Το Φως Ανάμεσα στους Ωκεανούς – The Light Between Oceans (2016)

Περιμέναμε κάτι παραπάνω

 ★★½☆☆ 

Σκηνοθεσία: Derek Cianfrance
Σενάριο: Derek Cianfrance, M.L. Stedman (βασισμένο στο βιβλίο της)
Πρωταγωνιστούν: Michael Fassbender, Alicia Vikander, Rachel Weisz
Διάρκεια: 133′
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο/ΗΠΑ/Νέα Ζηλανδία
Διανομή: Odeon

47622146Μετά τη συναισθηματική χιονοστιβάδα του «Blue Valentine» και το υπερ-φιλόδοξο –μα παρεξηγημένο- «The Place Beyond the Pines», περιμέναμε με αγωνία την επόμενη σκηνοθετική δουλειά του Derek Cianfrance, καθώς είναι αναμφίβολα ένας από τους σκηνοθέτες με ξεχωριστή προσωπική ματιά. Τα επιμέρους στοιχεία της νέας του ταινίας, «The Light Between Oceans», μας προετοίμαζαν για κάτι πολύ μεγάλο: ένα πρωταγωνιστικό all-star cast στα πρόσωπα των Michael Fassbender, Alicia Vikander και Rachel Weisz, το πρωτογενές υλικό ενός best-seller μυθιστορήματος (συγγραφικό ντεμπούτο της M.L. Stedman) και μια ιστορία με όλα τα φόντα για να μας «διαλύσει». Η πραγματικότητα είναι πως, παρά την αναμφίβολη ποιότητα του, το φιλμ βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ του χαρακτηρισμού «απλά καλό» και «σπουδαίό», δείχνοντας πως του λείπει αυτό που θα το ανεβάσει στα κινηματογραφικά ουράνια.

Λίγα χρόνια μετά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Τομ (Michael Fassbender) και η Ίζαμπελ (Alicia Vikander) ζουν ήσυχα σε ένα μικρό νησάκι κοντά σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Αυστραλίας, όπου ο Τομ είναι φαροφύλακας. Ενώ προσπαθούν να ξεπεράσουν το τραύμα της δεύτερης κατά σειρά αποτυχημένης κύησης της Ίζαμπελ, βρίσκουν ένα φαινομενικά ορφανό μωρό σε μια βάρκα που ξεβράζεται στο νησάκι. Μέσα στο πένθος τους, αποφασίζουν να το παρουσιάσουν σαν δικό τους μωρό και περνούν ευτυχισμένοι τα χρόνια που έρχονται. Όμως, η συντετριμμένη μητέρα (Rachel Weisz) του παιδιού μπαίνει ξαφνικά στη ζωή τους, και το ζευγάρι βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα αδυσώπητο ηθικό δίλημμα.

Ποντάροντας τα μέγιστα στην ικανότητα (και την αναγνωρισιμότητα, ας μη γελιόμαστε) του πρωταγωνιστικού του τριδύμου, το «The Light Between Oceans» ξεκινά δυναμικά, και κορυφώνει το δραματικό του στοιχείο κάπου προς τα μέσα της ταινίας. Το πρόβλημα έγκειται στην εκμετάλλευση των γεγονότων στο δεύτερο μισό, όπου μετά την μεγάλη συναισθηματική φόρτιση που έχει προηγηθεί και κατακλύζει την ατμόσφαιρα, η κλιμάκωση μοιάζει εύκολη και κάπως διεκπεραιωτική. Η αλήθεια είναι πως θα περιμέναμε κάτι περισσότερο ως επιμύθιο αυτού του τρομερού διλήμματος, αλλά ο Cianfrance φαίνεται να επικεντρώνεται περισσότερο στα στοιχεία που οδηγούν στην παράνομη υιοθέτηση του μωρού και στο επιστέγασμα της ευτυχίας του ζευγαριού «από το πουθενά», παρά στα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν στη συνέχεια και την ακόλουθη διαχείριση τους από τους εμπλεκόμενους.

Η Vikander, με το Όσκαρ της για το «The Danish Girl» νωπό ακόμη, παραδίδει μία μάλλον υπερβολική ερμηνεία, και στα δραματικά της ξεσπάσματα, αλλά και στον χαρούμενο, country-girl χαρακτήρα που δίνει στην ηρωίδα της. Αντίθετα, ο Fassbender είναι για άλλη μία φορά χάρμα ιδέσθαι: είναι πλέον παροιμιώδης η ψυχραιμία του και το πόσο μετρημένα απεικονίζει τον εκάστοτε χαρακτήρα που αναλαμβάνει. Από κοντά και η πάντα ικανή Rachel Weisz, σε ένα ρόλο που της ταιριάζει «γάντι», ως γυναίκα που η θλίψη έχει ποτίσει όλη της την ύπαρξη, αλλά δεν καταφεύγει σε μελοδραματικές κορώνες.

Ανά σημεία, η ταύτιση με τους πρωταγωνιστές και τις δύσκολες επιλογές με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι είναι όντως αρκετά μεγάλη. Παρ’όλα αυτά, μας λείπει αυτό το εκτυφλωτικό «Φως» που θα μας καλούσε να το ακολουθήσουμε στη σκοτεινή αίθουσα. Έμεινε ημιτελές, ως αχτίδα φωτός που περνά ανάμεσα στις χαραμάδες.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ

SAE Digital Film Making