Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού (2012)

...

 ★★★★½ 


Σκηνοθεσία:Έκτορας Λυγίζος
Σενάριο: Έκτορας Λυγίζος
Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Παπαδόπουλος, Λίλα Μπακλέση, Βαγγέλης Κομματάς
Διάρκεια: 80’
Χώρα: Ελλάδα

 

Ένα 22χρονο αγόρι ζει στην Αθήνα χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά, χωρίς κοπέλα, χωρίς φαΐ, χωρίς φίλους. Μόνη του συντροφιά ένα καναρίνι και μόνη του δύναμη η πολύ ωραία φωνή κόντρα τενόρου που διαθέτει. Είναι ένα αγόρι αρκετά περήφανο ώστε να δεχτεί βοήθεια παρότι την έχει τρομερή ανάγκη, ένα αγόρι που παλεύει να επιβιώσει στη σύγχρονη Αθήνα, ενώ παράλληλα προσπαθεί να κρατήσει στη ζωή και το καναρίνι του. Η ταινία είναι βασισμένη στην «Πείνα», το διασημότερο μυθιστόρημα του Νορβηγού συγγραφέα Κνουτ Χάμσουν.

Με διακρίσεις σε έξι διεθνή φεστιβάλ και τρεις νίκες στα Ελληνικά Βραβεία Κινηματογράφου, το «Αγόρι που Τρώει το Φαγητό του Πουλιού» είναι η πρώτη ελληνική πρόταση για το Ξενόγλωσσο Όσκαρ που έχει πιθανότητες να επαναλάβει την απροσδόκητη (αλλά ιδιαίτερα αναζωογονητική για το ελληνικό σινεμά) οσκαρική υποψηφιότητα που πριν δύο χρόνια είχε κατακτήσει ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου. Και αυτό όχι μόνο επειδή είναι εξίσου προκλητική και, ως ένα βαθμό, ιδιόρρυθμη αλλά επειδή στο σύνολό της αποτελεί ένα αξιοζήλευτο δείγμα πραγματικά καλού σινεμά.

Είναι αλήθεια αξιοθαύμαστο το πως κατάφερε ο Έκτορας Λυγίζος να γεμίσει την οθόνη με τόσο ένταση, χρησιμοποιώντας τόσο λίγο διάλογο και μονάχα ένα άτομο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η κάμερά του ακολουθεί ευλαβικά τον πρωταγωνιστή σε κάθε του κίνηση, κεντράρει στο πρόσωπο και στο σώμα του, τον ξεγυμνώνει, τόσο κυριολεκτικά όσο και ψυχικά, παρουσιάζοντας με απίστευτη ωμότητα την καθημερινή του πάλη με την ανθρώπινη εξαθλίωση και την ανάγκη του να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του ανέπαφη. Η μινιμαλιστική του προσέγγιση διατηρεί την ισορροπία ανάμεσα στο προκλητικό και το ρεαλιστικό και ξεπερνάει τα όρια του ατόμου, σχολιάζοντας τις πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικές συνθήκες που χαρακτηρίζουν μια ολόκληρη γενιά.

Τα εύσημα βέβαια δεν πηγαίνουν μονάχα στην ακριβή καθοδήγηση του Λυγίζου αλλά και στην αψεγάδιαστη ερμηνεία του πρωταγωνιστή Γιάννη Παπαδόπουλου, που παίρνει ουσιαστικά ολόκληρη την ταινία στους ώμους του. “Το αγόρι που τρώει το φαγητό του πουλιού” είναι σα μια συνεχόμενη υποκριτική άσκηση. Ο Παπαδόπουλος, φέρνει το σώμα του σε απόλυτη αρμονία με την ψυχική και συναισθηματική κατάσταση του χαρακτήρα του, πεινάει, παλεύει, ξεσπάει, λυγίζει, καυλώνει, πονάει, κάνει την οθόνη να πάλλεται με την εκφραστικότητα του. Δημιουργεί έτσι το αξέχαστο πορτρέτο ενός ανθρώπου που μέσα στην επιτακτική του ανάγκη για επιβίωση πάνω απ’ όλα φοβάται μην χάσει τον εαυτό του και τις αξίες του. Παλεύει μόνος του, μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού χωρίς νερό και τρόφιμα και σε ένα απρόσωπο αστικό τοπίο όπου η ανάγκη του για βοήθεια έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την υπέρμετρη περηφάνια του. Μόνη του παρέα το καναρίνι του, μέσα από το οποίο προβάλει τον ίδιο του τον εαυτό. Το καναρίνι όμως χρειάζεται τη βοήθεια του πρωταγωνιστή για να επιβιώσει, όσο και αυτός την βοήθεια ενός συνανθρώπου του. Όσο βαρύ και αν είναι το τίμημα για κάτι τέτοιο.

«Το Αγόρι Τρώει Το Φαγητό Του Πουλιού» είναι ίσως η καλύτερη, πιο αληθινή και θαρραλέα ελληνική ταινία της τελευταίας δεκαετίας. Ναι, περισσότερο αξιομνημόνευτη και από τον σχεδόν οσκαρικό «Κυνόδοντα». Ωμός ρεαλισμός που σοκάρει και μια ιστορία τόσο ψυχοφθόρα, όσο και συγκινητική που καρφώνεται στο μυαλό σου με μανία. Άψογη.

 

 

 

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*