Το Απέραντο Γαλάζιο – Le Grand Bleu/The Big Blue (1988)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Luc Besson
Σενάριο: Luc Besson, Robert Garland, Marilyn Goldin, Jacques Mayol, Marc Perrier
Πρωταγωνιστούν: Jean-Marc Barr, Jean Reno, Rosanna Arquette, Paul Shenar
Διάρκεια: 168’
Χώρα: Η.Π.Α., Γαλλία, Ιταλία

Διανομή: New Star

 

Έφτασε εκείνη η εποχή του χρόνου που οι τελευταίες άδειες του καλοκαιριού τελειώνουν και οι φίλοι και γνωστοί ξεστομίζουν τη φριχτή ευχή: Καλό Χειμώνα. Εσύ όμως μη το βάζεις κάτω. Υπάρχουν τρόποι για να παρατείνεις λίγο ακόμη το καλοκαίρι σου και η επανέκδοση του Απέραντο Γαλάζιο είναι εδώ για να βοηθήσει.

Η ταινία ξεκινάει με μια πανέμορφη ασπρόμαυρη σεκάνς στην Αμοργό, όπου ο μικρός Ζακ και ο μικρός Ένζο περνάνε το καλοκαίρι τους απολαμβάνοντας τη θάλασσα. Ένα τραγικό ατύχημα θα προκαλέσει το θάνατο του πατέρα του Ζακ και θα φέρει τα δύο αγόρια πιο κοντά. Μερικά χρόνια αργότερα, ο Ένζο(Ζαν Ρενό) είναι πρωταθλητής καταδύσεων και προσκαλεί τον Ζακ(Ζαν-Μαρκ Μπαρ) να συμμετάσχει στους αγώνες για να ξεκαθαριστεί επιτέλους ποιος είναι καλύτερος. Οι δύο άντρες θα ανακαλύψουν ότι είναι περισσότερα αυτά που τους ενώνουν από αυτά που τους χωρίζουν. Παράλληλα όμως δε ξεχνούν ότι μόνο ένας μπορεί να είναι νικητής.

Ο Λουκ Μπεσόν είναι μοναδική περίπτωση σεναριογράφου- σκηνοθέτη. Η φιλμογραφία του κινείται από σκληροπυρηνικές περιπέτειες(Taken, Nikita, Transporter)σε παιδικά animation(Ο Αρθουρ και οι Μινιμοϊς) κι από επιστημονική φαντασία(Το Πέμπτο Στοιχείο) σε ρομαντικές ταινίες (Angel-A). Ανάμεσα τους θα βρεις και κάποιες πολύ τρυφερές κι ευαίσθητες περιπτώσεις, όπως το LEON και σίγουρα το Απέραντο Γαλάζιο.

Το Απέραντο Γαλάζιο είναι από τις ταινίες που τις βιώνεις περισσότερο ως εμπειρία, παρά ως θέαση. Είναι ένα ταπεινό έπος με στιγμές θαυμασμού προς το υγρό στοιχείο και όσα αυτό αντιπροσωπεύει για τον καθένα μας. Για τον Ζακ η θάλασσα είναι το οξυγόνο του αλλά ταυτόχρονα και η αιτία να χάσει τον πατέρα του. Μια σχέση αγάπης- μίσους που δε μπορεί να εξηγηθεί με λέξεις αλλά μόνο με εικόνες κι ο Λουκ Μπεσόν είναι ειδικός επί του θέματος. Τα πλάνα του βοηθιούνται από το πανέμορφο υλικό που προσφέρει η θάλασσα αλλά η δεξιοτεχνία του είναι αυτή που τα κάνει να σου εντυπωθούν στη μνήμη.
Στο τομέα του σεναρίου υπάρχουν μερικά θεματάκια, γιατί μολονότι η ιστορία ξεκινάει πολλά υποσχόμενη σταδιακά επιβαρύνεται με επιπρόσθετα περιττά στοιχεία που την αποδυναμώνουν. Με ετούτα και μ’ εκείνα η διάρκεια του director’s cut καταλήγει σε μια σχεδόν εξαντλητική διάρκεια τριών ωρών που είναι υπερβολική για το είδος της ταινίας (και μάλλον κάθε ταινίας).

Παράλληλα, το γεγονός ότι οι δυο κεντρικοί ήρωες στο πρωτάθλημα καταδύσεων δεν έχουν μεταξύ τους κάποια αντιπαλότητα, στερεί τους αγώνες από το σασπενς που θα είχαν κάτω από κανονικές συνθήκες. Η επανάληψη των ίδιων συνθηκών σε επόμενους αγώνες κάνει το πρόβλημα της έλλειψης σύγκρουσης να φαίνεται ακόμα μεγαλύτερο. Η εσωτερική σύγκρουση είναι σαφώς μεγαλύτερη και πάντα παρούσα, αλλά η μεγάλη διάρκεια της ταινίας δε την καθιστά πάντα αρκετή.

Παρ’ όλα αυτά είναι αδύνατο να μην αναγνωρίσεις την επίδραση της ταινίας, ειδικά όταν έχεις πρόσφατα τα καλοκαιρινά μπάνια. Ο Λουκ Μπεσόν έκανε μια ταινία που είναι σαν το ποίημα που διαβάζει ένα μικρό παιδί για τη Θάλασσα. Τόσο απλό και όμορφο, που αξίζει χειροκρότημα.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ