53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Ημέρα Έκτη και Έβδομη

...

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

Ένας μήνας στην Ταϊλάνδη, του Πάουλ Νεγκοέσκου

Ένα νέο ζευγάρι, ο Ράντου και η Αντίνα, ετοιμάζονται να βγουν, παραμονή Πρωτοχρονιάς. Είναι προφανές ότι εκείνη είναι ερωτευμένη, ενώ εκείνος δεν είναι σίγουρος για τη σχέση τους και το πόσο αφοσιωμένος είναι σ’ αυτήν. Ο Ράντου χωρίζει με την Αντίνα στη διάρκεια της βραδιάς, και πηγαίνει από πάρτι σε πάρτι ψάχνοντας για την πρώην κοπέλα του, τη Νάντια, πεπεισμένος ότι μόνο εκείνη τον έκανε ευτυχισμένο.

Βράδυ πρωτοχρονιάς. New years resolution. Ο Ράντου δε θέλει ποια να είναι με μια κοπέλα που δεν τον εξιτάρει. Θέλει να επιστρέψει στην παλιά του σχέση, τη Νάντια, που της άρεσε να ταξιδεύει. Θέλει να δει τι πήγε στραβά και να το διορθώσει. Ας ξεκαθαρίσουμε αρχικά ότι το «Ένας μήνας στην Ταϊλάνδη» δεν είναι γυρισμένο στην Ταϊλάνδη. Ο τίτλος αναφέρεται απλά στο όνειρο του πρωταγωνιστή να πάει με την κοπέλα του για διακοπές στην Ταϊλάνδη για ένα μήνα, για να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους. «Τα εισιτήρια είναι λίγο ακριβά, αλλά η ζωή εκεί πολύ φθηνή», αναφέρει επανηλλειμένα ο Ραντού. Είναι ονειροπόλος ο πρωταγωνιστής μας, ονειροπόλος και ρομαντικός. Ή μήπως όχι; Το πάρτυ της πρωτοχρονιάς ξεκινάει με χωρισμό, εξελίσσεται σε μια αναζήτηση που οδηγείται σε έναν καυγά. Ο Ραντού πηγαίνει από το ένα παρτυ στο άλλο ψάχνοντας τη Νάντια. Και εμείς μεταφερόμαστε από κλαμπ σε κλαμπ και από μουσική σε μουσική με ορισμένες εμβόλιμες συζητήσεις του Ραντού με τους φίλους του γύρω από τη φύση των ερωτικών σχέσεων. Αυτό είναι το «Ένας μήνας στην Ταϊλάνδη», μια γλυκιά ταινία, ειλικρινής και αστεία, που με ένα πιο σφιχτό σενάριο θα είχε απογοηθεί. Αλλά δυστυχώς δεν το κανε.

Βαθμολογία: 3/5

Μετά τη Λουτσία, του Μισέλ Φράνκο

Επιβεβαιώνοντας τη φήμη του ως μια από τις πιο προκλητικές ταινίες της χρονιάς, το «Μετά της Λουτσία» του Μισέλ Φράνκο έκανε χθες το απόγευμα την πρεμιέρα του σε ελληνικό έδαφος. Κινηματογραφική εμπειρία – χαστούκι, με έναν πατέρα και μια έφηβη κόρη, να αφήνουν την πόλη τους, τη Βαγιάρτα, και να προσπαθούν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα στην Πόλη του Μεξικό, μετά το θάνατο της συζύγου-μητέρας τους σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Εκεί, η Αλεχάνδρα (η κόρη) θα κάνει γρήγορα καινούργιους φίλους, αλλά έπειτα από μια εκδρομή που θα πάνε όλοι μαζί, ένας κύκλος βίας ξεκινά και βρίσκει την Αλεχάνδρα στο κέντρο του.

Η κάμερα του Michel Franco καταγράφει με ανατριχιαστική ψυχραιμία μια σειρά από τρομερά βίαια περιστατικά, με οδηγό τις εξαιρετικές ερμηνείες της Tessa Ia στο ρόλο της ανυπεράσπιστης μαθήτριας που πέφτει θύμα ακραίας βίας από τους συμμαθητές της και του Hernán Mendoza στο ρόλο του πατέρας της που προσπαθεί να ξεπεράσει τον χαμό της συζύγου του. Το «Μετά τη Λουτσία» αιτιολογεί το hype και τις βραβεύσεις του γιατί είναι μια ταινία ειλικρινής που σε υποβάλλει με την ικανότητα της να ξεδιπλώνει τόσο ωμά την άσχημη πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Οι εκρήξεις του πατέρα έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την υποταγή της κόρης που μοιάζει αδύναμη να υπερασπιστεί τον εαυτό της απένταντι στο αποτρόπαιο bullying των συμμαθητών της, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να δημιουργήσει μια προστατευτική ασπίδα γύρω από τον πατέρα της που δυσκολεύεται να δεχτεί τη νέα οικογενειακή κατάσταση. Ψυχοφθόρο από το πρώτη της λεπτό μέχρι και το τελευταίο, καταφέρνει με μια λιτή αφήγηση να δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κλίμα κατάθλιψης και πόνου που σε κρατάει στην τσίτα μέχρι το σοκαριστικό φινάλε.

Βαθμολογία: 4/5

Papadopoulos and sons, του Μάρκους Μάρκου

Ο μεγιστάνας Χάρης Παπαδόπουλος, χάνει ξαφνικά ολόκληρη την περιουσία του εκτός από το ξεχασμένο εστιατόριο fish & chips «Τα τρία αδέλφια», που ανήκει εξ ημισείας στον ίδιο και στον αποξενωμένο αδελφό του, Σπύρο. Μαζί με την οικογένεια του (που αποτελείται από μια trash μπουζουκοκόρη, ένα γλυκύτατο σπασικλάκι που από τα δέκα έχει μετοχές στο χρηματιστήριο, έναν τραυλό γιο που έχει πάθος με την κηπουρική (!) και μια τσαούσα γκουβερνάντα) μετακομίσουν στο παραμελημένο διαμέρισμα πάνω από το μαγαζί και θα προσπαθήσουν να αναστήσουν την επιχείρηση.

Σε μια προσπάθεια να ελαφρύνει το αμιγώς κουλτουρέ του κλίμα, το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου συμπεριέλαβε στο πρόγραμμά της την κατά τ’ άλλα συμπαθέστατη κομεντί του Μάρκους Μάρκου, «Papadopoulos & sons». Η αλήθεια βέβαια είναι πως άμα δεν πρωταγωνιστούσε ο Χωραφάς (ή Κοραφέις άμα σας βολεύει καλύτερα) και ο Στίβεν Ντιλέιν (που έπειτα συνειδητοποίησα ότι έπαιζε και στο «Game of Thrones») δε θα της είχε δώσει κανείς σημασία. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά δεν έχει και τίποτα το ενδιαφέρον να πει. Δεν είναι καν ιδιαίτερα αστεία. Το άνευρο σενάριο σε συνδυασμό με το κακό μοντάζ κρύβονται πίσω από το υπερβολικά οκνηρό pacing της ταινίας, ενώ δεν βοηθάνε ιδιαίτερα την κατάσταση οι cheesy μελοδραματισμοί και το βαθύτατα κλισέ φινάλε.

Βαθμολογία: 2/5

Πίσω από του λόφους, του Κριστιάν Μουντζίου

Η Βοϊκίτσα και η Αλίνα μεγάλωσαν μαζί σε ορφανοτροφείο αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν απομακρυνθεί, καθώς η Αλίνα πήγε για δουλειά στη Γερμανία και η Βοϊκίτσα βρήκε καταφύγιο σε ένα ορθόδοξο μοναστήρι όπου και έγινε καλόγρια. Όταν όμως η Αλίνα επισκεφτεί την Βοϊκίτσα στο μοναστήρι και προσπαθήσει να την πάρει μαζί της, ο παπάς δεν αφήνει περιθώρια στην Αλίνα. Άμα επιλέξει να φύγει δε θα μπορέσει να επιστρέψει στο μοναστήρι. Η Αλίνα όμως αρνείται να φύγει χωρίς την Αλίνα και τότε αρχίζει μια σειρά από περιστατικά βίας. Η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα που έλαβαν χώρα σε ένα μοναστήρι στη Μολδαβία, το 2005.

Προσγειωμένος, ευγενικός και σχετικά συνεσταλμένος εμφανίστηκε ο Κριστιάν Μουντζίου στο Ολύμπιον το βράδυ της Τετάρτης για να παρουσιάσει την τελευταία του ταινία, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά γιατί θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Ευρωπαϊους κινηματογραφιστές. Αν και ξεφεύγει σε διάρκεια, το «Πίσω από τους λόφους» είναι μια λιτή και θαυμάσια εκτελεσμένη ταινία από την αρχή μέχρι το φινάλε της. Ο Μουντζίου κινείται στα ίδια νατουραλιστικά και μινιμαλιστικά πλαίσια όπως και στο «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες», έχοντας πάλι στους κεντρικούς ρόλους δύο γυναικείους χαρακτήρες που αυτή τη φορά διχάζονται ανάμεσα στην πίστη και στη φιλία. Με σταθερά όλο και πιο έντονο βήμα μέχρι και το αποτρόπαιο φινάλε, σχολιάζει το κοινωνικό κράτος και την επιρροή της θρησκείας στις ανθρώπινες σχέσεις και βάζει τον θεατή στο πετσί της ταινίας κάνοντας τον συνένοχο στο «έγκλημα».

Βαθμολογία: 3,5/5

Τα παιδιά του Σεράγεβο, της Αιντα Μπέγκιτς

H Ραχίμα εργάζεται σε ένα εστιατόριο και προσπαθώντας να βγάλει τα προς το ζην για την ίδια και τον  14χρονο αδερφό της Ντενίμ, που μπλέκει συνεχώς σε καυγάδες. Η ιστορία δύο ορφανών παιδιών στην μεταπολεμική Βοσνία και η πάλη τους για επιβίωση σε μια μεταβατική κοινωνία.

Εξαιρετική θεματολογία αλλά κάπως άκομψη προσέγγιση. Με στυλοβάτη τη δυνατή ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Μαρίζα Πίκιτς και με φόντο ένα Σεράγεβο με ανοιχτές ακόμα τις πληγές από τον πόλεμο (κάθε θόρυβος ηχεί σαν πυροβολισμός στα αυτιά της πρωταγωνίστριας), η Άιντα Μπέγκιτς παίρνει την κάμερα στο χέρι και ακολουθεί τους χαρακτήρες της στην καθημερινότητά τους. Οι δυσκολίες της Άιντα στη δουλειά, τα προβλήματα που δημιουργεί ο Ντενίμ στο σχολείο, η μεταξύ τους κόντρα, το φλερτ της Άιντα με τον περιπτερά, οι μυστικές εξορμήσεις του Ντενίμ, τα προβλήματα με την πρόνοια, όλα απεικονίζονται με εξαιρετική ρεαλιστικότητα και νεύρο στο πανί. Όσο έντονα σκηνοθετημένα και αν είναι όμως ‘Τα παιδιά του Σεράγεβο» άλλο τόσο αφηρημένο είναι το σενάριο τους, που μοιάζει να μην έχει κάποιο συγκεκριμένο στόχο και απλώς αφηγείται στιγμές από την καθημερινότητα των δύο παιδιών, ρίχνοντας την αυλαία χωρίς να κλείνει τον αφηγηματικό του κύκλο και αφήνοντας τον θεατή μετέωρο.

Βαθμολογία: 2,5/5

Διαβάστε τα πάντα για το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εδώ.

Μην χάσετε το αφιέρωμα μας στις 10 καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ καθώς και την καθημερινή ενημέρωση για τις πιο αξιοπρόσεκτες ταινίες της εκάστοτε ημέρας!

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ