Το Κάλεσμα – The Conjuring (2013)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος


Σκηνοθεσία: James Wan
Σενάριο: Chad Hayes, Carey Hayes
Πρωταγωνιστούν: Patrick Wilson, Vera Farmiga, Ron Livingston, Lili Taylor
Διάρκεια: 112’
Χώρα: H.Π.Α.
Διανομή: Village

 

Πριν από το Άμιτιβιλ υπήρξε το Χάρισβιλ. Βασισμένη σε πραγματική ιστορία, η ταινία περιγράφει πώς οι διεθνούς φήμης ερευνητές μεταφυσικών γεγονότων, Εντ και Λορέιν Γουόρεν, βοήθησαν μια οικογένεια που στοιχειωνόταν από μια σκοτεινή παρουσία, σε μια απομονωμένη φάρμα. Οι Γουόρεν, αναγκασμένοι να πολεμήσουν μια πανίσχυρη δαιμονική παρουσία, βρίσκονται αντιμέτωποι με την πιο τρομακτική υπόθεση της καριέρας τους. Η ταινία, “The Conjuring” είναι εμπνευσμένη από το προσωπικό αρχείο των δαιμονολόγων Εν και Λορέιν Γουόρεν.

Νάτος πάλι μπροστά μας ο James Wan. Ο άνθρωπος που σκηνοθέτησε μερικά από τα καλύτερα θρίλερ των τελευταίων χρόνων. Ο σκηνοθέτης που εισήγαγε και σεναριακά τη σειρά των Saw και το torture porn στον κινηματογράφο και συνέβαλλε στην αναγέννηση έστω και εμπορικά ενός κουρασμένου είδους.

Στο Conjuring o James Wan καταπιάνεται με τις πολυπαιγμένες ιστορίες των εξορκισμών και των δαιμόνων. Από το αριστουργηματικό δημιούργημα του Friedkin μέχρι τον Εξορκισμό της Emily Rose τα έχουμε δει όλα. Έχουμε δει ατμοσφαιρικές ταινίες, τρομακτικές, αηδιαστικά splatter και gore. Τι παραπάνω θα μπορούσε να μας προσφέρει μια ακόμη;

O James Wan όμως γνωρίζοντας το ρόλο που έχει παίξει η τεχνολογία στις ταινίες τρόμου και ειδικότερα στα Paranormal Activity, την εκμηδενίζει. Καταπιάνεται με μια ιστορία της δεκαετία του 70, βάζει μέσα όλα όσα δηλώνουν το άριστο στιλ της εποχής και αντικαθιστά τη βιντεοκάμερα που έχει night vision με παλιά μαγνητόφωνα και φωτογραφικές που βγάζουν μια φωτογραφία όταν “τραβηχτεί” ο διακόπτης.

Όλο αυτό υποβάλει το θεατή σε μια κατάσταση εκτός της καθημερινότητας του, τον ξεβολεύει και μετά τον χαλαρώνει με την πιστή αναπαράσταση της εποχής. Για να τον παιδέψει αργότερα με αρκετές σκηνές “τώρα θα σε τρομάζω”, χωρίς όμως να δείξει τα χαρτιά του. Κι όταν τα δείχνει, δύσκολα θα μπορέσεις να κρατήσεις την κραυγή σου. Παρότι παίζει τον γνωστό συνδυασμό αποκρουστικής εικόνας και απότομου πλάνου, τα τρομάγματα του είναι τόσο πετυχημένα που κάνουν το θεατή διαρκώς ανήσυχο (με την καλή έννοια).

Όσον αφορά την ιστορία του, παρά το αληθινό των γεγονότων, δεν είναι το ίδιο δυνατή. Η νέα οικογένεια που μετακομίζει σε καινούριο σπίτι είναι τόσο οικεία στον έμπειρο θεατή όσο και η ξανθιά bimbo που ρωτάει με αφέλεια “Who ‘s there?”. Ακόμα όμως και μ’ αυτό αδύναμο σενάριο ο Wan αποσπάει αξιοπρεπέστατες ερμηνείες από το cast του, στις λιγοστές σκηνές στις οποίες χρειάζεται. Εντάξει βοηθάει και το γεγονός ότι παίζει η Vera Farmiga.

Συνολικά πάντως η προβολή αυτής της ταινίας δεν θα αφήσει κανέναν φαν του είδους ανικανοποίητο. Όσο και να βλέπεις τα κλισέ να παρελαύνουν μπροστά στην οθόνη, ξέρεις ότι σημασία έχει ο τρόπος που στα πασάρουν γιατί τα σύγχρονα εμπορικά θρίλερ σπανίως έχουν την καινοτομία σαν πρώτη προτεραιότητα.

Και εδώ ο τρόπος είναι τρομακτικά διασκεδαστικός. Μην περιμένεις όμως να έχεις και εφιάλτες…

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ