53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Ημέρα Δέκατη

...

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

Επίλογος, του Αμίρ Μανόρ

Ο μεγάλος νικητής του φετινού Φεστιβάλ ήταν ο «Επίλογος» του Αμίρ Μανόρ, γιατί μπορεί να μην κέρδισε τον Χρυσό Αλέξανδρο αλλά απέσπασε συνολικά 4 βραβεία: Χάλκινο Αλέξανδρο, βραβείο Κοινού, βραβείο Σεναρίου και ανθρωπιστικό βραβείο. Κεντρικά πρόσωπα της ταινίας, η Χαγιούτα και ο Μπερλ, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Ισραηλινών. Εκπροσωπούν μια γενιά διανοούμενων που οραματίστηκαν ένα καλύτερο αύριο, γύρω τους όμως η κοινωνία φθίνει, όπως φθίνει και το ίδιο τους το σώμα.

Ο «Επίλογος» παρομοιάστηκε αρκετά με την «Αγάπη» του Μικαέλ Χάνεκε. Οι μόνες ουσιαστικές ομοιότητες τους όμως είναι πως έχουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι στο πρωταγωνιστικό δίδυμο, ήρεμους ρυθμούς και σου προκαλούν οξεία κατάθλιψη. Πολύ ευαίσθητη ταινία ο «Επίλογος», ρομαντική και νοσταλγική, με δύο εξαιρετικούς πρωταγωνιστές που σε συγκινούν βαθύτατα με τις απλές αλλά ειλικρινείς ερμηνείες τους (όπως και στην «Αγάπη», έτσι κι εδώ τα βλέμματα κλέβει η κυρία της υπόθεσης). Από την άλλη βέβαια, η πρώτη ώρα εξελίσσεται αρκετά μονότονα, παρουσιάζοντας την καθημερινότητα του ζευγαριού, αλλά ο θεατής αποζημιώνεται για την υπομονή του όταν φτάσει στο σπαραξικάρδιο φινάλε.

Βαθμολογία: 3,5/5

Στούντιο ηχογραφήσεων Μπερμπεριάν, του Πίτερ Στρίκλαντ

Ο Γκίλντροϊ, ένας αφελής, εσωστρεφής ηχολήπτης από την Αγγλία, αναλαμβάνει τη μίξη του ήχου για την νέα ταινία του μετρ των ιταλικών ταινιών τρόμου, Σαντίνι. Βρίσκεται ξαφνικά από τον αθώο κόσμο των ντοκιμαντέρ τοπικής κλίμακας, σ’ ένα ξένο περιβάλλον που βασίζεται στην εκμετάλλευση, παγιδευμένος σ’ έναν εχθρικό κόσμο πικρόχολων ηθοποιών, εκκεντρικών τεχνικών και πολύπλοκης γραφειοκρατίας.

Απίστευτα ενδιαφέρουσα ταινία που όμως μετά το πέρας της πρώτης ώρας χάνει την μπάλα σε σημείο ψυχεδέλειας. Όσο υποβλητικά ξεκινάει, τόσο απογοητευτικά καταλήγει. Και είναι κρίμα, γιατί προσεγγίζει ένα ξεχασμένο κομμάτι της κινηματογραφικής βιομηχανίας με έναν ιδιαίτερα απολαυστικό τρόπο. Κανένα sub-plot όμως δεν λειτουργεί και πως να το κάνει άλλωστε αφού στην τελική η ταινία είναι σα να μην έχει καν βασική πλοκή. Thumbs up όμως για όλες τις σκηνές ντουμπλαρίσματος και μίξης, την ατμοσφαιρική φωτογραφία και την ταινία πίσω από την ταινία που θυμίζει λίγο «Suspiria».

Βαθμολογία: 2/5

Τα παιδιά του Πολέμου, της Κέιτ Σόρτλαντ

Από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του φετινού Φεστιβάλ, τα «Παιδιά του Πολέμου», η πρόταση της Αυστραλίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ, είναι ένα εξαντλητικά βαρετό δράμα γύρω από πέντε τρομακτικά κακομαθημένα και εκνευριστικά πιτσιρίκια που προσπαθούν να φτάσουν στο σπίτι της γιαγιάς τους αμέσως μετά την πτώση του Χίτλερ. Οι ναζιστές γονείς τους φυλακίζονται και έτσι η Λόρε, η μεγάλη αδερφή της οικογένειας, αναλαμβάνει να τους μεταφέρει με ασφάλεια, μέχρι την άλλη άκρη της ρημαγμένης από τον πόλεμο Γερμανίας.

Πως γίνεται να δεθείς με μια ιστορία και να πονέσεις για τους χαρακτήρες της όταν το σενάριο δεν σου έχει δώσει ποτέ την ευκαιρία να τους συμπαθήσεις, όταν τους προσεγγίζει τόσο επιφανειακά; Ειδικά όταν, λόγω θεματολογίας, οι χαρακτήρες είναι το πιο βασικό κομμάτι της ιστορίας σου. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται ουσιαστικά για αντιήρωες, για τους γόνους των κακών της υπόθεσης! Κρίμα που ένα τόσο ωραίο θέμα υπήρξε θύμα μιας τόσο χλιαρής εκτέλεσης. Σε αυτό φυσικά δεν βοηθάει ούτε η κουραστική, εφετζίδικη σκηνοθεσία, γεμάτη κοντινά σε πόδια, χέρια, μάτια, μύτες, στόματα, ούτε η φθηνιάρικη εμμονή με τη βία (πόσα close up σε σκισμένα από βιασμό μπούτια να αντέξεις πια!), ούτε η μονότονη μουσική του Max Richter.

Βαθμολογία: 1/5

Διαβάστε τα πάντα για το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εδώ.

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ