53o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Ημέρα τρίτη

...

Γράφει η Συντακτική Ομάδα του reel.gr

Just the Wind – Csak a szél

Το Ουγγρικό δράμα του Benedek Fliegauf περιγράφει την ιστορία μιας οικογένειας Ρομά που παρ όλη την αντιξοότητα των συνθηκών στις οποίες ζουν προσπαθούν να ζήσουν έξω από τα εγκληματικά όρια ή τις αποκομμένες ζωές των συμπολιτών τους. Βέβαια το περιβάλλον φυγήν αδύνατον και καθώς η ταινία έχει βασιστεί σε πραγματικά γεγονότα η τραγωδία είναι αναπόφευκτη. Με αργόσυρτα αλλά ευλαβικά πλάνα ο σκηνοθέτης ακολουθεί τους ήρωες του σε κάτι που φαίνεται ως ένα χαμένο παιχνίδι της μοίρας. Οι φασιστική αστυνομία που γνωρίζει και δεν βοηθά, και το περιβάλλον που παραμένει αδρανές ή ακόμα και νοσηρό δείχνουν μια κατάσταση από την οποία δύσκολα ξεφεύγει κανείς. Παρόλο όμως το άκρως αληθινό θέμα του το Just the Wind στερείται της δραματουργίας που θα αναδείκνυε κινηματογραφικά την ιστορία του. Είναι αργό περιέχει άσκοπες στιγμές που δεν εξυπηρετούν την ιστορία και βρίσκονται εκεί απλά για να προκαλέσουν περισσότερη συμπάθεια στους χαρακτήρες. Αν είχε και λίγο καλύτερο μοντάζ…

Βαθμολογία 2/5

Tabu

Η ταινία ξεκινά από το χαμένο παράδεισο της Aurora στης τρίτη ηλικία που ο τζόγος και οι ψυχώσεις την έχουν καταβάλει, για να καταλήξει στην νεανική της περιπέτεια που εξηγεί την θλιβερή πλέον κατάσταση της.

Η ταινία είναι άψογα σκηνοθετημένη και φωτογραφημένη με σιωπηλά πλάνα που μιλάνε από μόνα τους για την μοναξιά της τρίτης ηλικίας την αποξένωση μέσα σε μια πόλη. Η συμπεριφορά της πρωταγωνίστριας μας παρουσιάζεται ως υπερβολική και παράλογη και μερικές φορές ψυχασθενική. Αυτό όμως μέχρι να φτάσουμε τελικά στο δεύτερό μέρος (πρώτο ιστορικά) όπου παρουσιάζεται η ιστορία της Aurora όταν ήταν νέα, οι περιπέτειες και ο έρωτας που έζησε. Ακόμα κι αν σε κάποιες στιγμές φαίνεται λίγο μελό, η ταινία υποβάλει με την ατμόσφαιρα της, ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος. Μέσω του εξωτικού περιβάλλοντος κάνει τους θεατές αν αποδράσουν εντελώς από την πραγματικότητα για να μεταβούν σε μια κατάσταση νοσταλγική και ρομαντική. Ο ιδιαίτερος τρόπος αφήγησης της ιστορίας βοηθάει πολύ σ’ αυτό και φυσικά οι pop μουσικές αναφορές που κάνουν την αναπαράσταση πιο οικουμενική.

Βαθμολογία 3.5/5

Δημήτρης Ασπρολούπος

War Witch

Κάπου στην Αφρική η μικρή Κομόνα απάγεται από αντάρτες και την εξωθούν σε αποτρόπαιες πράξεις, από το να πολεμάει και να σκοτώνει στρατιώτες του κυβερνητικού στρατού μέχρι και να σκοτώσει τους ίδιους της τους γονείς. Μια σκληρή μια δυνατή ταινία, μάθημα ζωής, με την εκπληκτική ερμηνεία της Rachel Mwanza στον ρόλο της Komona η οποία συγκλονίζει και συγκινεί. Η ίδια αφηγείται την ιστορίας της στο αγέννητο μέχρι στιγμής μωρό της όπου, αν και μερικές φορές μοιάζει να εκβιάζει κάποια συναισθήματα και το σενάριο εγκλωβίζεται στα πλαίσια ενός αρχαιοελληνικού δράματος ενώ είναι λίγο άνισο σε σημεία, το τελικό αποτέλεσμα καταφέρνει να ξεπεράσει μερικά ταμπού και να μιλήσει με ωμότητα για την ανθρώπινη κτηνωδία, χωρίς να λείπουν και οι μικρές δόσεις ελπίδας και αισιοδοξίας.

Βαθμολογία 3/5

Χρήστος Μπακατσέλος

Rhino Season – Fasle kargadan

Με την παρουσία του σκηνοθέτη της Μπαχμάν Γκομπαντί έγινε η πρεμιέρα της ταινίας «Η Εποχή του Ρινόκερου», χθες το βράδυ στο Ολύμπιον. Ο Γκομπαντί, που βρίσκεται στο Φεστιβάλ λόγω του αφιερώματος που γίνεται στο πρόσωπό του, στη συνέντευξη τύπου που έδωσε χθες το μεσημέρι, δήλωσε πολύ ενθουσιασμένος που βρίσκεται στο Φεστιβάλ έπειτα από 12 χρόνια, ενώ higlight της συνέντευξης τύπου ήταν η δήλωση του πως «μισεί το σινεμά». Αστειευόμενος φυσικά, επισήμανε τις δυσκολίες και διευκρίνισε ότι ποτέ δεν μένει ευχαριστημένος από το εαυτό του, πάντα κάτι τον κάνει να αμφιβάλλει για το τελικό αποτέλεσμα.  Επίσης υπογράμμισε την ανάγκη του να κάνει ταινίες για τους συνπατριώτες του, να μιλάει για αυτούς, να είναι η φωνή τους, ενώ στην μικρή τελετή που προηγήθηκε της προβολής της καινούργιας του ταινίας, μίλησε με θαυμασμό για τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, ο οποίος ήταν ο πρώτος, γνωστός στον ίδιο, σκηνοθέτης που χρησιμοποίησε Κούρδους χαρακτήρες στις ταινίες του.

Κεντρικός χαρακτήρας της «Εποχής του Ρινόκερου» είναι ένας Κούρδος ποιητής ο οποίος φυλακίζεται για 30 χρόνια επειδή θεωρείται πως δημοσίευσε ποιήματα με πολιτικό περιεχόμενο. Αυτό που τον κρατάει ζωντανό είναι η επιθυμία του να συναντήσει τη γυναίκα του, Μίνα, που εδώ και είκοσι χρόνια τον έχει για νεκρό και έκτοτε έχει μετακομίσει στην Τουρκία. Μια ευθεία νύξη για το λογοκριτικό καθεστώς που επικρατεί στο Ιράν (ο ίδιος ο Γκομπαντί αυτοεξορίστηκε από τη χώρα), η «Εποχή του Ρινόκερου» είναι μια ποιητική ταινία από τη φύση της και μάλιστα στο σύνολο της διάρκειάς της, οι διάλογοι είναι λιγότεροι από τις απαγγελίες των ποιημάτων του ποιητή (η ταινία είναι βασισμένη στα ημερολόγια του Ιρανού ποιητή Σαντέγκ Καμανγκάρ).

Παρά τις ευγενείς προθέσεις του Γκομπαντί και την εξαιρετική θεματολογία, το αποτέλεσμα δεν ήταν το καλύτερο δυνατό. Ένας λυρισμός και μια βαθιά μελαγχολία διαποτίζει το σύνολο της υπέρμετρα στυλιζαρισμένης ταινίας του Γκομπαντί, που χάνει πόντους από το αχανές σενάριο της, που πηγαινοέρχεται ασταμάτητα στο χρόνο και σε σημεία παπακαλιατίζει ανεπανόρθωτα. Ακόμα και η φωτογραφία της ταινία, για την οποία βραβεύτηκε Σαν Σεμπαστιάν, δεν πλησιάζει καν τον χαρακτηρισμό «καλύτερος», αλλά τουλάχιστον υποστηρίζεται από ένα αρκετά αξιοπρεπές καστ, μέσα στο οποίο ξεχωρίζει ο πρωταγωνιστής Μπεχρούζ Βοσουγκί (ο οποίος μάλιστα τιμήθηκε από το Φεστιβάλ για το σύνολο της καριέρας του) και η Μόνικα Μπελούτσι, απλά και μόνο επειδή είναι η Μόνικα Μπελούτσι.

Βαθμολογία 2/5

Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

Διαβάστε τα πάντα για το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εδώ και τις ανταποκρίσεις μας από τις προηγούμενες μέρες εδώ

Μην χάσετε το αφιέρωμα μας στις 10 καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ καθώς και την καθημερινή ενημέρωση για τις πιο αξιοπρόσεκτες ταινίες της εκάστοτε ημέρας!

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ