Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε – Gone Girl (2014)

Ένα εξαιρετικό πολυεπίπεδο φιλμ που απαιτεί πολλαπλές αναγνώσεις






 


Σκηνοθεσία: David Fincher
Σενάριο: Gillian Flynn
Πρωταγωνιστούν: Ben Affleck, Rosamund Pike, Neil Patrick Harris, Tyler Perry
Διάρκεια: 149’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Odeon

 

enhanced-buzz-wide-384-1406873867-8O David Fincher μένει πιστός στην παράδοση που έχει δημιουργήσει να διασκευάζει best-sellers στον κινηματογράφο και, σχεδόν πάντα, να τα ανεβάζει επίπεδο. Αυτή τη φορά, ο «εκλεκτός» είναι το Gone Girl(Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε) δια χειρός Gillian Flynn, με την ίδια τη συγγραφέα να υπογράφει το σενάριο(με διαφορετικό τέλος, σημειώστε όσοι το έχετε ήδη διαβάσει), σε ένα ιδιαίτερα στιβαρό σεναριακό ντεμπούτο. Ο Fincher καταφέρνει εκ νέου να μας θαμπώσει με τα άψογα τεχνικά χαρακτηριστικά του φιλμ, την υποδόρια ατμόσφαιρα που μας βυθίζει για δυόμιση ώρες στον «τοξικό» γάμο του ζευγαριού που βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής μας, αλλά και την σκηνοθετική κατεύθυνση στους ηθοποιούς του: αρκετά καλός ο Ben Affleck, απόλυτη κυρίαρχος των σκηνών η Rosamund Pike σε ερμηνεία που φτιάχνει A-Listers.

To φιλμ αρχίζει με κοντινό στην Amy Elliott Dunne(Rosamund Pike): η φωνή του Nick Dunne(Ben Affleck) μας δηλώνει πως θα ήθελε να ανοίξει το κρανίο της, ώστε να μάθει, μεταξύ άλλων, τις σκέψεις που δεν εξωτερικεύτηκαν ποτέ, τι έχει κάνει ο ένας στον άλλο και τι πρόκειται να κάνει. Οι δυο τους μοιράζονται ένα κοινό συγγραφικό υπόβαθρο και, ερχόμενοι κοντά, μοιάζουν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο, σαν να τους έφερε κοντά η μοίρα για να καλύψει το συναισθηματικό κενό στη ζωή του καθενός. Μεταφερόμαστε στην 5η επέτειο του γάμου τους και ο Nick, γυρνώντας σπίτι έπειτα από μία επίσκεψη στο μπαρ που διατηρεί με την αδελφή του, Margo(Carrie Coon, εξαιρετική), θα διαπιστώσει πως η Amy έχει εξαφανιστεί και τα σημάδια στο σπίτι συνιστούν χρήση βίας. Καλώντας την αστυνομία, θα αρχίσει μία απίστευτη αλληλουχία από ντετεκτιβικές έρευνες, μιντιακή παράνοια και, ελλείψει άλλων υπόπτων, το βάρος όλων των υποψιών πέφτει στον ίδιο τον Nick.

Φυσικά, αυτή είναι μία ταινία του David Fincher, όπερ μεθερμηνευόμενον εστί πως δεν προσανατολίζομαστε σε ένα αρχετυπικό whodunit μοτίβο όπου απλά μας οδηγεί στο «ποιος το έκανε-γιατί το έκανε-τον βρήκαμε». Ίσως αυτή καθεαυτή η εξαφάνιση είναι το λιγότερο που ενδιαφέρει τον Fincher, που πάντα τοποθετεί τα φιλμ του σε πολυεπίπεδο περιβάλλον. Εδώ, υπάρχει η πινελιά του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ που μας κλείνει το μάτι μέσα από τη διαφορά της γενέτειρας των Nick και Amy, Missouri και New York αντίστοιχα. Επίσης, δηλώνει παρούσα και η αποσάθρωση των συζυγικών –εν προκειμένω- δεσμών, μέσα από την οικονομική κατάρρευση στη χώρα. Τα προβλήματα του γάμου μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, ξεκινούν από τη μετακόμιση τους στο πατρικό του Nick, απόρροια της ένδειας τους σε πόρους. Ενώ θα μπορούσε να πει κανείς πως ο Fincher «σκοτώνει» το μυστήριο για να ασχοληθεί με το χρονικό μίας σχέσης υπό τον κυνικό –σήμα κατατεθέν- μανδύα του, αυτό που φαίνεται να κυριαρχεί εν τέλει, είναι η εποχή της υπερ-πληροφόρησης και της παράνοιας των μίντια, μετατρέποντας το Gone Girl σε κάτι σαν τρίτο μέρος μίας άτυπης τριλογίας για το ρόλο των ΜΜΕ –αρχίζοντας με το The Girl With The Dragon Tattoo και έπειτα με το Social Network.

Όλα αυτά, με μία ξεκάθαρη trash υπόνοια που αποτυπώνεται περίτρανα και στην εικόνα της παρουσιάστριας που πρωτοστατεί στο «κυνήγι μαγισσών», σε αυτή τη σταυροφορία που διψά για ενόχους και σπαρακτικές ιστορίες για τη νέα Αμερικανίδα sweetheart, που η μοίρα της έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Παρότι, όμως, η κρυστάλλινη σκηνοθεσία, το καταιγιστικό μοντάζ που κάνει το δυομισάωρο να μοιάζει μία ώρα λιγότερο και το σοβαρό σενάριο, οδηγούν σε μία προσεκτική μεταφορά βιβλίου, έρχονται οι στιγμές που η ταινία δεν παίρνει τον εαυτό της στα –αποστειρωμένα-σοβαρά. Έντονο το κωμικό στοιχείο, η χρησιμοποίηση των Tyler Perry και Neil Patrick Harris και η ποπ ψυχολογία και κουλτούρα για άλλη μία φορά βασίλισσα. Σε μία πρόταση; Ο Fincher σκηνοθετεί ξανά το «τώρα», την εναλλαγή της κοινής γνώμης σε κλάσματα δευτερολέπτου, όπου η διαδρομή παράδεισος-κόλαση και ήρωας-αποδιοπομπαίος τράγος μοιάζει να κρατά λίγα λεπτά.

Ας σημειώσουμε πως μετά το «Κορίτσι με το Τατουάζ», Atticus Ross και Trent Reznor δίνουν για άλλη μία φορά ρεσιτάλ μουσικής επένδυσης, με τους ambient τόνους τους να αποτελούν βασικά συστατικά του αριστοτεχνικού «κτισίματος» της ατμόσφαιρας του φιλμ.

Είναι το «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» η καλύτερη ταινία του David Fincher; Όχι, αλλά είναι ένα εξαιρετικό πολυεπίπεδο φιλμ που απαιτεί πολλαπλές αναγνώσεις –όπως όλα του δημιουργού- και κερδίζει μία θέση στο «πάνθεον» των ταινιών του, τις οποίες θα συζητάμε τα επόμενα χρόνια ξανά και ξανά.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ