Το σινεμά προτείνει Ελλάδα

...

Η χώρα μας είναι γνωστή στο εξωτερικό κυρίως για τους φιλοσόφους και την αρχαία ελληνική ιστορία. Είναι όμως πολύ δημοφιλής και ως τουριστικός προορισμός. Χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο έρχονται στον Πειραιά ή στο Ελ. Βενιζέλος για να απολαύσουν τα τοπία, το κλίμα, την διασκέδαση και το μοναδικό στον κόσμο ελληνικό καλοκαίρι. Σε αυτό συμβάλει φυσικά και ο κινηματογράφος. Πολλές ταινίες έχουν γυριστεί σε διαφορά νησιά της χώρας αλλά και στην πρωτεύουσα που αναδεικνύουν την γραφικότητα, τον ήλιο, τη μουσική και τους ανθρώπους που κάνουν αυτή τη χώρα διάσημη σε όλο τον κόσμο. Από την Αμοργό μέχρι την Κεφαλλονιά και από την Αθήνα μέχρι τη Σκόπελο, οι ξένοι σκηνοθέτες έχουν εμπνευστεί και έχουν δημιουργήσει κωμικές και δραματικές ταινίες που προβάλλουν την Ελλάδα στο εξωτερικό με τον καλύτερο (τουριστικό) τρόπο.

Ο τελευταίος μάλιστα ο Richard Linklater με την τρίτη ταινία της τριλογίας που μας έχει μεταφέρει από το ρομαντισμό στο ρεαλισμό και πάλι πίσω, τοποθέτησε το τρίτο και ίσως το καλύτερο μέρος της, στη Μεσσηνία της Πελοποννήσου. Με αφορμή λοιπόν την κυκλοφορία του Πριν τα Μεσάνυχτα σας παρουσιάζουμε μερικές μόνο, από τις πολλές ταινίες που γυρίστηκαν σε ελληνικό έδαφος.

Captain Corelli’s Mandolin (2001)

Είναι γύρω εκεί στο μιλένιουμ, που σύσσωμο το Hollywood σκάει μύτη στην Κεφαλλονιά, και όλες οι ειδήσεις των ελληνικών καναλιών επί ημέρες ασχολούνται με την Πενέλοπε, τον Νίκολας, τους Έλληνες που θα συμμετάσχουν στην ταινία και το πόσο θα ωφεληθεί το Ιόνιο τουριστικά. Η ταινία από την άλλη, που βγήκε στις αίθουσες το 2001, παρ’ ότι δεν ήταν ιδιαίτερα κακή, δεν ενθουσίασε κιόλας: Είχε αρτιότατη φωτογραφία, αλλά από την άλλη είχε και τον Νίκολας Κέιτζ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, κάτι που δεν μπορεί να είναι καλό για καμία ταινία. Αυτή που όντως τελικά βγήκε κερδισμένη από την όλη ιστορία, είναι η ωραιότατη Κεφαλλονιά, που εκτός από την κρυμμένη ιστορία του Ιταλού φιλόμουσου λοχαγού που ερωτεύεται την ντόπια νησιωτοπούλα και γίνεται από εχθρός φίλος, κρύβει στους κόλπους της και μερικές από τις ωραιότερες παραλίες του κόσμου.

Γιώργος Κόκουβας

Zorba the Greek (1964)

Ήλιος, βροχή. Χαρά, λύπη. Θάλασσα, Βουνό. Πλούτος, φτώχεια. Ομορφιά, ασχήμια. Νιάτα, γεράματα. Απελπισία, ελπίδα. Μια ιστορία μοναδική, μια μουσική ξεσηκωτική και ένας τόπος που υποφέρει, αλλά δε σταματάει να ζει. Η πιστή μεταφορά του βιβλίου του Καζαντζάκη στον κινηματογράφο από τον Κακογιάννη μετέφερε σε κάθε γωνιά της Γης τη πολυσυνθετότητα του ελληνικού τοπίου και πως αυτή συνδέεται με τον ψυχισμό του λαού μας. Τα Χανιά, το Ακρωτήρι, το χωριό Σταυρος πλαισιώνουν τον Βασίλη και τον Ζορμπά στις περιπέτειες τους, στο ταξίδι του νέου που γνωρίζει τον κόσμο μέσα από τα βιβλία, δίπλα στον «καθηγητή» του δρόμου και της ζωής. Χωρίς ωραιοποιήσεις ή αγιοποίηση των πρωταγωνιστών, χωρίς καρτποσταλική διάθεση απέναντι στο τοπίο, το οποίο είναι μαγικό στην ωμότητα του, η ταινία του 1964 αποτελεί ακόμα και σήμερα σημείο αναφοράς.

Και στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, μας θυμίζει, ότι όσο αλύπητα και αν σε χτυπάει η ζωή, είναι δική σου επιλογή αν θα λυγίσεις, ή θα ρουφήξεις τον ήλιο και θα χορέψεις.

Νικόλας Θεοδωράκης

Mamma Mia! (2008)

Μια κόρη, τρείς πατεράδες, κομπολόγι δίχως χάντρες θα μπορούσε να είναι ο εναλλακτικός ελληνικός τίτλος του μέτριου κατά τα άλλα δημιουργήματος της Phyllida Lloyd «Mamma Mia!», μια ταινία που εξαφάνισε ακόμη και το υποκριτικό ταλέντο της Meryl Streep στον ρόλο της μητέρας η οποία ψάχνει μετά μανίας τον πατέρα της κόρης της, καλώντας και τους τρεις άνδρες με τους οποίους ενδέχεται να την συνέλαβε, στον πολυαναμενόμενο γάμο της. Βέβαια λίγη σημασία έχουν όλα αυτά, όταν το story τοποθετείται στην μαγευτική Σκόπελο και την αισθησιακή Σκιάθο, δυο από τα ομορφότερα ελληνικά μας νησιά. Η παραδείσια γοητεία του τοπίου, τα καθάρια νερά, ο καταγάλανος ουρανός, τα ήθη, τα έθιμα, οι παραδόσεις, ακόμη και η φιλόξενη τρέλα του λαού μας, παρουσιάζονται με τρόπο καθόλα ρεαλιστικό και πρόσχαρο, φέρνοντας στον νου κάθε φορά που βλέπουμε την ταινία, μερικούς ακόμη λόγους για τους οποίους αξίζει να…“Live our myth in Greece”.

Βαρβάρα Κοντονή

Summer Lovers (1982)

“If you want a romance, you came to the right place”

Με ή χωρίς οικονομική κρίση, η Ελλάδα είναι ερωτική χώρα. Ίσως να φταίει αυτός ο καλοκαιρινός συνδυασμός του καυτού ήλιου και της δροσερής θάλασσας, που κάνει τον ιδρώτα να στάζει και σε προκαλεί να πετάξεις τα ρούχα σου ανά πάσα στιγμή. Να, κάπως σαν την Ντάριλ Χάνα και τον Πιτερ Γκάλαχερ στο “Summer Lovers”, το καλτ δημιούργημα του Ράνταλ Κλάισερ (σκηνοθέτη του «Ασπροδόντη»!) από τα βάθη των ‘80s! Η Κάθι κι ο Μάικλ είναι ένα ζευγάρι Αμερικανών που κάνει διακοπές στη Σαντορίνη. Στο πανέμορφο αυτό νησί με το φημισμένο ηλιοβασίλεμα θα γνωρίσουν μία Γαλλίδα με την οποία θα… εμπλακούν συναισθηματικά και σεξουαλικά! Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το τρίο μου με λίγα λόγια. Η ταινία δε θεωρείται κινηματογραφικό αριστούργημα αλλά οι πρωταγωνιστές είναι σέξι, ο ερωτισμός διάχυτος και η Σαντορίνη στο μπαγκράουντ «φυσάει». Τι άλλο θες;

Παύλος Σηφάκης

My Life in Ruins (2009)

Πρώτο ταξίδι στην Ελλάδα και θέλεις να τα δεις όλα; Ε τότε προτίμησε οργανωμένες διακοπές σε γκρουπ, με Νία Βαρντάλος για ξεναγό. Μαζί της θα επισκεφτείς κάποια από τα σημαντικότερα αρχαία μνημεία της χώρας, όπως τους Δελφούς, την Επίδαυρο και φυσικά την Ακρόπολη, μιας και το My Life In Ruins είναι η πρώτη Χολιγουντιανή ταινία που κατάφερε να πάρει άδεια για γυρίσματα στον ιερό βράχο. Όταν σταματήσετε για τοπικές λιχουδιές, ρίξε μια ματιά και στον οδηγό του λεωφορείου (Αλέξης Γεωργούλης) και θα καταλάβεις γιατί η ξεναγός προτιμά τα εγχώρια προϊόντα!

Η Νία Βαρντάλος μετά το “Γάμος αλά Ελληνικά” κόλλησε με τη ταμπέλα της Ελληνίδας στο Χόλιγουντ και ο μόνος τρόπος να εξαργυρώσει την επιτυχία αυτή ήταν με ακόμα μια ταινία για την Ελλάδα. Η δεύτερη φορά όμως δε της πέτυχε και ο μόνος τρόπος για να επιζήσεις της χλιαρότητας του αποτελέσματος, είναι να επικεντρωθείς στα καλοκαιρινά ελληνικά τοπία της ταινίας.

Γιώργος Αγγελόπουλος

The Big Blue (1988)

Με το απαράμιλλο κάλλος των ελληνικών νησιών, υπάρχει ανεξάντλητο υλικό για γυρίσματα ταινιών και πραγματικά το βρήκα ιδιαίτερα δύσκολο να επιλέξω ένα από τα φιλμ που δείχνουν γλαφυρά αυτή την ομορφιά. Εν τέλει, η επιλογή μου είναι το Απέραντο Γαλάζιο του 1988, σε σενάριο και σκηνοθεσία Λικ Μπεσόν, που παρουσιάζει δύο παιδικούς φίλους και την αγάπη τους για τις καταδύσεις. Καλύτερη επιλογή από ένα ελληνικό νησί δε νομίζω πως υπήρχε και δη από την πανέμορφη Αμοργό. Γυρισμένο σε διάφορες τοποθεσίες του κυκλαδίτικου νησιού, όπως η Αγία Άννα και η παραλία Καλοταιρίτισσα, σε μαγεύει αμέσως και θες να πάρεις το πρώτο καράβι και να την επισκεφτείς. Ε άντε τι περιμένεις;

Παναγιώτης Μήτσικας

Ποτέ την Κυριακή (1960)

Και τέλος δεν θα μπορούσαμε να μην συμπεριλάβουμε στο αφιέρωμα μας μια ελληνική ταινία διεθνών προδιαγραφών. Το Ποτέ την Κυριακή του Ζιλ Ντασέν μιλάει για τη Ίλια, μια πόρνη που διαλέγει τους πελάτες της αλλά όταν έχει παραστάσεις το Ελληνικό Φεστιβάλ και όταν είναι Κυριακή δεν δέχεται ποτέ να «δουλέψει». Η σκηνοθεσία του Ντασέν αγκαλιάζει την Αθήνα (και τον Πειραιά) του 1964 και προβάλει το διάλογο μεταξύ του Αριστοτέλη και των ηθών την ελληνικής πραγματικότητας της εποχής, δείχνοντας μας όχι μόνο το τοπίο αλλά και τους ανθρώπους ως μέρος του. Μια αυθεντικά ελληνική ταινία παρά τον Γάλλο σκηνοθέτη της που έχει βραβευτεί στις Κάννες για την πληθωρική και ανεπανάληπτη ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη και ήταν και υποψήφια για πέντε Oscar από τα οποία κέρδισε αυτό του τραγουδιού για το διαχρονικό «Τα Παιδιά του Πειραιά» του Μάνου Χατζιδάκι.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ