Το Κρυφό Πάθος της Τερέζ Ντ. – Therese Desqueyroux (2012)

...

type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>

 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Claude Miller
Σενάριο: Claude Miller, Natalie Carter, βασισμένο στο βιβλίο του François Mauriac
Πρωταγωνιστούν: Audrey Tautou, Gilles Lellouche, Anaïs Demoustier
Διάρκεια: 110’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Odeon

 

Κάποιες φορές, παρακολουθείς μία ταινία που βρίσκεις εξαιρετική, και εντυπωσιάζεσαι τόσο πολύ από την παρουσία της πρωταγωνίστριας ή του πρωταγωνιστή, που αποφασίζεις να ακολουθήσεις όλη την μετέπειτα καριέρα του/της. Μία προσωπική τέτοια περίπτωση, είναι η Οντρεϊ Τοτού, με την εμφάνιση-ορόσημο στο Αμελί του 2001, η οποία με έπεισε να ξεκινήσω ένα φιλμογραφικό ταξίδι γύρω από την πορεία μίας-κατά την προσωπική μου άποψη- από τις γοητευτικότερες γυναικείες παρουσίες που μας έχει χαρίσει το γαλλικό, και όχι μόνο, σινεμά. Στο «Κρυφό Πάθος της Τερέζα Ντ.», με το οποίο καταπιάνεται η εν λόγω κριτική, ενσαρκώνει την Τερέζ Ντεσκερού, σε ένα δράμα εποχής που αποτελεί το κύκνειο άσμα του Κλοντ Μιλερ(Garde a Vue), ενός σημαντικού Γάλλου σκηνοθέτη που απεβίωσε τον περυσινό Απρίλιο σε ηλικία 70 ετών.

Το φιλμ αρχίζει τοποθετώντας μας σε μία επαρχιακή πόλη στην προπολεμική Γαλλία, όπου βλέπουμε την Τερέζ και την καρδιακή της φίλη, Ανν. Στις πολυάριθμες συζητήσεις μεταξύ των δύο κοριτσιών, αποτελεί κοινό μυστικό πως η πρώτη πρόκειται να παντρευτεί μετέπειτα τον αδερφό της δεύτερης, Μπερνάρ. Η Τερέζ είναι αναμφίβολα ένα άτομο κυνικό, με ριζοσπαστικές ιδέες που σίγουρα δε συνάδουν με τη βαρετή, καθωσπρέπει αποστειρωμένη κοινωνία που ζει. Παρ’όλα αυτά, έχει επίγνωση της σημασίας που απολαμβάνουν ο πλούτος και η κοινωνική θέση, και δείχνει αρκετά ευχαριστημένη με την προοπτική αυτού του επικείμενου γάμου, βλέποντας τον και ως ένα τρόπο να βάλει τις «επικίνδυνες» ιδέες του μυαλού της σε τάξη, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Όπερ και εγένετο, το μυστήριο τελείται και πλέον η Τερέζ είναι ζευγάρι με τον βαρετό ιδιοκτήτη γης, Μπερνάρ, αλλά απρόσμενα ακολουθεί μία κάπως διαφορετική συμπεριφορά. Όταν η Ανν προκαλεί σοκ, συνάπτωντας σχέση με τον εβραίοπορτογάλο Ζαν, αντιμετωπίζοντας συν τοις άλλοις και το αντισημιτικό μίσος της οικογένειας, στηρίζεται μόνο στην φίλη της για βοήθεια. Αυτή όμως, μάλλον τάσσεται περισσότερο υπέρ της συντηρητικής άποψης της οικογένειας, αν και μετά την προσωπική της συνάντηση μαζί του, φαίνονται να ξυπνούν οι ιδέες που τόσο πολύ φοβόταν και η ίδια. Από το σημείο αυτό, αρχίζει η ψυχολογική κούραση της Τερέζ με τη μικροαστική ρουτίνα της ζωής της και τα πράγματα παίρνουν ανεξέλεγκτη τροχιά.

Ο Μιλερ, στο τελευταίο του πόνημα πριν το θάνατό του, βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Φρανσούα Μοριάκ, το οποίο δεν είναι άγνωστο στον κινηματογραφικό κόσμο, καθώς έχει ξαναγυριστεί εν έτει 1962 δια χειρός Ζορζ Φρανζού και με πρωταγωνίστρια την υπέροχη Εμανουέλ Ριβά που πρόσφατα θαυμάσαμε στο «Amour» του Μίκαελ Χάνεκε. Η μεταφορά ενός τόσο πολύπλοκου-από πλευράς αντικρουόμενων συναισθημάτων- βιβλίου στη μεγάλη οθόνη, είναι δύσκολο εγχείρημα για κάθε σκηνοθέτη, αλλά η αλήθεια είναι πως ο Μιλερ διαχειρίζεται ιδιαίτερα καλά την ταινία στο πρώτο της μισό. Εκεί, μας δίνει ξεκάθαρα να καταλάβουμε τον πολύπλοκο συναισθηματικό κόσμο της Τερέζ και το ότι θέλει να ζήσει μία ήρεμη ζωή και αποφασίζει να παντρευτεί τον Μπερνάρ. Δυστυχώς, το δεύτερο μέρος του έργου δεν καταφέρνει να χτίσει πάνω σε αυτή την επιτυχία, με αποτέλεσμα να παραπλανηθούμε κατά κάποιο τρόπο. Παρ’ότι η πρωταγωνίστρια ασφυκτικά περιορισμένη από τη «βολική» ζωή και θέση της προσπαθεί απεγνωσμένα να ανακτήσει τη χαμένη της δυναμική προσωπικότητα, αυτό δε διαχειρίζεται σωστά και η Τερέζ μοιάζει περισσότερο με κακομαθημένο κοριτσάκι που οι γονείς του δε του κάνουν τα χατίρια.

Η Τοτού είναι αρκετά καλή ερμηνευτικά, πειστική για τη σκοτεινή καταιγίδα ιδεών μέσα της, που έχει καταλαγιάσει και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ξεσπάσει, αν και ίσως φαίνεται κάπως μεγαλύτερη σε ηλικία από ότι μας υπαγορεύει η ταινία. Ο Ζιλ Λελούς(Αγάπα Με Αν Τολμάς), είναι μία πολύ ταιριαστή επιλογή στο ρόλο του κλασσικού βαρετού εύρωστου επαρχιώτη Μπερνάρ, ενώ ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην Κατρίν Αρντιτί που παραδίδει μία πολύ καλή ερμηνεία ενσαρκώνοντας την ξιπασμένη μητέρα του Μπερνάρ.

Το «Κρυφό πάθος της Τερέζα Ντ.» είναι μία αξιόλογη μεταφορά βιβλίου στη μεγάλη οθόνη που σίγουρα θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη. Αν εξαιρέσουμε το προβληματικό ανά σημεία δεύτερο μισό, ο Κλοντ Μιλερ μας παρουσιάζει ένα δομημένο έργο εποχής, αλλά εξ αρχής το έργο του ήταν πολύ δύσκολο.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ