53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Ημέρα Ένατη

...

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

Ο Καουμπόης, του Μπάουντεβαϊν Κόολε

Ο μικρός Γιόγιο ζει με τον οξύθυμο και πολλές φορές επιθετικό πατέρα του. Η μητέρα του βρίσκεται σε περιοδεία στην Αμερική και αυτός βρίσκει συντροφιά σε μια μικρή καλιακούδα η οποία έχει πέσει από τη φωλιά της και δεν μπορεί να πετάξει. Αποφασίζει να την πάρει σπίτι και να την περιποιηθεί με σκοπό να τη δώσει στη μητέρα του στα γενέθλιά της, κάτι το οποίο δεν αρέσει πολύ στον πατέρα του που θεωρεί ότι τα ζώα και τα φυτά είναι για έξω από το σπίτι και ότι δεν πρέπει να γιορτάζουμε τα γενέθλια κάποιου που δεν είναι παρών.

Η επίσημη πρόταση της Ολλανδίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ είναι ένα τρυφερό δράμα γύρω από ένα παιδί το οποίο προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα κόσμο χωρίς πολλούς φίλους, με έναν κυκλοθυμικό πατέρα και μια μητέρα απούσα. Η κάμερα επικεντρώνει το βλέμμα της στον μικρό, χαρισματικό πρωταγωνιστή, βλέπει τα πράγματα μέσα από τα δικά του μάτια. Είναι σχεδόν αδύνατο να μη σου αρέσει μια ταινία που στον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ένα τόσο γλυκό και ιδιαίτερο πιτσιρίκι. Η αγάπη του απέναντι στον καινούργιο φτερωτό του φίλο, η ανάγκη του να τον περιποιηθεί, ο τρόπος που προβάλει τον εαυτό του μέσα από αυτόν έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τη συμπεριφορά του πατέρα του, που δεν μπορεί να ελέγξει τα νεύρα του και τραυματίζει ψυχολογικά τον μικρό του γιο. Δύο διαφορετικοί κόσμοι που αντιμετωπίζουν με τον δικό τους, προσωπικό τρόπο την απώλεια. Μια όμορφη, μελαγχολική ταινία, που διακατέχεται από μια παιδική αθωότητα που της ταιριάζει τρομερά και που κάνει το φινάλε της ακόμα πιο επώδυνο.

Βαθμολογία: 3,5/5

Δεν είμαι χίπστερ, του Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον

O Μπρουκ είναι ένας ταλαντούχος και απόλυτα χίπστερ ίντι τραγουδιστής που προσπαθεί να κάνει καριέρα στο Σαν Ντιέγκο. Σε μια περίοδο μίνι κατάθλιψης και δημιουργικού μπλοκαρίσματος, θα τον επισκεφτούν οι τρεις αδερφές του και ο πατέρας του,  ξύνοντας πληγές του παρελθόντος.

Διασκεδαστικό αλλά και λίγο κλαψιάρικο το «Δεν είμαι χίπστερ» που έκανε την πρεμιέρα του εκτός Αμερικής στο 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Όσο και αν αποποιείται τον όρο χίπστερ ο τίτλος της όμως, άλλο τόσο χίπστερ είναι εν τέλει η ταινία και παρότι προσπαθεί να αυτοσαρκαστεί και να δει με κάπως πιο κριτικό μάτι την χίπστερ κοινότητα, εν τέλει καταλήγει σκέτη ποζεριά. Το «Δεν είμαι χίπστερ» ξεκινάει πολύ καλά, διασκεδαστικά όσο και μελαγχολικά, με άφθονο χιούμορ και τρομερές μουσικές, μέχρι που από ένα σημείο και έπειτα παίρνει μια απότομη δραματική τροπή που φωνάζει κλισέ και cheesiness. Παραμένει, ωστόσο, ενδιαφέρουσα μέχρι και το φινάλε της, κυρίως λόγο των ιδιόμορφων χαρακτήρων, του καλού χιούμορ της και του πραγματικά εξαίσιου soundtrack.

Βαθμολογία: 3/5

Παράνομος έρωτας, του Μπενγιαμίν Άβιλα

Αργεντινή, 1979. Μετά από χρόνια εξορίας, ο 12χρονος Χουάν και η οικογένειά του επιστρέφουν στην Αργεντινή με πλαστές ταυτότητες. Οι γονείς του Χουάν και ο θείος του, Μπέτο, είναι μέλη της οργάνωσης Μοντονέρος, που μάχεται ενάντια στο στρατιωτικό καθεστώς που κυβερνά τη χώρα. Οι φίλοι του στο σχολείο και η Μαρία, το κορίτσι που αγαπάει, τον ξέρουν ως Ερνέστο, ένα όνομα που δεν πρέπει να ξεχάσει, αν δεν θέλει να ρισκάρει την επιβίωση της οικογένειάς του.

Αλήθεια, πόσο καλή θα μπορούσε να είναι μια ταινία με πρωταγωνίστρια τη Ναταλία Ορέιρο; Αν και ουσιαστικά ο κύριος λόγος που μας τράβηξε στην προβολή του «Παράνομου έρωτα» δεν ήταν άλλος από την καλτ τηλεοπτική περσόνα της Μιλάγκρος της Ατίθασης, εν τέλη αυτός ήταν και ο λόγος που θέλεις να βγεις από την αίθουσα. Ο «Παράνομος έρωτας», όπως φαίνεται και από τον γελοιωδώς μεταφρασμένο τίτλο του (βέβαια, o πρωτότυπος τίτλος μεταφράζεται κάπως σαν «Λαθραία παιδική ηλικία», που δεν ηχεί καθόλου ωραία στο αυτί, οπότε ας δεχτούμε το «Παράνομος έρωτας») είναι ένα μελόδραμα με φόντο τη δικτατορία στην Αργεντινή και τον αγώνα τον αντικαθεστωτικών. Ή μήπως όχι; To βασικό πρόβλημα της ταινίας είναι ότι δεν ξέρει τι ιστορία θέλει να πει. Μπλέκει τα μπούτια της με άλλα λόγια, μπερδεύοντας την ερωτική ιστορία του πιτσιρικά με τις εξορμήσεις των Μοντονέρος. Σα να μη φτάνει αυτό, οι υπερβολικές ερμηνείες, πρώτα της – σε στιγμές αστείας – Ορέιρο και μετά όλων των άλλων, δεν  αφήνουν και πολλά περιθώρια στο να πάρεις την ιστορία στα σοβαρά και παρά τα διάφορα σκηνοθετικά ευρήματα (με τα όνειρα του μικρού και τη χρήση animation για όλες εκείνες τις σκηνές που απαιτούσαν μεγαλύτερο προϋπολογισμό και περισσότερο αίμα για να γυριστούν), τα ψήγματα χιούμορ και τη χημεία των μικρών πρωταγωνιστών, το αποτέλεσμα παραμένει απογοητευτικό.

Βαθμολογία: 2/5

Διαβάστε τα πάντα για το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εδώ.

Μην χάσετε το αφιέρωμα μας στις 10 καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ καθώς και την καθημερινή ενημέρωση για τις πιο αξιοπρόσεκτες ταινίες της εκάστοτε ημέρας!

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ