Το καλύτερο φεστιβάλ του κόσμου

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Το σημαντικότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ στον κόσμο και από άποψη παλαιότητας και φυσικά κύρους για πολλούς κινηματογραφόφιλους έκανε και φέτος τη διαφορά.

Πέρα από τον περίεργο καιρό και τις συνεχόμενες βροχές τις πρώτες μέρες η φετινή διοργάνωση αποδείχτηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη. Ξεκινώντας από την glamourous κριτική επιτροπή που περιλάμβανε μερικούς από τους σημαντικότερους δημιουργούς και συντελεστές (Steven Spielberg, Ang Lee, Lynne Ramsay, Nicole Kidman και Christoph Waltz) και φτάνοντας μέχρι τις συμμετοχές και τελικά τα βραβεία, το φετινό φεστιβάλ ήταν από τα καλύτερα των τελευταίων χρόνων.

Φυσικά υπήρξαν και οι απογοητεύσεις όπως το Bling Ring της Sofia Coppola το οποίο είχε δημιουργήσει τεράστιο buzz στα social media τόσο με την προκλητική συμμετοχή της Emma Watson όσο και με την επιστροφή της Coppola μετά την βράβευση της στη Βενετία με το Somewhere. Η δεύτερη μεγάλη απογοήτευση ήταν το Only God Forgives. Ο σκηνοθέτης της Nicolas Winding Refn, είχε βραβευτεί πριν 2 χρόνια με το βραβείο σκηνοθεσίας για το Drive, μια ταινία που το ελληνικό κοινό (και εμείς στο reel.gr) αγάπησε ιδιαίτερα. Η νέα του ταινία όμως γιουχαρίστηκε στις Κάννες, πράγμα που δεν είναι εντελώς ξένο για το κοινό του φεστιβάλ το οποίο φαίνεται να είναι αρκετά παθιασμένο ιδίως με αυτά που δεν του αρέσουν. Κάπως έτσι είχε γίνει και το 2009 με τον Αντίχριστο του Lars Von Trier. Η τρίτη απογοήτευση ήταν η ταινία του James Gray, The Immigrant με πρωταγωνίστρια την Marion Cotillard για την οποία ειπώθηκε ότι χάνει τον προσανατολισμό της. Το παρελθόν όμως μας έχει αποδείξει ότι οι ταινίες των Καννών κρίνονται πραγματικά όταν βγουν για προβολή στο ευρύ κοινό. Το παράδειγμα του Ταξιτζή του Scorsese, το επιβεβαιώνει.

Όσον αφορά πάντως τα βραβεία φαίνεται ότι δόθηκαν με μεγάλη δυσκολία γιατί οι ταινίες ήταν πολλές και καλές. Και είχαν μάλιστα κάτι για όλους. Ο σκηνοθέτης Abdellatif Kechiche παρότι ήδη διακεκριμένος σε διαφορά φεστιβάλ ανά τον κόσμο με τις προηγούμενες ταινίες του, η ταινία “Η Ζωή της Αντέλ” (καμιά σχέση με τη γνωστή τραγουδίστρια) είναι η πρώτη του ταινία που συμμετέχει στις Κάννες και παίρνει μάλιστα και το Χρυσό Φοίνικα. Η υπόθεση αφορά τον έρωτα δύο έφηβων κοριτσιών και σόκαρε με την αληθοφάνεια των ερωτικών σκηνών της, τόσο που οι η επιτροπή αποφάσισε να δώσει το Φοίνικα και στις πρωταγωνίστριες εκτός από το σκηνοθέτη. Κατά τα αλλά μπορούμε να πούμε ότι βραβεύτηκαν κυρίως τα μεγάλα ονόματα του φεστιβάλ όπως οι Joel και Ethan Coen , η πρωταγωνίστρια της ταινίας του Asghard Farhadi και ο πρωταγωνιστής του προσωπικού μου αγαπημένου Alexander Payne.

Κάτι ακόμα που ξεχώρισε ήταν τα ομοφυλοφιλικά θέματα των ταινιών που είχαν επιλεχθεί να συμμετέχουν στο διαγωνιστικό. Εκτός από το βραβευμένο η Ζωή της Αντελ, ξεχώρισε και η τελευταία (αυτή η λέξη έχει υποστεί κατάχρηση γι’ αυτό το δημιουργό) ταινία του Steven Soderbergh που έχει να κάνει με τον έρωτα του Liberace για τον γκόμενο του, ο οποίος μετά το θάνατο του τον μήνυσε και αποκάλυψε έτσι μια σχέση που ο τραγουδιστής ήθελε να κρατηθεί κρυφή όσο ζούσε. Η τρίτη gay ταινία που ξεχώρισε ήταν το Stranger by the Lake που χαρακτηρίστηκε ως στιλιζαρισμένη εμβάθυνση στην queer νοοτροπία. Ίσως και να επιλέχθηκαν αυτές τις ταινίες για να αποδείξουν οι Κάννες ότι συντάσσονται με την πρόσφατη νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων στη Γαλλία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε εξάλλου πόσο πολιτικά έχουν φερθεί οι Κάννες στο παρελθόν και με την βράβευση του Micheal Moore αλλά και με το Χρυσό Φοίνικα μιας συμπαθητικής ταινίας του Ken Loach κυρίως για το ιδεολογικό της υπόβαθρο.

Και φέτος λοιπόν οι Κάννες χαρακτηρίστηκαν από τις τολμηρές του επιλογές που μπορεί να να μην γεμίζουν πάντα αίθουσες αλλά διατηρούν ένα χαρακτήρα τόσο αυστηρά arthouse που μερικές φορές περιορίζεται στα φεστιβαλικά τους όρια. Απέδειξαν όμως για άλλη μια φορά ότι ξέρουν να συνδυάζουν το glammour και τους απαστράπτοντες σταρ με σινεμά νέο, καινοτόμο και κοφτερό και μας έκαναν να περιμένουμε όχι μόνο τις βραβευμένες αλλά και τις ταινίες που απέρριψαν.

Διαβάστε όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ