Το Παιχνίδι της Μίμησης – The Imitation Game (2014)

Το «The Imitation Game» θα κερδίσει σίγουρα τη συντριπτική μερίδα του κοινού, με το στυλ του, τις ερμηνείες του και την ιστορία του.






Σκηνοθεσία: Morten Tyldum
Σενάριο: Graham Moore, Andrew Hodges(βασισμένο στο βιβλίο του)
Πρωταγωνιστούν:  Benedict Cumberbatch, Keira Knightley, Matthew Goode
Διάρκεια: 114
Χώρα: ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο
Διανομή: Spentzos, Seven

the_imitation_game_a_p«Κάποιες φορές, άνθρωποι που δε τους φαντάζεται κανείς, κάνούν πράγματα που κανείς δε φαντάζεται», είναι το απόφθεγμα που ακούμε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του “The Imitation Game”. Μπορεί να πρόκειται για μία κάπως μπανάλ και cheesy ατάκα, αλλά είναι ένα από τα ελάχιστα προβλήματα ενός σχετικά καλού σεναρίου, υπογεγραμμένου από τον νεαρό Graham Moore, στην πρώτη του μεγάλου μήκους συγγραφική δουλειά. Βασισμένος στο βιβλίο του Andrew Hodges, o Moore μαζί με τον σκηνοθέτη Morten Tyldum(γνωστός μας από το εξαιρετικό “Headhunters”) κατασκευάζουν ένα συμπαγές φιλμ, με καλό ρυθμό και ένα σπουδαίο θέμα: τη ζωή του Alan Turing. Παρότι η ταινία ασχολείται με τις προσπάθειες του Turing να αποκρυπτογραφήσει την πιο πολύπλοκη μηχανή του κόσμου, εμείς δε χρειάζεται να αποκρυπτογραφήσουμε τίποτα στο “The Imitation Game”: όλα τα συμπεράσματα μοιάζουν αβίαστα και κουρδισμένα, έτσι ώστε το φιλμ να αποτελέσει μία ισχυρή οσκαρική δύναμη.

Βρισκόμαστε στην περίοδο του B’ Παγκοσμίου Πολέμου και το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο για τις συμμαχικές δυνάμεις. Ο λόγος δεν είναι άλλος από τη μηχανή κρυπτογράφησης των Γερμανών, ονόματι “Enigma”, που χρησιμοποιείται για να στείλει μεγάλο όγκο πληροφοριών, από δελτία καιρού μέχρι εξαιρετικά σημαντικές θέσεις υποβρυχίων. Ο μηχανισμός αυτός, θεωρούνταν αδύνατον να διασπαστεί, καθώς είχε υπολογιστεί πως, με συμβατικά μέσα, ακόμη και άτομα με μεγάλη έφεση στους υπολογισμούς θα χρειάζονταν περίπου 10 χρόνια. Τα πράγματα έμελλε ν’αλλάξουν, όταν στα γραφεία της κυβερνητικής σχολής αποκρυπτογράφησης στο Bletchley Park της Αγγλίας, εμφανίζεται ένας νεαρός μαθηματικός. O Alan Turing είναι τελείως αντικοινωνικός, σίγουρος για τον εαυτό και αλαζόνας, όμως αναμφίβολα μία ιδιοφυία. Στο Bletchley, θα συναντήσει μία ομάδα αποκρυπτογράφων, με αρχηγό τον cool Hugh Alexander(Matthew Goode), θα τσακωθεί με όλους και, σύντομα, θα καταφέρει να ηγηθεί αυτός της ομάδας. Με τη βοήθεια και της Joan Clarke(Keira Knightley), θα προσπαθήσει να κατασκευάσει τον πρώτο υπολογιστή του κόσμου, καθώς πιστεύει πως η μηχανή των Γερμανών, μπορεί να νικηθεί μόνο από άλλη μία μηχανή.

Σεναριακά το “The Imitation Game” παίζει με ασφάλεια. Θα δούμε flashbacks του στυλ «The Social Network», η εναρκτήρια σκηνή με τον Turing να ανακρίνεται, μας δίνει την αφορμή για την εξιστόρηση του και η γκέι πλευρά του διάσημου μαθηματικού εξερευνάται επαρκώς. Σκηνοθετικά, ο Morten Tyldum ναι μεν κάνει καλή δουλειά στο κράτημα του ρυθμού, αλλά δίνει ελάχιστη σημασία στον τόνο της εποχής, προτιμώντας να επικεντρωθεί αποκλειστικά στο cast του.

Όπως φάνηκε, δεν έπραξε λανθασμένα, καθώς οι ηθοποιοί βρέθηκαν σε εξαιρετική φόρμα. Ο Benedict Cumberbatch κατακτά το πανί, είναι ένας Turing με σάρκα και όστα, αφοσιωμένος στο έργο του, αλλά σαν ψάρι έξω από το νερό σε οποιαδήποτε κοινωνική συναναστροφή. Βέβαια, το ζήτημα έγκειται στο γεγονός πως ο Cumberbatch έχει εμφανιστεί σε ανάλογο ρόλο και στο “Sherlock”, αλλά και στον «Αύγουστο» και μοιάζει να έχει τυποποιηθεί σημαντικά. Παρ’όλα αυτά διαθέτει ένα αδιαμφισβήτητο χάρισμα και η παρούσία του εδώ το επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά. Καλή είναι και η Keira Knightley, αυτή τη φορά απαλλαγμένη από μελοδραματικές κορώνες και υπερβολικό παίξιμο, σε έναν πολύ πιο γήινο ρόλο που της ταιριάζει. Ο Mark Strong είναι όπως πάντα ο ρόλιστας πολυτελείας που θέλει κάθε σκηνοθέτης στην ταινία του, ενώ ξεχώρισε ο Charles Dance στο ρόλο του «μπαρουτοκαπνισμένου» υπευθυνου του προγράμματος αποκρυπτογράφησης.

Ειδική μνεία στον διευθυντή φωτογραφίας, Oscar Fauna(El Orfanato, The Impossible) για την «πλούσια», γεμάτη εικόνα του φιλμ, αλλά και στον Alexandre Desplat που για άλλη μία φορά συνθέτει ένα υπέροχο soundtrack αντάξιο του επιπέδου του.

Το «The Imitation Game» θα κερδίσει σίγουρα τη συντριπτική μερίδα του κοινού, με το στυλ του, τις ερμηνείες του και την ιστορία του. Το θέμα είναι πως μοιάζει τόσο κατασκευασμένο αποκλειστικά για οσκαρική δόξα, που ξενίζει ανά σημεία.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ