Το Ακρωτήρι της Βίας – Zulu (2013)






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Jérôme Salle
Σενάριο: Julien Rappeneau, Jérôme Salle (βασισμένο στο βιβλίο του) Caryl Ferey
Πρωταγωνιστούν: Orlando Bloom, Forest Whitaker, Tanya van Graan
Διάρκεια: 110’
Χώρα: Γαλλία, Νότιος Αφρική
Διανομή: Odeon

 

zulu-12

Βασισμένο στο βιβλίο του Caryl Ferey, “Zulu” το ομώνυμο φιλμ του Jerome Salles προσπαθεί να αφήσει πολιτικές αιχμές, αποτυπώνοντας την δύσκολη κατάσταση στην περιοχή της Νοτίου Αφρικής, Kwazulu-Natal, τα πρώτα χρόνια μετά το Άπαρτχαϊντ. Δυστυχώς για εμάς, αποτυγχάνει εκκωφαντικά, μπερδεύοντας διάφορα subplots σε σημείο χάους και δίνοντας μας την αισθητική φτηνής σαπουνόπερας της σειράς. Forest Whitaker και Orlando Bloom δε δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, αλλά δε μπορούμε να τους κατηγορήσουμε, σε μία ταινία που πάσχει ξεκάθαρα σε θέμα σκηνοθεσίας και –κυρίως- σεναρίου.

Ο Ali Neuman παραλίγο να χάσει τη ζωή του, όντας μικρό παιδί, σε μία δολοφονική επίθεση του ακραίου στρατιωτικού κινήματος που βρισκόταν σε μεγάλη αντιπαλότητα με τους υποστηρικτές του Νέλσον Μαντέλα. Μόνο αυτός και η μητέρα του γλύτωσαν, αλλά η επίθεση αυτή δεν ήταν αναίμακτη, αφήνοντας τα σημάδια της -εμφανή και ψυχολογικά- σε μητέρα και γιο. Σήμερα, ο Ali είναι αρχηγός του τμήματος ανθρωποκτονιών του Κέιπ Τάουν, σεβαστός από όλους τους συναδέλφους του και όχι μόνο. Ο Brian Epkeen, είναι ένας λευκός αστυνομικός που δεν υπακούει σε κανόνες, του οποίου οι γονείς βοήθησαν στην εγκαθίδρυση του Άπαρτχαϊντ, όμως δουλεύει αρκετά καλά με τον Ali. Όταν μία γυναίκα βρίσκεται δολοφονημένη, το δίδυμο θα ερευνήσει το έγκλημα και θα βρεθεί αντιμέτωπο με την πανταχού παρούσα εγκληματικότητα των νοτιοαφρικανικών δρόμων, η οποία σχετίζεται με την είσοδο ενός νέου ναρκωτικού στην αγορά.

Γνωστός για τις ταινίες “Largo Winch”, περιπέτειες που δε συγκίνησαν κανέναν, ο Jerome Salles προσπαθεί να αποδώσει κάτι βαθύ, αλλά χτυπά σε «βράχο». Με τις αρκετές πολιτικές προεκτάσεις που προσφέρει το βιβλίο του Ferey, οι δυνατότητες ήταν πολλές, αλλά το σενάριο της Julien Rappeneau βρίσκεται χαμένο…στο διάστημα. Το αποτέλεσμα είναι, ενώ η ταινία αρχίζει με μία πολύ σκληρή σκηνή και περιμένουμε μία αντίστοιχη συνέχεια για την έκρυθμη κατάσταση της εποχής, ξαφνικά βλέπουμε τον χαρακτήρα του Orlando Bloom να παρουσιάζεται σαν womanizer βγαλμένος από την κοριτσίστικη εφηβική φαντασία.

Φυσικά, οι κοιλιακοί του Bloom και οι αμέτρητες κατακτήσεις του στο φιλμ, δεν έχουν καμία θέση σε μία τέτοια ιστορία και ξενίζουν τον θεατή που χάνεται από τις παράλληλα δοσμένες περιπέτειες των αστυνομικών. Ειδικά ανά στιγμές, φαίνεται πως παρακολουθούμε δύο διαφορετικές ταινίες, μία πιο σοβαρή με πρωταγωνιστή τον Whitaker και μία ανάλαφρη περιπέτεια με κεντρικό πρόσωπο τον Bloom. Ανάμεσα στις ιστορίες αυτές, θα ακολουθήσουν και μερικές ακόμα σκληρές σκηνές βίας, οι οποίες φαίνονται σαν να μπήκαν κατά λάθος στο μοντάζ. Λέγοντας μοντάζ, αυτό είναι άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα του “Zulu”, αργό, χοντροκομμένο και δε βοηθά καθόλου στην εξέλιξη της ιστορίας.

Όσον αφορά Whitaker και Bloom, εμφανίζονται μάλλον μέτριοι, αλλά θα ήταν λάθος να τους κατηγορήσουμε, καθώς δεν είναι οι κύριοι υπαίτιοι του «ναυαγίου». Στα ελάχιστα θετικά σημεία, μπορούμε να συμπεριλάβουμε τη μουσική του Alexandre Desplat, αλλά και κάποια κομμάτια του Hanni El Khatib.

To “Zulu” βλέπεται, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποβάλετε τον εαυτό σας σε αυτή τη δοκιμασία.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ