Το Δέντρο και η Κούνια (2013)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος


Σκηνοθεσία: Μαρία Ντούζα
Σενάριο: Μαρία Ντούζα, (βασισμένο σε μια ιδέα της) Ελένης Ατσίκμπαση
Πρωταγωνιστούν: Μυρτώ Αλικάκη, Ηλίας Λογοθέτης, Mirjanna Karanovic, Νίκος Ορφανός
Διάρκεια: 108’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Strada Films

 

theTree_poster_70x100_v2

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Ελένη Καραπάνου (Μυρτώ Αλικάκη) καθηγήτρια καρδιολογίας στο Λονδίνο, η οποία έχει αποξενωθεί από τον πατέρα της Κυριάκο (Ηλία Λογοθέτη) εδώ και δεκαπέντε χρόνια – από τότε που, αψηφώντας τις επιθυμίες του, άφησε την Ελλάδα, με σκοπό να εγκατασταθεί στην Αγγλία. Μια μέρα ο Βρετανός άντρας της, Χάρυ (John Bicknell), μετατίθεται στην Κίνα. Αντιμέτωπη με δύσκολα προσωπικά και επαγγελματικά διλήμματα, η Ελένη παίρνει την δεκάχρονη κόρη της, την Άννα (Ίρις Μήττα), και έρχονται στην Ελλάδα, για Πασχαλινές διακοπές. Όταν όμως φτάνει σπίτι, τίποτα δεν είναι όπως το περίμενε. Μια γυναίκα από τη Σερβία, η Νίνα (Mirjanna Karanovic), είναι εγκατεστημένη εκεί μαζί με την εντεκάχρονη κόρη της Μίρα (Ελένη Κουλέτση)…

Το δέντρο και η κούνια είναι δύο εικόνες παιδικής ηλικίας. Δυο εικόνες που κάποιοι ξεχνάμε στο πέρασμα του χρόνου και άλλοι θυμόμαστε με τα πιο τρυφερά συναισθήματα. Η Ελένη έχει πλέον φτιάξει τη ζωή της Λονδίνο και οι εικόνες αυτές αυτές είναι μια θαμπή ανάμνηση. Αποξενωμένη από τον πατέρα της, το σπίτι και την πατρίδα που άφησε πίσω, δείχνει αυτάρκης στο νέο της περιβάλλον.

Όταν όμως γυρίσει στην Ελλάδα για τις πασχαλινές διακοπές οι αναμνήσεις αυτές επιχειρούν να πάρουν και πάλι τη θέση τους στο μυαλό της και στη νέα της πραγματικότητα. Και μαζί μ’ αυτές έρχονται και νέα πρόσωπα και καταστάσεις που δεν είχε προβλέψει. Η Μίνα, που υποδύεται εκπληκτικά η Σέρβα ηθοποιός και πρωταγωνίστρια του Κουστουρίτσα, Mirjanna Karanovic έχει σχεδόν πάρει τη θέση της στο σπίτι και στη ζωή του πατέρα της. Και εκτός αυτού ο πατέρας που είναι χρόνια πολιτικός στη περιοχή του, θέλει να της “φορτώσει” το σπίτι που θέλει να κάνει ξενώνα αστέγων.

Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και έχει τις ρίζες της στο παρελθόν. Με περισσότερους από ένα τρόπο. Όσο ξεδιπλώνεται η ιστορία ο θεατής συμπάσχει με την πρωταγωνίστρια που διχάζεται ανάμεσα στο παρόν και στο μέλλον, στη δική της οικογένεια και αυτή που άφησε πίσω, στη τη μια πατρίδα και την άλλη.

Όλοι οι πρωταγωνιστές ανταποκρίνονται πλήρως στους ρόλους τους και στις εντάσεις που αυτοί βιώνουν. Από την Αλικάκη που έχει το δύσκολο ρόλο της αποδοχής μιας κατάστασης που συγκρούεται με τη δική της πραγματικότητα, μέχρι τον Ηλία Λογοθέτη που σε μεγάλη πλέον ηλικία δεν έχει ακόμα συμβιβαστεί με το σαθρό πολιτικό κλίμα που επικρατεί στην χώρα του. Και φυσικά η Μίνα που εκπροσωπεί την ανάγκη των ανθρώπων για μετανάστευσή, είναι εδώ μια ταλαιπωρημένη, από τη ζωή και τις καταστάσεις που έζησε, γυναίκα και με τις καλύτερες των προθέσεων ψάχνει τη δική της πατρίδα. Όλοι μαζί συμβάλουν με τις ερμηνείες τους στο συγκινησιακό φορτίο που προκαλεί η ιστορία, ψάχνοντας ο καθένας το δικό του δρόμο προς τη συμφιλίωση με το παρελθόν.

Η σκηνοθέτης Μαρία Ντούζα στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία επιλέγει ένα τρυφερό αφηγηματικό δρόμο για να απεικονίσει την αλήθεια του παρελθόντος. Οι έννοιες οικογένεια και πατρίδα μετουσιώνονται σε ανθρώπους και πρόσωπα και περικλείουν μέσα και γύρω τους το συναισθηματισμό που έχουμε ξεχάσει ότι έχουν. Η ειλικρινής και ανθρώπινη κινηματογράφιση παρασύρει το θεατή στα μονοπάτια των ηρώων και είναι μαζί τους σε κάθε τους δύσκολη επιλογή χωρίς να τους κρίνει αλλά για να αναδείξει το υπόβαθρο των πράξεων τους. Η ταινία έχει συμμετάσχει ήδη σε αρκετά φεστιβάλ και θα συνεχίσει τη φεστιβαλική της πορεία και μετά την διανομή της στην Ελλάδα αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι το ελληνικό σινεμά είναι ενδιαφέρον και έξω από τα όρια των πειραματισμών μερικών νέων σκηνοθετών.

Ενώ το σύγχρονο ελληνικό σινεμά καταδικάζει επανειλημμένα το θεσμό της οικογένειας και δευτερευόντως της πατρίδας, η Μαρία Ντούζα με απολυτή ψυχραιμία και αρτιότητα αφηγηματική δομή μας θυμίζει ότι όλα αυτά κρύβονται μέσα μας. Είτε διαλέξουμε να τα δούμε είτε όχι.

Διαβάστε τη συνέντευξη που μας παραχώρησε η σκηνοθέτης της ταινίας Μαρία Ντούζα
Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ