Το Δαχτυλίδι της Φωτιάς – Pacific Rim (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Σενάριο: Travis Beacham, Guillermo del Toro
Πρωταγωνιστούν: Idris Elba, Charlie Hunnam, Rinko Kikuchi, Charlie Day, Robert Kazinsky, Ron Perlman
Διάρκεια: 131’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Village

 

Ακόμα θυμάμαι την πρώτη μου kaiju eiga (στα Ιαπωνικά 怪獣映画 – monster movie) που είχα πάρει από το video club της γειτονιάς μου. Ήταν «Η Επιστροφή του Γκοτζίλα» (1984). Την αγάπησα με την πρώτη ματιά. Ήταν εκείνη η ταινία που με έβαλε στον κόσμο των γιγαντιαίων τεράτων και της ιαπωνικής κουλτούρας ως σύνολο. Πόσοι από εμάς δεν έχουμε μεγαλώσει με τέτοιου είδους ταινίες εξάλλου; Οι ταινίες αυτές παραμένουν κλασσικές μέχρι και σήμερα καθώς το Χόλιγουντ αποτυγχάνει παταγωδώς να επαναφέρει το είδος αυτό στην Δύση.

Αλλά χρειαζόταν την φαντασία και την σκηνοθετική ματιά του Guillermo Del Toro για να πετύχει κάτι τέτοιο. Μεγάλος φαν και ο ίδιος των ταινιών αυτών, ο Del Toro αποτίει τον δικό του φόρο τιμής στις ταινίες αυτές της παιδικής του ηλικίας. Και το αποτέλεσμα είναι το “Pacific Rim” μια ταινία που όμοιά της δεν έχεις ξαναδεί και, παρόλο τα προβλήματά της, είναι ίσως το πιο fun blockbuster που θα δεις φέτος.

Όταν λεγεώνες τρομακτικών πλασμάτων – γνωστά ως Καϊτζού, από την Ιαπωνική λέξη Kaiju (怪獣) που σημαίνει τέρας – αρχίζουν να εφορμούν από την θάλασσα, ξεκινά ένας πόλεμος που θα στοιχίσει εκατομμύρια ζωές και θα εξαντλήσει τους πόρους της ανθρωπότητας. Προκειμένου να ανταπεξέλθουν οι άνθρωποι στις επιθέσεις των γιγαντιαίων Καϊτζού, κατασκεύασαν ένα ειδικό όπλο: ογκώδη ρομπότ – τα Γιάγκερ, από την Γερμανική λέξη Jäger που σημαίνει κυνηγός – τα οποία ελέγχονται ταυτόχρονα από δύο πιλότους των οποίων οι εγκέφαλοι είναι συνδεδεμένοι με μία γέφυρα νευρώνων. Όμως, ακόμα και τα Γιάγκερ αποδεικνύονται λίγα μπροστά στη μήνη των Καϊτζού. Λίγο πριν την οριστική ήττα, οι δυνάμεις που προασπίζονται το ανθρώπινο είδος, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να στραφούν σε δύο μάλλον απίθανους ήρωες – έναν ξεπεσμένο πρώην πιλότο (Τσάρλι Χάναμ) και μια άπειρη δόκιμη (Ρίνκο Κικούτσι). Οι δυο τους θα ενώσουν τις δυνάμεις τους για να πλοηγήσουν ένα θρυλικό και φαινομενικά ξεπερασμένο Γιάγκερ από το παρελθόν. Αυτοί οι δύο θα κληθούν να προστατέψουν την ανθρωπότητα, καθώς είναι η τελευταία της ελπίδα πριν την αποκάλυψη.

Ο Del Toro συνδυάζει τις δυο μεγάλες του αγάπες: τις kaiju ταινίες με το mecha anime και το αποτέλεσμα είναι μοναδικό. Είναι σαν έχει πάρει τους “Power Rangers”, “Voltron”, “Godzilla”, κάτι από “Neon Genesis Evangelion” και να τους έχει βάλει να παίξουν όλοι μαζί στην ταινία του. Ακριβώς όπως ένα μικρό παιδί παίζει με τα ρομποτάκια του και με την φαντασία του δημιουργεί κόσμους, επικές μάχες και καταστροφές, έτσι και ο Del Toro δεν προσπαθεί να ξεφύγει από αυτή την παιδική χαρά την οποία έχει κατασκευάσει. Σε κάθε σκηνή φαίνεται λες και τον ακούς να χασκογελάει σαν μικρό παιδί αλλά το αποτέλεσμα παραμένει διασκεδαστικό ως το τέλος.

Όμως, η ταινία μοιάζει να είναι επίπεδη όσο αφορά το ανθρώπινο δράμα και τους χαρακτήρες της. Ο Del Toro, ο οποίος συν-έγραψε το σενάριο με τον Travis Beacham, βασίζεται στα απόλυτα κλισέ για να καθορίσει τους χαρακτήρες του οι οποίοι αποτελούνται από τον παράτολμο ήρωα, τον αντίζηλό του, την ευάλωτη ηρωίδα και τον στωικό παλαίμαχο καπετάνιο. Ο Del Toro προσπάθησε να δώσει στην ταινία έναν πιο ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα προσπαθώντας να την κάνει πιο συναρπαστική. Όμως όλοι τους παραμένουν επίπεδοι και μονοδιάστατοι τόσο που απορείς γιατί ο Del Toro δεν έδωσε την απαιτούμενη βάση του σε αυτούς, κάτι που δεν μας έχει συνηθίσει ο ίδιος του σε παλιότερές του ταινίες.

Αλλά, ευτυχώς, το “Pacific Rim” αποτελείτε περισσότερο από εκρήξεις, εκπληκτικές μάχες και καταστροφές, για να σε κάνει να νοιαστείς για την ανάπτυξη των χαρακτήρων και τα υπαρξιακά τους προβλήματα. Σίγουρα το φιλμ έχει και τις χαζές του στιγμές, τις στιγμές που πιστεύεις ότι φλερτάρει με το trash, αλλά παρόλα αυτά καταφέρνει να κρατήσει ένα επίπεδο και να σε τραβήξει σε αυτόν τον υπέροχο, αλλά ζοφερό, κόσμο που δημιούργησε ο Del Toro. Θα διασκεδάσεις αρκετά και, πίστεψέ με, όσο άφορα τέτοιου είδους blockbuster ταινία σίγουρα θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι το πολύ χειρότερο αν δεν είχε βάλει το χέρι του ο Del Toro. Και αυτό ίσως λέει πολλά.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ