσό Βατόμουρο πριν βγουν καν οι υποψηφιότητες.

Βαθμολογία: 0,5/5

Fill the void, της Ράμα Μπέρσταϊν

H 18χρονη Σίρα είναι η νεότερη κόρη μιας ορθόδοξης οικογένειας Χασιδιτών Εβραίων από το Τελ Αβίβ και πρόκειται να παντρευτεί έναν  νεαρό της ίδιας ηλικίας. Ωστόσο, ανήμερα της γιορτής του Πούριμ, πεθαίνει, πάνω στη γέννα του πρώτου της παιδιού, η 28χρονη αδελφή της, Εσθήρ. Ο θρήνος κι η οδύνη της οικογένειας αναγκάζουν τη Σίρα ν’ αναβάλει το γάμο. Όταν, δε, η μητέρα των κοριτσιών πληροφορείται πως ο Γιοχάι, ο χήρος άντρας της Εσθήρ, πιθανόν να φύγει από το Ισραήλ παίρνοντας μαζί του το μοναδικό της εγγόνι, προτείνει το γάμο ανάμεσα σ’ αυτόν και στη Σίρα. Και τότε η Σίρα θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην καρδιά της και στο οικογενειακό καθήκον.

H ισραηλινή πρόταση για το ξενόγλωσσο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας είναι ουσιαστικό το χρονικό ενός συνοικεσίου. Η Ράμα Μπέρσταϊν, δήλωσε πριν την προβολή της ταινίας ότι η ίδια είναι βαθιά θρησκευόμενη και ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την ταινία της και ζήτησε από το κοινό να προσπαθήσει να δει πέρα από αυτό. Η ίδια, καθοδηγεί συγκρατημένα και με σαφήνεια το πρωταγωνιστικό της καστ, το οποίο ερμηνεύει εξαιρετικά, χωρίς περιττές κουβέντες και με απίστευτη εγκράτεια (όπως εξάλλου απαιτεί και η θρησκεία τους), προκαλώντας δέος στις ελάχιστες στιγμές που το βάρος της θλίψης, των ευθυνών και της πίστης τους, τους λυγίζουν και τους αναγκάζουν να ξεσπάνε προκαλώντας μικρές συναισθηματικές εκρήξεις. Οι ακατάπαυστες εναλλαγές στην εξέλιξη του συνοικεσίου, οι οποίες οφείλονται στην εσωτερική πάλη της Σίρα που διχάζεται ανάμεσα στα πρέπει και στα θέλω, μπορεί να θεωρηθεί κουραστική σε σημεία αλλά σε αποζημιώνει με τους τεταμένους διαλόγους ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι, η εξαιρετική χημεία των οποίων γεμίζει την οθόνη ένταση και σεξουαλικότητα.

Βαθμολογία 3,5/5

Διαβάστε τα πάντα για το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εδώ.

Μην χάσετε το αφιέρωμα μας στις 10 καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ καθώς και την καθημερινή ενημέρωση για τις πιο αξιοπρόσεκτες ταινίες της εκάστοτε ημέρας!

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ